Vandaag maar een kort berichtje, al genoeg uren achter de pc doorgebracht.
Iedereen is namelijk bezig met een paper te schrijven voor het vak 'Reporting techniques for Marketing Analysis'. Een vak waarin we leerden hoe we het best presenteren en rapporten schrijven We hebben er welgeteld drie lessen voor moeten volgen. De evaluatie gebeurt dus via een paper waarin we moeten vertellen wat we zo allemaal bijgeleerd hebben in die drie lessen. Zotte toestanden! We hadden ongeveer acht maanden tijd om het rapport te schrijven en natuurlijk wachten we dan tot de laatste dag voor de deadline om er aan te beginnen... Nuja, het spul is op een paar uur geschreven en het kan niet alle dagen feest zijn natuurlijk. Morgen trouwens wel!
Met Dunnhumby gaan we een Boat-party doen. Concept: met een bootje op de Thames varen van 19u30 tot 23u en intussen bier drinken en feesten. Dit alles voor de democratische prijs van 5 pond. Overmorgen hoor je ongetwijfeld hoe leuk het wel was en hoe we de Koen uiteindelijk uit het water hebben mogen vissen nadat Philippe en Thomas naakt om het eerst een toertje rond het dek hebben gelopen (en weggegleden). Dat belooft dus!
donderdag 31 mei 2007
woensdag 30 mei 2007
Kiezen is verliezen
Een rustige, normale, doordeweekse dag vandaag van acht uur werken. Vandaag mijn payslip voor de maand april met een tevreden blik bekeken. Het is niet heel veel maar het volstaat om zonder zorgen te overleven in Londen. Om 9u30 hadden we allemaal samen een meeting met Andy, het kaderlid dat ons feedback zou geven omtrent de algemene indruk dat het bedrijf had van ons na onze eerste zes weken in dienst. 'Done a good job, thank for that' was de commentaar die op ons allen van toepassing was. 'Now it is time that you think about your futures at Dunnhumby'.
We krijgen nog een week om te beginnen nadenken of we willen blijven bij het bedrijf met een vast contract nadat onze stage afloopt. We wisten al lang dat dit moment zou komen. Er is dan ook al veel gezegd, getwijfeld, beslist en dan terug nagedacht over de mogelijkheid om een professionele carrière in de UK te beginnen na onze studies. Er zijn voordelen en er zijn nadelen. Het werk is hier fantastisch, Belgie is sociaal gezien (logisch) superieur aan Londen. Hier kan je ook een sociaal netwerk uitbouwen, thuis zijn er ook wel bedrijven die interessante dingen doen. Wat is de beste keuze? Dat moet iedereen voor zichzelf uitmaken. Voor sommigen is het sociale, het lief, de vertrouwde omgeving moeilijk te transfereren; voor anderen is de professionele uitdaging te groot om zomaar te laten liggen. Het is een luxeprobleem maar wel een keuze die het verloop van de rest van onze levens kan bepalen.
Alle keuzes zijn juist en fout; het dialectisme van Abelard In Extremis in praktijk gebracht. Elouise speelde een grote rol in hoe zijn leven verlopen is, bij mij zal het niet anders zijn. Want the bottom line is, ontkennen heeft geen zin, durven kiezen en iedere dag met een zuiver geweten achter die keuzes staan en beseffen dat je gelukkig bent.
We krijgen nog een week om te beginnen nadenken of we willen blijven bij het bedrijf met een vast contract nadat onze stage afloopt. We wisten al lang dat dit moment zou komen. Er is dan ook al veel gezegd, getwijfeld, beslist en dan terug nagedacht over de mogelijkheid om een professionele carrière in de UK te beginnen na onze studies. Er zijn voordelen en er zijn nadelen. Het werk is hier fantastisch, Belgie is sociaal gezien (logisch) superieur aan Londen. Hier kan je ook een sociaal netwerk uitbouwen, thuis zijn er ook wel bedrijven die interessante dingen doen. Wat is de beste keuze? Dat moet iedereen voor zichzelf uitmaken. Voor sommigen is het sociale, het lief, de vertrouwde omgeving moeilijk te transfereren; voor anderen is de professionele uitdaging te groot om zomaar te laten liggen. Het is een luxeprobleem maar wel een keuze die het verloop van de rest van onze levens kan bepalen.
