Party Party!

Nu kunnen ze in Londen ook wel feestjes bouwen. De meest voorkomende partytimes zijn iedere laatste donderdag van de maand met het werk of tijdens een willekeurig weekend in een van de talrijke clubs die Londen rijk is.

Afgelopen drie weken ging ik achtereenvolgens de benen losgooien in de Guanabara bij Holborn, de Charletan in Gent, een Ceilidh avond met het werk en at the good old Oceana te Kingston.

Guanabara bang

Als Louise in Londen is, gebeurt het wel eens dat ik een feestje durf overslaan om het wat rustiger en gezelliger te maken met twee. Toen Kaat (van Thomas) ook nog eens op bezoek was, besloten we echter mee te gaan naar de Guanabara, een Braziliaanse bar met live samba muziek tussendoor zeer dansbare muziek. Na een opwarmer met een anderhalve liter vodka en een wachtrij van een kwartier werden alle verwachtingen ingelost in een leuke cosy club met swingende muziek en toepasselijke caiperinha’s. Het eerste uur was ideaal voor ons om onze salsa-lessen nog in te oefenen, het half uurtje life werd daarna gevuld met drank en de party vibe nadien was zeker de moeite. Te veel plezier maken is natuurlijk ook niet goed dus gingen we tegen een zuinige 2 uur in een storm terug naar huis, voor een busreis die weer hopeloos lang duurde. De kater de dag nadien was des te groter.

Louise en een niet identificeerbaar fuifbeest

Charlatan chill

De vrijdag daarop was Gent aan de beurt bij een mini – reunie van de MMA people. De opwarmer was deze keer op het kot van An, waarna ik het gezelschap als met een Londense taxi (lees: links rijdend) naar het Zuid bracht alwaar we de Orchidee aandeden. Op het eerste zicht leek het mij maar een louche Thai te zijn maar de wok specialiteiten waren absoluut de moeite. Varkensvlees gewokt met oestersaus is zeker een aanrader. De volgende halte was de Dulle Griet, het bekende biercafe op de vrijdagmarkt genaamd naar een legendarisch kanon (dat niet werkte). Omdat Louise niet echt meedronk, de Guanabara had genoeg dorst gelest, mocht ze wel zelf kiezen van de immense bierlijst wat ik zou drinken. De Witkap pater was nog goed te doen, de Silly Saison een spijtig smaakloos biertje. De Duchesse stond in promotie dus werden daar ook al vlug enkele meester van gemaakt. Intussen werd naar hartelust verteld over diverse werkervaringen in de Colruyt, IMS, PHD, InSites of uiteraard Dunnhumby. De laatste halte van de avond was danscafe de Charlatan in Gent. Beetje donker en dodgy op het eerste zicht maar na een zoveelste degustatie zeker de moeite.

Ceilidh kilt

De maandelijkse social activity was deze keer een Ceilidh, ofte een avond van traditionele Schotse dansen. In een typische feestzaal voor studenten, verbonden aan de School of Economics in Londen, hadden we een prachtig zicht op de Thames en alle lichtjes daarrond terwijl een professionele Ceilidh band ons stap voor stap de stappen aanleerde. Superambi als je het mij vraagt en het was dan ook met veel graagte dat ik mij in de kringen en draaien van ploeterende dansende mensen smeet. Er waren ook twee Schotten van het werk aanwezig in traditionele kilt. De traditie wil dat er onder die rok geen ondergoed gedragen werd, wat ik na een onschuldige tast op een respectabele plaats tot mijn verschrikking kon vaststellen. Ook minder was dat deze keer de gratis drank plots werd afgesloten waardoor het alcoholverbruik sterk afnam. Des te beter natuurlijk aangezien de dag nadien weer moest gewerkt worden. Feesten doe je met mate.

Oh oh Oceana

Het prototype van een grote Londense ‘club’ zoals ik dat zelf zou gedacht hebben, is zonder twijfel de Oceana in Kingston. Het is wel een uur op de bus om er te geraken, maar je krijgt er alles van wat je er wilt. Vijf of zes zalen, gevuld met cool people en sminckdozen en keer op keer een feestgedruis waar het goed in vertoeven is. Deze keer ging ik met Koen, Sam en Chris. Die laatste twee zijn rasechte Bristolkerels met een apart gevoel voor humor. Specifiek werd om de twee zinnen een ‘mother’ joke gemaakt waarbij je in een eenvoudige maar rake repliek de moeder van je maat moet beledigen. ‘t is een kunst. Tegen het einde van de avond stond ik plots alleen op de dansvloer, met honderden mensen rondom mij terwijl mijn drinkebroeders allen de weg van naar een van de talrijke decollotes gevonden hadden. Was ik 18 geweest in Kingston, ik zou het ook wel geweten hebben. Het zij hun gehund.

Next stop: Galabal VEK (Ekonomika van Gent) op 11 april

Back to work zijn we terug bezig met een grote presentatie voor Danone. Intussen komen ook de nieuwe Belgjes hun kans wagen om bij Dunnhumby hun eindproject te doen. Welcome to the world.

