Deze morgen wakker geworden met het idee dat ik eigenlijk niets nieuws meer te vertellen heb op deze blog. Inhoudelijk gaat het in principe steeds over hetzelfde: Dunnhumby, uitstapjes en blikken op de toekomst en verleden. Het begint zo een beetje voorspelbaar te worden (zie Predictive Modelling 2008) en de kwaliteit van schrijven gaat er ook niet echt op vooruit, bovendien heb ik te weinig beeldmateriaal om het beeld volledig te maken. Ik stop dus liever op een hoogtepunt - met gemiddeld 10 bezoekers per dag, woehoe - in plaats van door te gaan en mezelf te blijven herhalen of scherper te worden en mensen op hun paard te jagen.
Maargoed, ik heb u nog een Dunnhumby, uitstap en paar blikken tegoed dus hier gaan we:
Afgelopen donderdag was zoals u weet de eerste jaarlijkse Dunnhumby Pokernight. We hadden met ons drieën al wat geoefend afgelopen weken dus waren we benieuwd hoe ver we zouden geraken. Het deelnemersveld bestond uit 50 al dan niet gekende collega's, de eerste zes kregen een prijs en het algemeen doel was kaart-amusement, mensen leren kennen en nog wat meer beschonken amusement. We spelen voor prijzen, niet voor het betaalde bedrag van 5 pond per persoon(die voornamelijk de gratis drank betaalde).
In mijn eerste spel heb ik een straat, vijf opeenvolgende kaarten. Ik raise en de meeste van mijn tafelgenoten passen behalve Damien, een nobele onbekende die nooit eerder poker speelde. Ik blijf verhogen en de kerel in kwestie blijft volgen. Uiteindelijk heeft hij 'three of a kind', althans dat dacht hij, hij had drie koekens (geen drie negens ofzo) dus heeft hij in pokertermen niets in de handen. Een significante hoop chips komt mijn richting uit, so far so good. Het eerste uur van de avond is een testronde waarbij iedereen eens mag oefenen. Na die eerste ronde krijgt iedereen die minder heeft dan het startbedrag het verschil terug, wie meer heeft, mag zijn stapeltje houden. Het duurde natuurlijk niet lang tot ik mijn winst kwijt was die eerste ronde, paar dingen uitgetest en verloren, daar diende die ronde tenslotte voor. Net voor afsluiten zorg ik ervoor dat ik alles verlies aan een beter gefortuneerde medespeler, ik krijg het startbedrag terug aangezuiverd en onder tafel de helft van mijn verloren stapel terug van mijn collega. Valsspelen heet dat, al is er strict gezien niets illegaals gebeurd.
Vanaf de tweede ronde spelen we voor de prijzen. Thomas gaat het eerste spel all-in en verliest. Gelukkig is er een loser-tafel voor de mensen die afvallen. Even later gaat Koen de boot in. Ik ben goed bezig. Een paar sterke handen hebben van mij en mijn stapeltje chips tot een potentiele finalist gemaakt. Om de zoveel tijd switchen de spelers van tafel en wordt de blind-inzet verhoogt. Meer en meer spelers verliezen alles en gaan de boot in. Ik speel zeer defensief en zie mijn stapeltje langzaam maar zeker wegsmelten. Na enkele uren is het dan zover. Er blijven slechts tien spelers meer over en die worden samengezet aan de finale-tafel. Ik sta qua chips op de 9e plaats. Ik volhard in mijn defensieve stijl en zie de tegenstand wegvallen als vliegen. Eenmaal er maar zes mensen meer over zijn, moet ik all-in gaan en verlies. Zesde plaats van de avond. Een fles whiskey is mijn prijs. Ik ben geen whiskeydrinker maar zeer trots op mijn prestatie. Om mijn finale nog wat meer glans te geven ruil ik mijn fles met deze van de vierde plaats. Een mooiere fles, vond ik.
Intussen waren Thomas en Koen al goed in de voorraad gratis drank gevlogen en de Belgische eer als feesters sterk blijven verdedigen. Tijdens de finale kwam Koen mee aan tafel zitten met de serieuze kaarters met de allerlaatste fles Vodka. Terwijl hij de dame naast zich, die uiteindelijke 3e werd, het advies gaf om haar borsten te tonen om de andere spelers te verwarren, schonk hij de fles vodka uit in bekertjes met enige commotie bij de omstaanders tot gevolg. Ik slaagde er nog in zo'n bekertje te bemachtigen, de rest beschermde Koen als een leeuwin haar jongen. Niet zo verrassend vertrok Koen een half uurtje later naar huis met een blik op oneindig en een geest niet meer in de werkelijkheid. Na de officiele uitreiking van 50 pond voor winnaar Henley 'The Kid' Spiers besloten we met vijf nog naar een club te gaan niet zo ver van het werk. Bij gebrek aan zakken, leende ik mijn fles whiskey aan Tomek, een Poolse collega. Tien minuten later waren we plots de helft van de bende kwijt. Zoeken bracht niets op en zonder fles ging ik eerder teleurgesteld terug naar huis. Daar kwam Thomas een half uur later ook aan, niet meer in staat om recht te staan. Het verloren gelopen groepje (met Tomek en Thomas) had er natuurlijk niets beter op gevonden dan heel de fles whiskey op straat uit te zuipen. Proficiat daarvoor. Nuja, ik had een goede avond gehad; goed gekaart, wat mensen leren kennen en voldoende gedronken en gezeverd én de ochtend nadien mocht ik natuurlijk ook uitslapen want ik had een half dagje verlof genomen.