Alle keuzes zijn juist en fout; het dialectisme van Abelard In Extremis in praktijk gebracht. Elouise speelde een grote rol in hoe zijn leven verlopen is, bij mij zal het niet anders zijn. Want the bottom line is, ontkennen heeft geen zin, durven kiezen en iedere dag met een zuiver geweten achter die keuzes staan en beseffen dat je gelukkig bent.
maandag 28 mei 2007
In the meantime...
Thursday 24th: The day after
Het geklop op mijn kamerdeur bij het ontwaken betekende twee dingen: 1) De maatjes waren klaar en op weg naar het werk 2) Ik had in mijn reusachtige kater de bedoeling van mijn alarmerende wekker genegeerd en was zodoende niet wakker, aangekleed en klaar om te vertrekken maar wel laat. Een snelle inhaalbeweging om nog op tijd op het werk te geraken leek noodzakelijk. Vijf minuten later strompelde ik uit bed. Een kattenwasje, tanden poetsen, je kent het wel. En toen ging het alarm af. Niet het alarm van de wekker maar wel de sirene van het brandalarm. 'Fuck, wat heb ik nu weer misdaan', zo dacht ik even. Ik staarde even naar het brandalarm op mijn plafond maar kon niet echt zien wat ik het toestelletje had misdaan. Even checken in de gang. Tot mijn verbazing en miserie zag ik net een gesticulerende steward met fluovestje de flatdeur openen en schreeuwen 'Firealarm is going! Please leave the building!' Jeezes, een echte brandalarm, net wat ik nodig had. Ik stond daar in enkel mijn pyjamabroek, was bijna te laat voor het werk, het feestje van gisteren bonkte nog in mijn hoofd en diep van binnen wou ik gewoon slapen; maar nu was het dus blijkbaar ergens aan het branden. In minder dan vijf seconden sprong ik in een jeans en tshirt en ging naar beneden via de trap (vanaf het 11e verdiep nota bene, liften werken niet in crisissituaties). Eenmaal op begane grond zag ik de andere stewards met schaapachtige glimlach de stroom slaperige mensen naar een verzamelplaats leiden. 'Thank you for participating in this fire excercise, please continue outside'. Een oefening! Een dik kwartier later mochten we eindelijk terug naar binnen. Mijn bus om op tijd op het werk te geraken zou ongeveer op dat moment vertrekken. Bij het terugkeren naar de flat kwam ik nog Philippe tegen. Nog veel harder gecrasht dan ik gisteren en die morgen er dan ook nog erger aan toe. Deze morgen was hij nog bewusteloos tot hij zachtjes gewekt werd door het brandalarm. Hij ondervond niet enige warmte onder zijn voeten dus was hij doodleuk op kot gebleven en zich voorbereid om die laatste bus te halen. Met succes. Om 9u15 was ik op het werk. Rosie, onze onmiddelijke chef was er nog niet (het was voor iedereen de avond voordien All hands - receptie natuurlijk). Geen drama's dus. Wel een barstende hoofdpijn, vermoeid, honger, dorst, afzien. Het gekende gevoel. Allesbehalve leuk echter als je moet nadenken over SAS-code en hoe de Innovation figures efficient te extraheren en te analyseren. Uiteindelijk is het wel nog een vruchtbare dag geworden. In de namiddag in een verlicht moment de juiste code geschreven die een paar uurtjes kon lopen. Voor de Philippe was het iets minder. 'Daar ging hij... de sandwich' was het niet te misverstaanbare bericht. Voor mij was het de laatste werkdag, op vrijdag kwam mijn allerliefste vriendinnetje voor een lekker lang weekend van vier dagen.