Feeste Feest!

Er was eens een studentje...

Toen ik lang geleden in Leuven ging studeren voor mijn Licenties TEW, duurde het even tegen ik volledig aangepast was aan mijn nieuwe studie-, leef- en feestomgeving. Na twee jaar KULAK is een mens het namelijk gewend om uit te gaan met een divers publiek. Mijn drinkebroeders vond ik dan ook terug bij de Rechten, Geneeskunde, Bio-toestanden en andere faculteiten binnen de universiteit. In Leuven was alles echter nogal sterk per faculteit opgedeeld. Bijgevolg zat ik dat eerste jaar ook op kot met klasgenoten en was ik vooral op hen aangewezen wat uitgaan betrof. Niet zo ideaal eigenlijk. Een oplossing om sociale barrieres bij het uitgaan te vermijden is een studentenclub. Nu zijn de meeste studentenclubs vrij gesloten 'kliekjes' waar je als Kulakker minder optimaal naar toestroomt, of het zou moeten zijn dat je daar al connecties hebt met bepaalde groeperingen. Het heeft dan ook geen jaar moeten duren vooraleer we met enkele rasstudenten de stap namen om zelf een club te beginnen (ons eigen 'kliek'), om zo de feestcultuur van de Kulak in Leuven te introduceren. Ons geesteskind werd 'Moeder Feeste' gedoopt, en ondanks de 'Moeder' waren bij ons studenten van alle geslachten welkom, zolang ze maar op de KULAK hadden gestudeerd. Op 27 maart 2003 tikten we met de vier oprichters onze glazen met abrikoze-schuimwijn tegen elkaar om de oprichting te vieren.

5 jaar later zit ik al lang niet meer in Leuven, is de studententijd definitief voorbij maar bestaat Moeder Feeste nog steeds! De nieuwe studentjes van de Kulak profiteren nog steeds van de perfecte organisatie die hun toelaat verder te feesten in gemengde kring zoals immer tevoren. Het was niet onmiddellijk onze grootste zorg geweest of die club lang zou overleven of niet, maar ergens is het wel leuk natuurlijk dat er nog altijd iets achterblijft van onze zeer memorabele studententijd. Naarmate de jaren verstrijken passeren meer en meer leden de revue natuurlijk. Na 5 jaar konden we al een hondertal huidige en vroegere leden tellen. Reden genoeg om opnieuw de schuimwijn, of in dit geval de cava aan te rukken en met een onvervalst verjaardagsfeestje een aanzet te geven aan wat ooit zal worden: de Feeste Alumni.

De locatie voor deze lustrumviering (of hoe noem je dat) werd niets minder dan het Stuhu (studentenhuis) van de Kulak. Met de Vergadering van Ereleden (alle oprichters en oud-presessen van Feeste) zorgden we voor eten, drinken, muziek en versiering en kon het feesten zoals weleer weer stevig in ere hersteld worden. Het was even spannend om te zien wat de respons was maar uiteindelijk kwamen een kleine 60-tal gasten opdagen en het was duidelijk dat zij allen het feesten niet verleerd zijn.

Op een enkeling na die het perse verkoos om tegen middernacht terug naar huis te gaan om Studio1 te kunnen zien, warmde de avond stilaan op om tot een hoogtepunt te komen rond ik weet niet meer hoe laat. Ik weet ook niet meer precies wat er nu zo leuk aan was - de cava was heel leuk herinner ik me wel - maar het terugzien van iedereen, het u smijten op de dansvloer en het niet moeten denken aan de dag nadien maakte het allemaal heel erg de moeite. De afwezigen hadden absoluut ongelijk. Dit moeten we meer doen.

Terug aan het werk!

Terug in Londen waren de batterijen helemaal terug opgeladen om er terug tegenaan te gaan. In mijn halfjaarlijkse evaluatie kreeg ik niets dan lof toegezwaaid door mijn baas. 'Je bent goed, betrouwbaar, uiterst capabel, ...', wie ben ik om daar tegen in te gaan. Het komt er op neer dat we sterk bezig zijn en dat de uitdagingen de komende maanden nog groter zullen worden. Meer klantencontact, zelf presentaties geven, mee bedenken en ontwikkelen van tools, ... Laat maar komen zou ik zeggen. Intussen krijgen we hier ruim de vrijheid om te werken zoals we willen, op de momenten wanneer we dat willen, zolang er maar resultaten zijn wanneer die gevraagd worden. Tof! Morgen zijn het weer free drinks op het werk naar aanleiding van een nieuwe maand en binnen twee weken is het Schotse avond waar we eerst zullen leren dansen als Schotten en daarna zonder twijfel de informele contacten met collega's zullen verstevigen door samen een glas te drinken. Cheers!

Dublin baby!

Dublin fair city, where girls are so pretty.