De volgende dag was Thomas maar een uurtje te laat op het werk, Koen heeft zich ziek gemeld, ik was fris en heb niet veel, maar goed gewerkt. We beginnen serieus volwassen te worden. In studententijden zou het ondenkbaar geweest zijn dat ik de beste houding zou aannemen op een avond met gratis drank en werk de dag nadien.
Tot zover het 'avontuurlijke' nieuws. Voor de rest ben ik zaterdag spontaan meegegaan met mijn flatgenoten naar de solden in 'Lilly Whites', een sportwinkel met vijf verdiepingen op Piccadilly Circus. Even spontaan heb ik voor maar liefst 30 pond twee t-shirts, drie hemdjes, een jeans en een sportshort gekocht. Het was eens nodig. Mijn maatjes hebben zich officiële bokshandschoenen en bijhorend materiaal gekocht om zich te kunnen uitleven. Ik heb het ook even geprobeerd, net als de power fitness tools op het werk. Het is not my cup of tea, te weinig spel-element, maar kan geen kwaad als afwisseling.
Volgende week ga ik met Louise een dagje naar Windsor. Wandelen langs kastelen en groene Britse landerijen. Liverpool, Dublin en een rondrit door Wales staan nog op het programma voor de komende zes maanden.
Dat was het dan, mocht je meer willen weten over MMA, Dunnhumby, citytrips of waar ik mee bezig ben dan moet je maar eens mailen of facebooken.
Ik dank u voor uw aandacht,
Maarten
Maargoed, ik heb u nog een Dunnhumby, uitstap en paar blikken tegoed dus hier gaan we:
Afgelopen donderdag was zoals u weet de eerste jaarlijkse Dunnhumby Pokernight. We hadden met ons drieën al wat geoefend afgelopen weken dus waren we benieuwd hoe ver we zouden geraken. Het deelnemersveld bestond uit 50 al dan niet gekende collega's, de eerste zes kregen een prijs en het algemeen doel was kaart-amusement, mensen leren kennen en nog wat meer beschonken amusement. We spelen voor prijzen, niet voor het betaalde bedrag van 5 pond per persoon(die voornamelijk de gratis drank betaalde).
In mijn eerste spel heb ik een straat, vijf opeenvolgende kaarten. Ik raise en de meeste van mijn tafelgenoten passen behalve Damien, een nobele onbekende die nooit eerder poker speelde. Ik blijf verhogen en de kerel in kwestie blijft volgen. Uiteindelijk heeft hij 'three of a kind', althans dat dacht hij, hij had drie koekens (geen drie negens ofzo) dus heeft hij in pokertermen niets in de handen. Een significante hoop chips komt mijn richting uit, so far so good. Het eerste uur van de avond is een testronde waarbij iedereen eens mag oefenen. Na die eerste ronde krijgt iedereen die minder heeft dan het startbedrag het verschil terug, wie meer heeft, mag zijn stapeltje houden. Het duurde natuurlijk niet lang tot ik mijn winst kwijt was die eerste ronde, paar dingen uitgetest en verloren, daar diende die ronde tenslotte voor. Net voor afsluiten zorg ik ervoor dat ik alles verlies aan een beter gefortuneerde medespeler, ik krijg het startbedrag terug aangezuiverd en onder tafel de helft van mijn verloren stapel terug van mijn collega. Valsspelen heet dat, al is er strict gezien niets illegaals gebeurd.
Vanaf de tweede ronde spelen we voor de prijzen. Thomas gaat het eerste spel all-in en verliest. Gelukkig is er een loser-tafel voor de mensen die afvallen. Even later gaat Koen de boot in. Ik ben goed bezig. Een paar sterke handen hebben van mij en mijn stapeltje chips tot een potentiele finalist gemaakt. Om de zoveel tijd switchen de spelers van tafel en wordt de blind-inzet verhoogt. Meer en meer spelers verliezen alles en gaan de boot in. Ik speel zeer defensief en zie mijn stapeltje langzaam maar zeker wegsmelten. Na enkele uren is het dan zover. Er blijven slechts tien spelers meer over en die worden samengezet aan de finale-tafel. Ik sta qua chips op de 9e plaats. Ik volhard in mijn defensieve stijl en zie de tegenstand wegvallen als vliegen. Eenmaal er maar zes mensen meer over zijn, moet ik all-in gaan en verlies. Zesde plaats van de avond. Een fles whiskey is mijn prijs. Ik ben geen whiskeydrinker maar zeer trots op mijn prestatie. Om mijn finale nog wat meer glans te geven ruil ik mijn fles met deze van de vierde plaats. Een mooiere fles, vond ik.