Friday 25th --- Monday 28th: All we need is Love
Mijn vrije vrijdag betekende allereerst: vroeg uit bed. Lichtjaren vlotter dan daags voordien sprong ik tegen 8u uit mijn bed om een dik uurtje later mijn schoonheid af te halen in Waterloo station. Tien minuten wandelen naar de tube, daarna 40 minuten in een sardienendoos, beter gekend als de metro van Londen tijdens de ochtendspits, waarna ik in een natte t-shirt (van het zweet van de andere mensen in de tube die daarnet tegen me aan gedrukt stonden) mijn Louise mocht verwelkomen. Altijd een extreme pleasure om haar na een paar weken van vervelend verre mailtjes, telefoontjes en berichtjes terug in het echt bij mij te hebben. De veelbelovende planning was al gemaakt voor de komende vier dagen. Our mission: ons heel erg amuseren. De hoogtepunten: 'In Extremis', eens middeleeuws toneelstuk uitgevoerd in gereconstrueerde de Shakespear's Dome Theatre, een bezoek aan Oxford met illegaal binnendringen van het prachtige New College, op restaurant met de bezoekende oudjes en een wandeling door het groene Wimbledon, een dagje kotblijven terwijl het buiten regent afgerond met een bezoek aan de Starbucks en een Hazelnut Chocolate. Mission completed.
Het geklop op mijn kamerdeur bij het ontwaken betekende twee dingen: 1) De maatjes waren klaar en op weg naar het werk 2) Ik had in mijn reusachtige kater de bedoeling van mijn alarmerende wekker genegeerd en was zodoende niet wakker, aangekleed en klaar om te vertrekken maar wel laat. Een snelle inhaalbeweging om nog op tijd op het werk te geraken leek noodzakelijk. Vijf minuten later strompelde ik uit bed. Een kattenwasje, tanden poetsen, je kent het wel. En toen ging het alarm af. Niet het alarm van de wekker maar wel de sirene van het brandalarm. 'Fuck, wat heb ik nu weer misdaan', zo dacht ik even. Ik staarde even naar het brandalarm op mijn plafond maar kon niet echt zien wat ik het toestelletje had misdaan. Even checken in de gang. Tot mijn verbazing en miserie zag ik net een gesticulerende steward met fluovestje de flatdeur openen en schreeuwen 'Firealarm is going! Please leave the building!' Jeezes, een echte brandalarm, net wat ik nodig had. Ik stond daar in enkel mijn pyjamabroek, was bijna te laat voor het werk, het feestje van gisteren bonkte nog in mijn hoofd en diep van binnen wou ik gewoon slapen; maar nu was het dus blijkbaar ergens aan het branden. In minder dan vijf seconden sprong ik in een jeans en tshirt en ging naar beneden via de trap (vanaf het 11e verdiep nota bene, liften werken niet in crisissituaties). Eenmaal op begane grond zag ik de andere stewards met schaapachtige glimlach de stroom slaperige mensen naar een verzamelplaats leiden. 'Thank you for participating in this fire excercise, please continue outside'. Een oefening! Een dik kwartier later mochten we eindelijk terug naar binnen. Mijn bus om op tijd op het werk te geraken zou ongeveer op dat moment vertrekken. Bij het terugkeren naar de flat kwam ik nog Philippe tegen. Nog veel harder gecrasht dan ik gisteren en die morgen er dan ook nog erger aan toe. Deze morgen was hij nog bewusteloos tot hij zachtjes gewekt werd door het brandalarm. Hij ondervond niet enige warmte onder zijn voeten dus was hij doodleuk op kot gebleven en zich voorbereid om die laatste bus te halen. Met succes. Om 9u15 was ik op het werk. Rosie, onze onmiddelijke chef was er nog niet (het was voor iedereen de avond voordien All hands - receptie natuurlijk). Geen drama's dus. Wel een barstende hoofdpijn, vermoeid, honger, dorst, afzien. Het gekende gevoel. Allesbehalve leuk echter als je moet nadenken over SAS-code en hoe de Innovation figures efficient te extraheren en te analyseren. Uiteindelijk is het wel nog een vruchtbare dag geworden. In de namiddag in een verlicht moment de juiste code geschreven die een paar uurtjes kon lopen. Voor de Philippe was het iets minder. 'Daar ging hij... de sandwich' was het niet te misverstaanbare bericht. Voor mij was het de laatste werkdag, op vrijdag kwam mijn allerliefste vriendinnetje voor een lekker lang weekend van vier dagen.
