November News

3 maanden verstreken

En azo… is het tijd om weer een updatetje te doen want er is intussen al weer heel wat gebeurd. Om te beginnen toch even de dingen opsommen die nog altijd hetzelfde zijn: we wonen in een klein –mignon- flatje in Ealing, Londen, nu al voor het tweede jaar. We ontdekken nog altijd stukjes Engeland (volgend weekend: York) maar zijn ook nog altijd tevreden als we eens terug gaan naar Belgie en de familie en vrienden ontmoeten en champagne drinken (want dat blijkt bijna altijd hetgeval te zijn). Tot zover de gewone dingen.

MMAMail

In september was ik officieel twee jaar bij dunnhumby Ltd. in Londen aan het werk. Twee jaar bij hetzelfde bedrijf, dat is iets wat een dwangmatige professionele zelfontwikkelaar als ikzelf natuurlijk stof tot nadenken geeft. Het besluit was snel genomen: ik zou een stap vooruit zetten. Omdat ik eigenlijk altijd goed behandeld was door dunnhumby besloot ik intern eens rond te kijken naar nieuwe boeiende mogelijkheden en daarvoor moest ik niet ver zoeken. Het contract met Shell was uitgebreid en ze zochten een analyst om interessante dingen te doen. Ik ging op gesprek, het Shell team was onder de indruk en ik mocht zo snel mogelijk beginnen. Super. Helaas was dat buiten mijn manager gerekend die toen hij het nieuws vernam zijn uiterste best deed om die kans zo ver mogelijk het stadion uit te slaan. Ik moest nog even geduld hebben, ze konden mij niet missen, … Na veel vijven en zessen gingen de onderhandelingen verder met hogere intensiteit, kreeg ik het gevoel dat ze mij eigenlijk nooit zomaar zouden laten vertrekken, begon ik wat tegendruk te geven, werd ik op mijn plaats gezet, maakte ik duidelijk dat het voor mij the way up or the way out zou zijn en diende ik zodoende even later mijn ontslag in, tot absolute verbazing van velen. Ik ben altijd een grote advocate van Dunnhumby geweest binnen en buiten het bedrijf en verkondigde graag dat het de ideale werkgever was waar je je als jonge professional onbeperkt kon ontwikkelen. Tegen de verwachtingen van sommigen in dus, maar uiteraard had ik al een rijtje bedrijven op het oog waar ik wel de stap vooruit kon zetten.

De gelukkige werd Royal Mail, de Post van het Verenigd Koninkrijk, waar ze sinds kort niet meer zomaar een monopolie te onderhouden hebben maar in een vrijgemaakte markt nu net beginnen met hun customer analysis. Ik word er de tweede marketing analist op een klantendatabase die voornamelijk uit transacties van bedrijven bestaat. Zoals u weet zijn er dezer dagen wel efficientere manieren om u buur te contacteren dan een brief per post. Voor bedrijven is de post echter wel nog altijd een significant medium om een persoonlijke touch aan hun communicatie met de klant te geven en ook voor het versturen pakjes is het de gemakkelijkste/goedkoopste manier van transport. B2B business dus (Royal Mail – bedrijf). ‘t is eens iets anders. Ook anders is dat er nog veel dingen voor het eerst te doen zijn dus komt het niet neer op rapportjes doen laten lopen maar wel op het bedenken wat we allemaal zouden kunnen doen en moeten doen om optimaal gebruik te maken van die data. Zeg nu zelf, er is toch niets beter dan zo een verse database eens goed te analyseren en er de dingen uit te halen die echt interessant zijn. Yeah baby, give me some more data.

Cordially

Ik een gelukkig data-analistje dus maar het werd nog beter… Want het leven draait rond meer dan werken alleen. Twee jaar in hetzelfde bedrijf vond ik al lastig, net zoals ik het wel lastig vind om nu al meer dan twee jaar in dezelfde ‘vreemde’ omgeving te wonen. Vier jaar samen met mijn Louise daarentegen is iets waardoor ik nog altijd iedere morgen met een kus en glimlach wakker mag worden en gaan slapen. Ze laat mijn zorgen verdwijnen, mijn geluk verhonderdvoudigen gewoon door haar aanwezigheid, haar doen en laten die alles goed maken en de uitdagingen waar we samen altijd het perfecte antwoord op hebben. Nu ben ik wel een rationele mens die ondanks die perfectie graag nog eens afwacht om te zien of er toch geen sleur in komt. Integendeel zie ik echter iedere dag weer hoe we van elkaar leren en hoe leuker en liever we samen zijn. Rationeel mens zijnde dus kon ik daar maar één besluit uit trekken. Een gesprek vroeg in de ochtend met haar vader, een ontdekkingstocht in Hatton Garden en een aangebrande spaghetti later was het officieel: ik zal Louise voor altijd de mijne mogen noemen. Woooooeeeeehoooeeeee!!!! Ik ben al een paar keer spontaan beginnen juichen en zal dat zonder twijfel nog veel doen. Zo gelukkig dat ik ben, dat is echt niet meer normaal.