Niet zo lang geleden namen we met vier (Thomas, Koen, Louise en mezelf) van de gelegenheid gebruik om een bezoekje te brengen aan Dublin. Dunnhumby heeft daar ook een kantoor en zodoende kenden wij daar wat lokaal volk waarbij we mochten logeren voor enkele nachten.

Op vrijdagavond landde Louise rond 22u22 op Dublin Airport, ik volgde een klein uurtje later vanuit Stansted en de latere boekers T & K slaagden er in na een technische panne in Heathrow ergens rond 2u op het keltische eiland voet aan wal te zetten. Met Louise verbleef ik bij Johan, een zeer vriendelijke Engelsman met Zweeds roots, die voor drie maanden in Dublin het dH kantoor wat kwam bijspringen om dan terug te keren naar the London office. Intussen kreeg hij een crème van een flat ter beschikking gesteld van het bedrijf. De anderen verbleven bij Rory, een geboren en getogen Ier die samen met ons de Graduate introducties bijwoont in Londen. Toffe mannen allemaal dus, ideaal om een weekendje nog eens een hoofdstad in Europa te leren kennen.

Nu kon ik mij op voorhand moeilijk iets voorstellen van Dublin. Ik wist dat Guiness (het bier dat hier tussen alle Britse platwaterbier mijn absolute voorkeur is gaan genieten) in Dublin werd gebrouwen en ik kende Ierland van het Eurosongfestival vroeger, met de beelden van groene vlaktes en schapen en zo. Ik had ook gehoord van de mensen die er al geweest waren dat Dublin ongeveer even duur als Londen zou zijn en naar verluidt veel van zijn charme zou verloren zijn de laatste jaren. Door de toetreden van Ierland bij de EU en eurozone, is heel veel geld naar hinder gevloeid en tegelijkertijd ook een hoopje multinationals die hun Europees hoofdkwartier graag lieten genieten van de fiscale voordelen.

Na twee dagen rondlopen in de Ierse hoofdstad hadden we het belangrijkste wel gezien. Dublin-stad is niet zo groot, een beetje zoals Gent zou ik denken. Behalve Tritinty College en wat doordeweekse kerkjes is het niet echt de oude stad die ik een beetje verwachtte. Het is echt zo een stad die leeft met als hoofdzakelijke componenten een hoop kantoorgebouwen, een zeer uitgebreide uitgaansbuurt genaamd ‘Temple Bar’ en een rivier die de stad in twee snijdt. Net als Gent leek het mij vooral een stad waar het nog aangenaam vertoeven is op dagelijkse basis maar waar je als toerist snel op uitgekeken bent. Op een goeie anderhalve dag rondkijken heb je het dan ook wel gezien. Gelukkig was ons doel niet enkel de stad begapen maar ook beleven. De Porterhouse, een uniek Iers café (met ook een vestiging in Londen) was de moeite om enkele uren in te vertoeven, te proeven en blijven te drinken van hun eigen gebrouwde variant op Guiness: Oyster beer. Dat is dan ook precies waar we onze zaterdagnamiddag aan besteed hebben. ‘s avonds gingen we dan naar een party van DJ Mr Scruff, een loungie housie dude met wat goeie tunes maar op den duur te veel volk om helemaal gelukkig te zijn. Tegen middernacht hadden we het dan ook wel gehad en gingen we met een volledige indruk terug naar Johan’s die spontaan zijn bed afstond en zelf de sofa als slaapplaats verkoos tijdens ons verblijf. Thanks mate!

Op zondag hadden we dan toch een jeugdherberg geboekt met een kamer van vier, met die nuance dat Louise en ik er de maandagochtend om 5 uur uitmoesten om ons vliegtuig te halen, en Koen en Thomas pas tegen de avond. Een potentiele clash om 3 a 4 uur van zatte party people versus mensen die nog net enkele uren slaap nodig hadden was dus een reeele mogelijkheid. Gelukkig stootten de partygangers die nacht op een troepje Schotten, die talrijk de Six Nations rugby wedstrijd kwamen supporteren. Zo te horen nog straffe kerels en vrouwtjes, die Highlanders. Gelukkig voor ons natuurlijk want zo waren Koen en Thomas nog niet eens thuis, toen wij in het ochtendduister de weg terug zochten naar Brussel en Londen.

Molly Malone

Fantastic Football Club Fulham

Een weekend later gingen we naar de wedstrijd Fulham – Manchester United. Daar zagen we een aangekondigde kroniek voltrekken in een duel waar het B-elftal van, de algemeen weinig populaire, Man U de, doorgaans geliefde, Whites op hun doos gaven. Twintig minuten voor tijd kwamen Rooney en Ronaldo opdraven om de zege veilig te stellen: 0 – 3. De harde kern achter ons in de tribune bleef zingen terwijl het schip ten onder ging. ‘Manchester United go away’. Ik ben altijd wel fan geweest van Man U.

Tevez

- de echte fotoots volgen -