Friday 25th --- Monday 28th: All we need is Love
Mijn vrije vrijdag betekende allereerst: vroeg uit bed. Lichtjaren vlotter dan daags voordien sprong ik tegen 8u uit mijn bed om een dik uurtje later mijn schoonheid af te halen in Waterloo station. Tien minuten wandelen naar de tube, daarna 40 minuten in een sardienendoos, beter gekend als de metro van Londen tijdens de ochtendspits, waarna ik in een natte t-shirt (van het zweet van de andere mensen in de tube die daarnet tegen me aan gedrukt stonden) mijn Louise mocht verwelkomen. Altijd een extreme pleasure om haar na een paar weken van vervelend verre mailtjes, telefoontjes en berichtjes terug in het echt bij mij te hebben. De veelbelovende planning was al gemaakt voor de komende vier dagen. Our mission: ons heel erg amuseren. De hoogtepunten: 'In Extremis', eens middeleeuws toneelstuk uitgevoerd in gereconstrueerde de Shakespear's Dome Theatre, een bezoek aan Oxford met illegaal binnendringen van het prachtige New College, op restaurant met de bezoekende oudjes en een wandeling door het groene Wimbledon, een dagje kotblijven terwijl het buiten regent afgerond met een bezoek aan de Starbucks en een Hazelnut Chocolate. Mission completed.
vrijdag 25 mei 2007
Hands up!
Donderdag was het infodag/promotiedag/teambuildingdag 'All hands' dag voor het ganse bedrijf. De hele dag draaide rond het bedrijf Dunnhumby, de mensen die er werken, hoe de zaken staan vandaag, waar ze naar toe willen in de toekomst. Het spektakel ging door in de IMAX cinema in Waterloo, dicht bij het centrum van Londen. In een vrij luxueuse zaal, met het grootste 3D scherm van Europa, namen we plaats in één van de comfortabele zeteltjes om de hele dag presentaties te aanschouwen en beluisteren. We kregen bij aanvang ook elk een plastieken percussie-buis met trommelstokje. "We'll have some fun with the sticks later on.", zo begon Peter Plumb zijn introductie. 'Fun', dat klonk al veelbelovend. En effectief, we had some fun gedurende de dag. Niet enkel met Senor Alfonso III die de hele zaal aan het musiceren en zingen kreeg maar ook met de spreekbeurten van onze founder-mother CEO, de Finse COO en de talrijke service lines die elk hun zegje deden over hoe het voorbij jaar was geweest en hoe de toekomst eruit zal zien. Rooskleurig zo bleek (in Dunnhumby huisstijl). We are great people, doing a great job, with great opportunities for the future. Het was wel een heel klein beetje propaganda maar toch oprecht indrukwekkend bij momenten. Op andere momenten bleken de filmstoeltjes de perfecte plaats om wat slaap in te halen. Karel probeerde de eerste keer nog om me uit mn slaap te halen, maar in de namiddag lag hij toch ook op de saaiere stukjes met de ogen toe, dromend over de receptie nadien ongetwijfeld.
En snel werd de droom werkelijkheid. Gratis koekjes en bier, een hele kamer vol mensen die net 8 uur intensief met elkaar zijn verbonden, en een Champions League finale op komst. Het werd al snel duidelijk dat de receptie de start van een leuke avond zou worden.
En snel werd de droom werkelijkheid. Gratis koekjes en bier, een hele kamer vol mensen die net 8 uur intensief met elkaar zijn verbonden, en een Champions League finale op komst. Het werd al snel duidelijk dat de receptie de start van een leuke avond zou worden.
Stap 1: connecting with people. Er zijn zo van die mensen die je iedere dag op het werk ziet maar nooit formeel ontmoet hebt. Dit was dan ook dé gelegenheid voor iedereen (vooral Phil en Maaike, de sociale mensen) om diverse collega's beter te leren kennen. Eenmaal er genoeg opgewarmd was met gratis bier en leuke mensen, was het tijd voor Stap 2: partytime.