Back to reality.

En nu terug met de voetjes op de grond. Ten eerste. Ik ben dus bij Royal Mail begonnen maar helaas zijn ze daar zelf niet echt goed bezig. Toen de ‘posties’ (postbodes) vernamen dat Royal Mail zou vernieuwen om te concurreren met de moderne technieken die hun verse concurrenten gebruiken, gingen de vrolijkerts spontaan gaan staken. Bang om hun werk te verliezen. Al goed en wel maar intussen werd de post niet rondgedeeld, waren de klanten ontevreden en beginnen ze nu rond te kijken om eventueel met die concurrentie te gaan samenwerken. Daardoor verliest Royal Mail natuurlijk business en staan er dan weer nog meer jobs op spel… Aangezien de bitse onderhandelingen op niets uitdraaiden stond er maar één ding op. De mannen van de bureau op pad sturen. In mijn eerste week mocht ik dus al lustig twee dagen postbode gaan spelen in Zuid-Oost Londen. Brieven en pakjes sorteren en effectief bij de mensen gaan ronddelen, over een carrièremove gesproken! ’t Is wel eens leuk voor een keer maar natuurlijk niet ideaal in mijn plannen om superanalyst te worden. Voorlopig zit er nog niet veel vooruitgang in de gesprekken, het wordt nog afwachten.

Daarnaast kijken we natuurlijk ook uit naar een datum voor ons huwelijk. Na het overlopen van zalen en concepten blijkt zo’n trouwfeest net iets meer te kosten dan je zou verwachten. ’t Zal wat wikken en wegen worden zodat we er vooral een spetterend feestje van kunnen maken maar toch binnen ons budget blijven. Een trouwkleed huren (‘dat draag je toch maar één keer?’) is alvast geen optie.

Naar Afrika en terug

Juli 2009, de zomer is in het land. Na meer dan twee jaar begin ik me nu echt al ‘thuis’ te voelen in Engeland. Ik merk niet meer dat ik in een vreemd land ben, dat er een verschil is tussen Nederlands en Engels en vind het evident dat er een metro is die je overal naartoe kan brengen, wat je ook wil doen. De verwondering is er een beetje af, we leiden gewoon ons gelukkig leventje hier, hard werkend en onszelf ontwikkelend in een omgeving die vooruit gaat. We zijn al veel gewend, dus is het steeds minder evident om te bloggen over ‘wat we nu weer meegemaakt hebben’. Alhoewel.

Mexicaanse miserie

Door de swine flu was onze superreis naar Mexico voor een jaar uitgesteld. 6 dagen voor we normaal gezien zouden afreizen en na enkele maanden Maya-voorbereiding (reisschema, geschiedenis, taal, …) mochten we dus vanaf nul een nieuwe bestemming zoeken. Dit schreeuwde om een last minute. Onze criteria: niet te duur, genoeg dingen te zien en voldoende zon. Een avondje op internet bracht ons eerst bijna in Rhodos maar wegens een slechte weersvoorspelling zochten we nog wat verder. Tegen middernacht hadden we plots onze bestemming gevonden: Egypte! Een fantastische last minute, half pension voor 14 dagen in een goedkoop hotelletje met zwembad. Te verwachten temperatuur: rond de 35-37 graden. Alle onze criteria waren voldaan en het was al laat dus meteen geboekt, vier dagen later zouden we vertrekken…

‘Welcome to Alaska’

Toen we het vliegtuig uitstapten voelden we nog net de hitte van de motoren in ons gezicht blazen. Vreemd genoeg bleef die hitte hangen eenmaal we op de begane grond stapten en is ze nadien voor de rest van de reis niet meer verdwenen. Les 1: in mei is het heet in Egypte. Ik ben niet zo’n hitte fan maar gelukkig was ik al half voorbereid op de situatie. Een onfeilbare Indiana Jones hoed en kwaliteits zonnebril met reductie uit M&S brachten de eerste redding. Toen volgde de doortocht door de Egyptische douane: eerst temperatuurstest op swine flu, daarna aankoop van een visum. Geafficheerde prijs: 15 Amerikaanse dollar, maar omdat we enkel nog maar Engelse ponden hadden op dat moment was 15 Britse pond ook goed ‘Euh…?’ Les 2: toeristen zijn wandelende goudmijntjes in Egypte. Reken er maar op dat iedereen uit is op je geld en liefst minstens het dubbele aanrekent. Met een onverwachte gratis shuttle van de touroperator werden we mooi aan ons hotel afgezet. Het zag er allemaal in orde uit: vriendelijke mensen, proper hotel en zwembadje om af te koelen. De eerste avond maakten we al wandeling naar het centrum van Luxor. Onze ogen uitkijkend langs de Rijn, Luxor tempel en de honderden commercanten negerend, kwamen we bij een fijn restaurantje en de waar we de eerste van 14 avonden met succes afsloten. De sfeer zat er goed in en we zagen het zitten.

