Je suis Expert
Het is alweer lang geleden dat er hier nog een update verscheen van onze buitenlandse avonturen. We waren dus geland in Parijs, beginnen werken en gesetteld te geraken. Wat daarop volgde was de periode van het juiste ritme vinden. Niets nieuws onder de zon. Maar zo’n periodes
Op mijn eerste dag in Catalina had ik het gevoel dat ik eindelijk volledig aangekomen was in Parijs. Voordien waren het zes intensieve maanden geweest van Frans leren en onze weg zoeken maar nu zijn we definitief vertrokken. De collega’s zijn allemaal jonge mensen, die op woensdag gaan voetballen, elkaar met stressballen bekogelen om te ontspannen en geregeld spontaan een half uur reserveren om een verjaardag te vieren.. Precies de omgeving waar het goed in vertoeven is, vooral ook omdat het werk interessant is.
Je vous présente ma femme
Maar een mooie job vinden was nog niet het belangrijkste recente wapenfeit. Na een jaartje verloving en een serieuze voorbereiding zijn we ook heel vlotjes getrouwd geraakt. Mijn laatste doelstelling voor de trouw was in form geraken, kwestie van wat scherper te staan voor de trouwfoto’s. Een gedisciplineerde training van enkele maanden werd afgesloten op de halve marathon van Brussel op 10 oktober. Na een onzekere start (hoe snel mag je zo lopen als je het wil overleven?) en een sterke finish (iets sneller dus) rondde ik de wedstrijd af in 1 uur 41 minuten. Niet slecht voor een eerste keer, mijn doelstelling van onder de 2 uur te blijven was ruimschoots behaald. Volgend jaar nog beter! Maar het beste moest nog komen natuurlijk.
De donderdag voor de trouw begonnen de festiviteiten met de ‘schieting’, het traditionele feestje waarbij de hele streek enkele uren het hels geknal moet aanhoren van de kanonnen die het huwelijk aankondigen. Een paar bakken bier, een houtvuur buiten (het is koud in oktober) en een twintigtal lokale sympathisanten en we waren vertrokken voor een mooie avond. De ambiance zat er al goed in, dat beloofde voor de trouw.
Op zaterdag was het dan de grote dag. Ik had goed geslapen. Louise was bij haar thuis in Brugge, ik bij mijn ouders in Anzegem. Behalve toen ik moest beslissen welke das ik zou kiezen voor de mannen in de suite was ik nog geen seconde gestresseerd geweest en ook die ochtend helemaal niet. Ik wist waar ik aan begon op het moment dat ik mijn aanzoek deed en ik keek enkel uit naar wat zou komen. Een paar luide knallen luidden het begin van de grote dag in. Buiten stonden de buren opnieuw met het schietijzer de wereld te verblijden vroeg in de morgen om ons een voorspoedige dag te wensen. In de verte zag ik een prachtige volledige regenboog. Een goed teken? In feite was het vooral een teken dat het daar in de verte, richting Brugge al serieus aan het regenen was. Het zou de hele dag door blijven regenen, behalve het moment dat we uit de kerk kwamen. Louise had lichtjes tot niet zo lichtjes symbolische rijstwerpen aangevraagd en dus kregen we dat ook. Minuten lang werden kilo’s rijst over onze hoofden uitgekapt. Mijn zwart kostuum (met blauwe das) werd spontaan een zebra-kostuum door de vlekken die de rijst achterliet, makkelijk op te kuisen gelukkig. Maargoed, we lopen vooruit op de feiten.
Eerst was er de trouw voor de wet op de Burgh in Brugge. We namen van de gelegenheid gebruik om al wat groepsfoto’s te nemen. Ik had geen verwachtingen van die wettelijke trouw, gewoon contract tekenen en wegwezen dacht ik. Maar de schepen van Burgerlijke stand van Brugge maakte er toch iets significants van. Hij nam de tijd om te vertellen over het belang van het huwelijk en de liefde. Dit alles in een prachtig Neo-Gotisch ( ?) decor. Na de trouw van de wet was er officieel tijd voor de fotoshoot. Het was koud en het regende een beetje maar toch waren we toch een uurtje zoet met bibberen en lachen in de Brugse binnenstad en in het station, voor wat ongetwijfeld memorabele foto’s zullen zijn. In de namiddag volgde de trouw voor de kerk, waar we toch wat tijd ingestoken hadden om het persoonlijk te maken. Twee goeie vrienden als ceremoniemeesters leidden alles in goede banen. De “Treulich geführt” van Wagner (‘daar komt de bruid’) zette in en we waren vertrokken voor een uur lang een geweldige mis. De immer ontspannen jonge priester van de St Baafs parochie, Vincent, vervulde zijn rol perfect. De nichtjes en neefjes brachten een toneeltje, de zussen lazen en de moeders kregen het laatste woord. Het perfecte plaatje, al had ik het nog altijd koud van de fotoshoot vooraf. Gelukkig was er buiten na de rijst-storm een aperitiefje voorzien om het bloed wat op te warmen en de festiviteiten te beginnen. De volgende stop was het rusthuis in Anzegem waar we een eerste feestje bouwden met de grootouders die het grote avondfeest niet zouden bijwonen. Daarna nog wat hobbelige natuurfoto’s in Anzegem en de receptie kon beginnen. Vooraf had ik mijn twijfels over hoe leuk dat eigenlijk zou zijn, zo in een rijtje staan en allemaal mensen verwelkomen zonder er eigenlijk echt iets tegen te kunnen zeggen. Maar het viel supergoed mee. Een paar glaasjes champagne drinken en intussen honderden gelukwensen, kussen en glimlachen ontvangen. Pure positive vibes die je niet vaak in zo’n mate meemaakt.
On fait la fête
En dan was het tijd voor het grote avondfeest. “I’ve got a feeling – Black Eyed Peas” begon te spelen, wij gingen de zaal binnen en iedereen stond op hun stoel met hun servietten te zwaaien. Ongeloofelijke ambiance van de allereerste seconde. Ik krijg er letterlijk nog kippevel van telkens ik dat nummer nu hoor. En daarna ontwikkelde zich stelselmatig het perfecte feest. Ik die nog eens kon uitpakken in een speech, uitstekende maaltijd, geweldige showtjes van de vrienden, de aankomst van nog meer feestlustigen en dan de mooie openingdans waarna de dansvloer zich vulde en niet meer zou leeg komen te staan tot vijf uur. That night was a good good night. Ik kon me geen betere trouwdag gedroomd hebben.