In het Olympisch stadion van Athene werd namelijk de Champions League gespeeld tussen het Engelse Liverpool en de Rossonegro van Milan. In de Roadhouse, voorlopig onze favo Club, stonden maar liefst vier superschermen en acht grote plasmaschermen om de match vanuit alle hoeken perfect te kunnen volgen. Het resultaat van de wedstrijd draaide helaas negatief uit voor de Liverpoolers, wat het feest nadien er niet kleiner op maakte however. Als drie musketiers slaagden we er in de dansvloer afwisselend veilig en onveilig te maken. Niet dat dat zo een goed idee was op een regular night met een werkdag nadien. Tegen 2u32 (voor zover ik het me herinner) verlieten we de Roadhouse met een stevig percentage in het bloed. Na onze eerste maaltijd van de avond in de Burger King, die rond 3u op Leicester Square werd genuttigd, gingen we naar onze hemelse nachtbus richting Brentford. Een halfuurtje rijden, een dutje doen, en dan raken we nog redelijk deftig in bed. Niet dus, een zwarte medemens die het wel wat te goed met ons voor had bleef maar schreeuwen: 'Do not fall asleep on the fucking bus, or you will wake up in Heathrow!'. Vervelend nog, maar gelukkig had hij na 10min zijn bestemming bereikt. 35min later kwam echter de ontnuchtering toen Thomas bij het ontwaken twijfelend vroeg van:'Euh, we zitten al te ver, zeker?'. Toen ik het gebouw van de luchthaven van Heathrow zag, wist ik dat het fout zat. We waren effectief in slaap gevallen op de fucking bus, onze wekker overslapen en in Heathrow beland, laatste halte van de lijn. Philippe leek zich niet bewust van de situatie, niet bij bewustzijn zijnde. De realisatie kwam er echter eenmaal hij probeerde zijn slaap verder te zetten tegen de koude reling van de wachtplaats op de volgende bus naar Brentford.
Tegen 5u zijn we uiteindelijk thuis geraakt. Wat uitgedroogd, van de droge lucht waarschijnlijk en niet echt klaarwakker, van de vermoeidheid. Een groot glas water leek de perfecte afsluiter van een lange dag en de perfecte start van een ongetwijfeld zeer korte nacht. Toen ik mijn glas ad fundum binnenkapte kwam echter niet het verfrissende koele water dat ik verwachtte, maar een lauw brouwsel dat zoutig en fel smaakte. Een halve seconde later lag de vloeistof terug uitgespuwd, op de tafel en vloer. Koen. Hij had de Roadhouse verlaten onmiddelijk na affluiten van de voetbalmatch. Eenmaal thuisgekomen was hij met voorbedachte rade water beginnen koken, wat look en een significante hoeveelheid zout toegevoegd en in onze waterkan gegoten. Kleine revanche van de keren dat wij zijn geld en sleutels ingevroren hadden. De practical joke leek feilloos. En zo geschiedde.
dinsdag 22 mei 2007
Another day, another story
Hallo trouwe lezers!
Het doet me plezier om iedere keer terug jullie talrijke reacties te mogen ontvangen. Voor iedereen hier in Londen is het een hart onder de riem dat er zoveel mensen onze avonturen op de voet volgen. Ik moet toegeven dat de respons soms wat overweldigend is maar ik ga verder met deze blog. Hoge bomen vangen veel wind en zo krijg je natuurlijk ook soms wel wat tegenwind van mensen die de dingen soms wat anders willen zien staan op dit medium. Maar niet getreurd, beste blogliefhebber, ik behoud mijn onafhankelijkheid en breng ten alle tijden het echte verhaal uit het echte leven.
Terug naar de orde van de dag -- Vandaag was het voor de verandering eens leuker naast het werk dan op het werk. Custom Insight Analyst is zonder twijfel een pracht van een job maar wanneer de klanten steeds van de hak op de tak springen om het gewenste resultaat op papier te krijgen, kan het soms wat vervelend worden. Vandaag was het soms wel een beetje zo. Omdat iedere moeilijkheid mogelijkheden met zich meebrengt zijn we dan ook de ontspanningsfaciliteiten op het bedrijf verder gaan exploreren. Dunnhumby zat vorig jaar in de top 10 van Beste werkgevers van Engeland en het lijdt geen twijfel dat de Fussball en pooltafel hier iets mee te maken hebben. Deze staan respectievelijk op de derde en eerste verdieping van ons prachtig gebouwtje. Over de middag, tegen 16u (heel even maar) en na 17u30 hebben we er dan ook uitgebreid gebruik van gemaakt. Geen te zware competitie maar in het perfecte sfeertje waar echte teams van gemaakt worden. FUN!