Intussen waren Thomas en Koen al goed in de voorraad gratis drank gevlogen en de Belgische eer als feesters sterk blijven verdedigen. Tijdens de finale kwam Koen mee aan tafel zitten met de serieuze kaarters met de allerlaatste fles Vodka. Terwijl hij de dame naast zich, die uiteindelijke 3e werd, het advies gaf om haar borsten te tonen om de andere spelers te verwarren, schonk hij de fles vodka uit in bekertjes met enige commotie bij de omstaanders tot gevolg. Ik slaagde er nog in zo'n bekertje te bemachtigen, de rest beschermde Koen als een leeuwin haar jongen. Niet zo verrassend vertrok Koen een half uurtje later naar huis met een blik op oneindig en een geest niet meer in de werkelijkheid. Na de officiele uitreiking van 50 pond voor winnaar Henley 'The Kid' Spiers besloten we met vijf nog naar een club te gaan niet zo ver van het werk. Bij gebrek aan zakken, leende ik mijn fles whiskey aan Tomek, een Poolse collega. Tien minuten later waren we plots de helft van de bende kwijt. Zoeken bracht niets op en zonder fles ging ik eerder teleurgesteld terug naar huis. Daar kwam Thomas een half uur later ook aan, niet meer in staat om recht te staan. Het verloren gelopen groepje (met Tomek en Thomas) had er natuurlijk niets beter op gevonden dan heel de fles whiskey op straat uit te zuipen. Proficiat daarvoor. Nuja, ik had een goede avond gehad; goed gekaart, wat mensen leren kennen en voldoende gedronken en gezeverd én de ochtend nadien mocht ik natuurlijk ook uitslapen want ik had een half dagje verlof genomen.
De volgende dag was Thomas maar een uurtje te laat op het werk, Koen heeft zich ziek gemeld, ik was fris en heb niet veel, maar goed gewerkt. We beginnen serieus volwassen te worden. In studententijden zou het ondenkbaar geweest zijn dat ik de beste houding zou aannemen op een avond met gratis drank en werk de dag nadien.
Tot zover het 'avontuurlijke' nieuws. Voor de rest ben ik zaterdag spontaan meegegaan met mijn flatgenoten naar de solden in 'Lilly Whites', een sportwinkel met vijf verdiepingen op Piccadilly Circus. Even spontaan heb ik voor maar liefst 30 pond twee t-shirts, drie hemdjes, een jeans en een sportshort gekocht. Het was eens nodig. Mijn maatjes hebben zich officiële bokshandschoenen en bijhorend materiaal gekocht om zich te kunnen uitleven. Ik heb het ook even geprobeerd, net als de power fitness tools op het werk. Het is not my cup of tea, te weinig spel-element, maar kan geen kwaad als afwisseling.
Volgende week ga ik met Louise een dagje naar Windsor. Wandelen langs kastelen en groene Britse landerijen. Liverpool, Dublin en een rondrit door Wales staan nog op het programma voor de komende zes maanden.
Dat was het dan, mocht je meer willen weten over MMA, Dunnhumby, citytrips of waar ik mee bezig ben dan moet je maar eens mailen of facebooken.
Ik dank u voor uw aandacht,
Maarten
6 opmerkingen:
Spijtig...
-X-
Boeee!! Louise, jij neemt wel over zeker? ;-)
Ik hoop dat de auteur van deze superblog zich alsnog bedenkt!
X!
En ik ook!
Kaatx
Uiteraard interessant genoeg. Niemand verplicht je ook iets te posten als er niets interessants te vertellen is hé. Ik zie geen reden om de brug nu al op te blazen, er komen nog wel fotomomenten enzo. En we kijken uit naar het verslag over Windsor, hetzij op uw blog, hetzij op die van Louise ;)
Maarten,
er zijn redenen genoeg om deze blog niet stop te zetten!
1° ik heb hem nog maar net ontdekt! Hoe? Ik googlede 'café 't Fonteintje' en kwam spontaan terecht op de blog van Louise; waar een link naar jouw blog niet moeilijk te vinden is...
2° Uw schrijfsels zijn nog steeds even creatief als ik mij herinner; je bent de stiel nog niet verleerd!
3° Een blogje lezen is een fijne pauze tijdens de werkuren
Enfin, doorgaan dus!
Groetjes van Els (&Steef)
Een reactie posten