Werken in Londen
Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste update. Op den duur wordt wonen en werken in Londen ook iets zo normaals dat het niet altijd de moeite lijkt om nog te vertellen over wat er hier allemaal gebeurt.
Feit is wel dat de laatste maanden al weer goed gevuld geweest zijn met activiteiten van allerhande aard. Het hoofdaandeel van onze aandacht gaat hier nog altijd uit naar het werk. Op professioneel vlak is nog niet veel veranderd behalve het feit dat door de gevoelig toenemende werkdruk ik nu spontaan iedere dag al rond 7u30 achter mijn bureau zit (in plaats van het gewoonlijke 9u) om mezelf iedere dag wat meer ruimte te geven om mijn deadlines te halen. Werkweken van meer dan 50 uur zijn redelijk normaal aan het worden, net als weekendwerk als het nodig is, niet zo heel gezond allemaal. Toen ik mijn tijdsgebrek (en dat van mijn teamgenoten) aankaartte bij de baas ging hij akkoord dat dergelijke uren eigenlijk niet mogen voorkomen. Zijn conclusie was dat ik maar beter efficiënter moest leren werken en dat mijn collega’s waarschijnlijk gewoon graag lange uren werken. Daarop heb ik nog eens gevraagd of hij dat nu echt zelf geloofde maar effectief. Hij beloofde mij wel te helpen als ik niet door mijn werk geraakte. Sindsdien zit hij nu ook zelf langere dagen op kantoor zich door de overschotjes van mijn werk te zwoegen. Gedeelde pijn is halve pijn.
Feit is wel dat de laatste maanden al weer goed gevuld geweest zijn met activiteiten van allerhande aard. Het hoofdaandeel van onze aandacht gaat hier nog altijd uit naar het werk. Op professioneel vlak is nog niet veel veranderd behalve het feit dat door de gevoelig toenemende werkdruk ik nu spontaan iedere dag al rond 7u30 achter mijn bureau zit (in plaats van het gewoonlijke 9u) om mezelf iedere dag wat meer ruimte te geven om mijn deadlines te halen. Werkweken van meer dan 50 uur zijn redelijk normaal aan het worden, net als weekendwerk als het nodig is, niet zo heel gezond allemaal. Toen ik mijn tijdsgebrek (en dat van mijn teamgenoten) aankaartte bij de baas ging hij akkoord dat dergelijke uren eigenlijk niet mogen voorkomen. Zijn conclusie was dat ik maar beter efficiënter moest leren werken en dat mijn collega’s waarschijnlijk gewoon graag lange uren werken. Daarop heb ik nog eens gevraagd of hij dat nu echt zelf geloofde maar effectief. Hij beloofde mij wel te helpen als ik niet door mijn werk geraakte. Sindsdien zit hij nu ook zelf langere dagen op kantoor zich door de overschotjes van mijn werk te zwoegen. Gedeelde pijn is halve pijn.
Trippers
Om de werkstress wat af te werken nemen Louise en ik gelukkig ook nog altijd de tijd om ons te ontspannen. Recent gingen we op dagtrip naar stadjes St Albans en Cambridge, beiden op een korte treinreis van Londen. St Albans is een plaatsje waar vroeger een Romeins dorp lag. Het Romeins gedeelte is nu een groene ‘wandeloase’ met een kathedraal. Bij het binnengaan van de kathedraal hoorden we dat een koor aan het repeteren was. Toen we dichter gingen gaan kijken, zagen we op het eerste zich slechts een vijftal heren en jongens in uniform. Eerst dachten we dat er waarschijnlijk begeleidingsmuziek meespeelde maar toen de knapen hun kelen openzetten vulde de kathedraal zich opnieuw met engelengezang. Indrukwekkend nog. Ik vraag of ik in mijn kinderkoor van weleer ook zo’n volume haalde.
Onze verwachtingen bij het bezoek aan Cambridge waren vrij hoog, nadat we eerder zeer onder de indruk waren van Oxford. Ondanks de rivaliteit en het feit dat de reputaties van beide universiteitssteden dicht bij elkaar liggen, moesten we vaststellen dat Cambridge eigenlijk maar een kleinere, beperktere afdruk is van het grootse Oxford. Niet mis om er te passeren als je er in de buurt bent maar niet de moeite om er speciaal naartoe te reizen, zou ik denken.
Feeste
Vorig weekend hadden we de eer en het genoegen om het huwelijksfeest van zeer goede vrienden bij te wonen. Huwelijksfeesten vind ik altijd geweldig gewoon al door de positieve vibes die de hele dag bij iedereen aanwezig zijn. De anticipatie van oprecht geluk, felicitaties, eten en drinken en een groot dansfeest maakt het van de beste feesten die er zijn. Deze keer was er nog een extraatje door het feit dat ik gevraagd was en toegestaan had om de rol van ceremoniemeester op mij te nemen. Een hele eer vond ik het en ook wel een uitdaging om zo’n belangrijk moment in het leven mijn vrienden te mogen helpen in goede banen leiden. God zal weten wat ik allemaal nog beter of slechter kon gedaan hebben maar het over de hele dag bekeken was het zeker een succes. Het koppel is getrouwd geraakt zonder problemen en iedereen heeft kunnen genieten van een zeer mooie viering. Nadien geloofden er ook mensen dat ik effectief een semi-professionele ceremoniemeester was. Opdracht geslaagd dus en ook de rest van de dag en avond was zeer de moeite. Proficiat en bedankt Bram & Valentine!
The future
De toekomst brengt ons zonder twijfel nog meer van deze prachtige dagen. Er staan nog bevriende koppels op trouwen en dan zullen er ook wel kindjes komen en bijhorende feestjes. Happy times are upon us. Louise en ik concentreren op dit moment eerder nog op ons buitenlands avontuur en hoe er professioneel het maximum uit te halen. De mama’s zien ons al graag terugkomen naar België maar wij willen graag nog net ietsje meer. Werken in de Verenigde Staten en/of Frankrijk zijn voor mij essentiële stappen in mijn ontwikkeling. Recent wist ik al de titel van ‘SAS Advanced Certified Professional’ binnen te halen, waarmee ik nu min of meer officieel kan bewijzen dat ik mijn werk deftig kan uitvoeren. Nu nog wat ervaring opdoen, beetje reizen en dan (pas dan) wordt het tijd voor de echte BIG move terug naar België.
The future belongs to those who believe in the beauty of their dreams.
(foto's volgen)