Uiteindelijk na 19u het gebouw verlaten, te voet terug naar de flat, door het park en voorbij enkele pittoreske pubjes. De zon die buiten schijnt, het gras dat groener is dan ooit tevoren, een mens mag soms wel eens tevreden zijn. Bij het passeren van één van de cafeetjes werd het met een schalkse blik voor iedereen duidelijk dat we na het geconcentreerd poolen wel een pintje verdiend hadden. Twee Stella's, twee Guiness pints, tijd zat, ontspannen, geen lastige vrouwen in de buurt. Meer hebben vier eenvoudige chaps van bij ons niet nodig. London is not that bad after all, I would think.
Eenmaal terug op kot homemade burgers gegeten. Je weet wel, dat type burgers waar je zelf alle ingredienten kiest en je niet hoeft te letten op hoeveel groenten, saus, vlees, ajuin, enzo er op moeten. Het type burger dat er na bereiding uitziet alsof het de lekkerste maaltijd ooit belooft te worden, het type burger dat er altijd geweest is maar die je maar voor je krijgt als je het echt verdient. Vandaag dus. Het type burger dat ik gemaakt had, zag er niet alleen zo uit maar was ook belachelijk lekker. Dat na de eerste beet de halve inhoud onderworpen werd aan de wetten van de fysica en daarbij zwaartekracht-gewijs op mijn schoot terechtkwam is eigenlijk maar een detail in de marge. We hebben er van genoten, en dat is het toch het allerbelangrijkste in het leven. Niet?
Gewoon genieten. Van je werk, van de mensen die je dierbaar zijn, van lekker eten, van lekker drinken, van knuffelen, van de zon op je kopje, van de koeien in de wei tussen je burger, van alle kleine dingen waar je zomaar om moet lachen, leuke muziek, lekker lang slapen, van die kleine stukjes liefde die je zomaar krijgt, ... Man man, soms kan het leven zo simpelweg genieten zijn. Vandaag viel ook wel mee.
Morgen even geen blog. Om 7u(?!) op, dag buitenhuis naar saaie presentaties gaan luisteren, free drinks en een Champions League finale met afterparty. Wordt lekker saai en boeiend na elkaar. We are prepared!
Cheers.
Het doet me plezier om iedere keer terug jullie talrijke reacties te mogen ontvangen. Voor iedereen hier in Londen is het een hart onder de riem dat er zoveel mensen onze avonturen op de voet volgen. Ik moet toegeven dat de respons soms wat overweldigend is maar ik ga verder met deze blog. Hoge bomen vangen veel wind en zo krijg je natuurlijk ook soms wel wat tegenwind van mensen die de dingen soms wat anders willen zien staan op dit medium. Maar niet getreurd, beste blogliefhebber, ik behoud mijn onafhankelijkheid en breng ten alle tijden het echte verhaal uit het echte leven.
Terug naar de orde van de dag -- Vandaag was het voor de verandering eens leuker naast het werk dan op het werk. Custom Insight Analyst is zonder twijfel een pracht van een job maar wanneer de klanten steeds van de hak op de tak springen om het gewenste resultaat op papier te krijgen, kan het soms wat vervelend worden. Vandaag was het soms wel een beetje zo. Omdat iedere moeilijkheid mogelijkheden met zich meebrengt zijn we dan ook de ontspanningsfaciliteiten op het bedrijf verder gaan exploreren. Dunnhumby zat vorig jaar in de top 10 van Beste werkgevers van Engeland en het lijdt geen twijfel dat de Fussball en pooltafel hier iets mee te maken hebben. Deze staan respectievelijk op de derde en eerste verdieping van ons prachtig gebouwtje. Over de middag, tegen 16u (heel even maar) en na 17u30 hebben we er dan ook uitgebreid gebruik van gemaakt. Geen te zware competitie maar in het perfecte sfeertje waar echte teams van gemaakt worden. FUN!
Uiteindelijk na 19u het gebouw verlaten, te voet terug naar de flat, door het park en voorbij enkele pittoreske pubjes. De zon die buiten schijnt, het gras dat groener is dan ooit tevoren, een mens mag soms wel eens tevreden zijn. Bij het passeren van één van de cafeetjes werd het met een schalkse blik voor iedereen duidelijk dat we na het geconcentreerd poolen wel een pintje verdiend hadden. Twee Stella's, twee Guiness pints, tijd zat, ontspannen, geen lastige vrouwen in de buurt. Meer hebben vier eenvoudige chaps van bij ons niet nodig. London is not that bad after all, I would think.
Eenmaal terug op kot homemade burgers gegeten. Je weet wel, dat type burgers waar je zelf alle ingredienten kiest en je niet hoeft te letten op hoeveel groenten, saus, vlees, ajuin, enzo er op moeten. Het type burger dat er na bereiding uitziet alsof het de lekkerste maaltijd ooit belooft te worden, het type burger dat er altijd geweest is maar die je maar voor je krijgt als je het echt verdient. Vandaag dus. Het type burger dat ik gemaakt had, zag er niet alleen zo uit maar was ook belachelijk lekker. Dat na de eerste beet de halve inhoud onderworpen werd aan de wetten van de fysica en daarbij zwaartekracht-gewijs op mijn schoot terechtkwam is eigenlijk maar een detail in de marge. We hebben er van genoten, en dat is het toch het allerbelangrijkste in het leven. Niet?
Gewoon genieten. Van je werk, van de mensen die je dierbaar zijn, van lekker eten, van lekker drinken, van knuffelen, van de zon op je kopje, van de koeien in de wei tussen je burger, van alle kleine dingen waar je zomaar om moet lachen, leuke muziek, lekker lang slapen, van die kleine stukjes liefde die je zomaar krijgt, ... Man man, soms kan het leven zo simpelweg genieten zijn. Vandaag viel ook wel mee.
Morgen even geen blog. Om 7u(?!) op, dag buitenhuis naar saaie presentaties gaan luisteren, free drinks en een Champions League finale met afterparty. Wordt lekker saai en boeiend na elkaar. We are prepared!
Cheers.
maandag 21 mei 2007
Lachen is gezond
'SUPER!' Dat is zowat het eerste wat iedereen zegt als je hen vertelt dat je drie maandjes in Londen, jaja Londen, gaat werken en wonen. Uiteraard is Londen super. Een echte wereldstad waar miljoenen mensen uit alle landen van de wereld zich verenigen. Bij deze dus ook zes Belgen die naast uitstekende data-analyse vaardigheden ook een zesde zintuig voor het feestelijk geweld zullen kunnen ontwikkelen in deze metropool.
However, Life is not always that beautiful. Concreet zitten we in een, met prikkeldraad omheinde, studentenflat in the middle of Brentford. Bloody bloody Brentford. Wel nog een leuke parochie eigenlijk, gekend om zijn parken en riviertje dat er doorheen stroomt. Op slechts een gratis 15min met shuttlebus verwijderd van Dunnhumby zitten we op een luxe-afstand van het werk. Minder positief is het sociaal isolement. Het duurt al snel 45min tegen je echt in the big city bent, en dichterbij is het ver zoeken naar avondlijk amusement dat echt amusement genoemd mag worden. Het dichtsbijzijnde alternatief is helaas de flatkeuken en wat blikken Carlsberg uit de lokale Tesco (ook al een half uur wandelen). Nog leuk voor een avondje, na zes weken is het nieuwe er soms wel wat af. Soms verveel je je dan eens en denk je van 'hé, Londen kan ook eens niet SUPER zijn'. Maar zo leer je je klasmakkers wel wat beter kennen natuurlijk. Altijd leuk, mensen beter leren kennen, altijd. Blijkt dat de ene goed kan koken en de ander vooral afwassen, gelukkige toevalligheden zo waarrond je dan hele teams kan organiseren, de max.
Je leert natuurlijk ook elkaars scherpe kantjes kennen. Na een tijdje lijkt het soms wat vreemd dat Philippe constant op zijn harmonica zit te spelen, lijkt Sahara wel de natste plaats op aarde naast de Thomas-homor en verstaan we ons soms niet aan waarom Koen enerzijds zijn geld en sleutels invriest, om dan zwervers in de keuken hun roes te laten uitslapen vooraleer ze een tas koffie aan te bieden. Karel is nog de normaalste van de bende, zijn alienrash niet meegeteld, waar Maaike als enige meisje duidelijk de zenuwzinking nabij is terwijl Maarten naar het schijnt bezig is met een geheim dagboek dat hij later voor het grote publiek wil verzilveren.
Tzijn dingen! Het laatste woord hierover is nog niet gezegd, me dunkt. Ik hoor dat de keuken roept met pintjes. hoera.
Catch u later, aandachtige laser.
However, Life is not always that beautiful. Concreet zitten we in een, met prikkeldraad omheinde, studentenflat in the middle of Brentford. Bloody bloody Brentford. Wel nog een leuke parochie eigenlijk, gekend om zijn parken en riviertje dat er doorheen stroomt. Op slechts een gratis 15min met shuttlebus verwijderd van Dunnhumby zitten we op een luxe-afstand van het werk. Minder positief is het sociaal isolement. Het duurt al snel 45min tegen je echt in the big city bent, en dichterbij is het ver zoeken naar avondlijk amusement dat echt amusement genoemd mag worden. Het dichtsbijzijnde alternatief is helaas de flatkeuken en wat blikken Carlsberg uit de lokale Tesco (ook al een half uur wandelen). Nog leuk voor een avondje, na zes weken is het nieuwe er soms wel wat af. Soms verveel je je dan eens en denk je van 'hé, Londen kan ook eens niet SUPER zijn'. Maar zo leer je je klasmakkers wel wat beter kennen natuurlijk. Altijd leuk, mensen beter leren kennen, altijd. Blijkt dat de ene goed kan koken en de ander vooral afwassen, gelukkige toevalligheden zo waarrond je dan hele teams kan organiseren, de max.
Je leert natuurlijk ook elkaars scherpe kantjes kennen. Na een tijdje lijkt het soms wat vreemd dat Philippe constant op zijn harmonica zit te spelen, lijkt Sahara wel de natste plaats op aarde naast de Thomas-homor en verstaan we ons soms niet aan waarom Koen enerzijds zijn geld en sleutels invriest, om dan zwervers in de keuken hun roes te laten uitslapen vooraleer ze een tas koffie aan te bieden. Karel is nog de normaalste van de bende, zijn alienrash niet meegeteld, waar Maaike als enige meisje duidelijk de zenuwzinking nabij is terwijl Maarten naar het schijnt bezig is met een geheim dagboek dat hij later voor het grote publiek wil verzilveren.
Tzijn dingen! Het laatste woord hierover is nog niet gezegd, me dunkt. Ik hoor dat de keuken roept met pintjes. hoera.
Catch u later, aandachtige laser.
zondag 20 mei 2007
Induction
Alright folks, this is what it's all about:
Voor de Manama-opleiding Master of Marketing Analysis aan de Universiteit Gent zijn we met zes gelukkigen die gedurende 11 weken (tot eind juni) een stage doen bij Dunnhumby.
Dunnhumby is een bedrijf gesitueerd in Ealing, Londen, dat zich bezighoudt met het analyseren van gegevens die ze verkrijgen uit de Clubcard (klantenkaart) van Tesco, de grootste supermarkt in de UK. De informatie die ze kunnen halen uit de aankopen die mensen doen, gebruikt Tesco om zijn winkels, assortiment, ... nog beter te organiseren. Daarnaast kopen ook FCMG (CPG) bedrijven à la Proctor&Gamble, Unilever, Kellogs en andere deze informatie om ook hun aanbod in de markt af te stemmen op de consument. Putting the customer first!
Onze Big Boss Superprof Dirk Van den Poel houdt een blog bij waarin je een beeld krijgt van wat we zo allemaal doen in MMA. (http://www.mma.ugent.be) .
Hier lees je echter hoe het eigenlijk écht is voor ons om drie maanden met ons zessen in Londen te verblijven.
The truth about living in London
Het leven in London is niet voor iedereen even gemakkelijk. Alles is duur, heel duur. Enkel de rijken overleven in deze financiele jungle.
Abonneren op:
Posts (Atom)