Luxecultuur

We zaten dus op hotel in Luxor, met als lokale attracties de Luxor tempel, Luxor Museum, Karnak temple op de Oostoever van de Nijl en iets verder de Vallei der Koningen, Nobelen en Koningin en de tempel van Hathsepsut. Cultuurstadje dus. We waren van plan om alles te zien van ‘s morgens vroeg en dan in de namiddag te rusten en uit het bereik van de zon te blijven. En het was de moeite, hieroglyfen hebben we nu genoeg gezien voor de rest van ons leven. De beste manier om Luxor te ontdekken was via fiets. Alles ligt op maximaal een uurtje fietsen en ‘t is de ideale manier om de omgeving van dichtbij te ervaren. Fijne ervaring, maar soms ook verbazend om een twaalfjarig kereltje uit de velden te zien komen om de weg te tonen en ons tussendoor ook een beeldje aan te bieden ‘Only 5 pounds’. Het is ook handig om geld bij te hebben in de Vallei der Koningen als je naast de standaard inkom ook het graf van Toetanchamon wil bezoeken. Dat hadden we niet bij dus maar terug de berg naar beneden gefietst om dan bij ons tweede bezoek toch maar andere graven te bezoeken. Zoveel hoogtepunten, de geschiedenis in Luxor echt gevoeld en alles daar gezien. Toch soms wat te lang gebleven in de zon maar dan iedere keer zalig kunnen uitrusten op hotel, in ons zwembadje, een milkshake, wat scrabbelen en plannen maken voor de volgende dagen. Vanuit Luxor namen we zo de tijd om een dagje Aswan en twee dagen Cairo te doen.

Faive bounds

Alle taxichauffeurs en bootjesmannen in de buurt, honderden dus, boden continu hun eigen diensten aan als reisorganisatoren – maar dan echt c o n s t a nt – iedere tien meter werden we aangeklampd: "Tax, tax, calesh, now how much? Very cheap! Maybe tomorrow, maybe next week, maybe next life? Lucky man! One pound, one pound, special for you! ..." en dit veertien dagen lang. Negeren was de boodschap, gelukkig begonnen ze ons na een tijdje te kennen en was het eerder vriendelijke humor dan dat ze nog serieus probeerden. Want vriendelijk, dat zijn ze wel die Egyptenaren. Op geen enkel moment voelden we ons bedreigd en op den duur konden we er zelf mee leven dat we geen fooi gaven, hoe vriendelijk ze ook deden. Enkel waar ze ons effectief een dienst mee bewezen, haalden wij ook ons geld boven. Afdingen is een manier van leven in Egypte en dat was dan ook wat we deden. Als niet minstens de helft van de gevraagde prijs eraf ging, liepen we gewoon weg. Met wanhopige situaties tot gevolg. Twee keer raden wat er gebeurt als je plots op straat roept dat je een taxi of een fiets wil: een kudde verkopers stormt op je af en dan laat je rustig die mannen discussieren en afdingen tot er ruzie van komt en er enen onder de prijs gaat – dat was dan onze leverancier. ‘t is allemaal suboptimaal maar bon, het is hun manier van leven dus zijn ze het daar wel gewend waarschijnlijk. Soms was er weinig concurrentie en dan konden ze wel eens durven onredelijk zijn – 30 Egyptische pond voor een fles water ? – in plaats van 4 pond in de lokale supermarkt waar ze gelukkig genoeg vaste prijzen hanteerden. Als extraatje iedere dag een les in onderhandelen, ‘t is eens iets anders.

Olifantenstreken

Aswan was een daguitstap waar we vooral de Olifantenberg en wat ruines de moeite vonden maar de echte ervaring opdeden in onze derde klasse treinrit, tussen de lokale bevolking die nooit eerder bij toeristen op de trein hadden gezeten (aangezien het ook niet toegelaten is). Nog speciaal om te zien hoe oud en jong allemaal samen zitten, praten en zomaar eten, drinken en sigaretten delen. Een sociaal gevoel waarvan ik vermoed dat het bij ons ongeveer 50 jaar geleden uitgestorven is. Toen we na een drie uur durende treinreis terug in Luxor aankwamen, kon een tiep het niet laten om toch met zijn vinger aan Louise te komen. Beetje vreemd toch voor ons die Arabisch Islamitische semi- fascinatie/onderdrukking van de vrouw. Veel vrouwen zagen we daar trouwens niet.

Crazytown

Cairo was verplicht de nachttrein in 1ste klasse. Vrij dure aangelegendheid nog dus namen we een goedkoop hotel voor een nacht in het centrum van de stad. Het duurde even voor we doorhadden dat de vele hoge gebouwen in Cairo meerdere adressen schuilhielden. Onze herberg was op het dak van een een 10 verdiepingen hoog gebouw waarin nog meerdere hotelletjes en bedrijfjes gevestigd waren. We vonden de hostel in een reisgids en het bleek opnieuw een voltreffer. Cairo was op het eerste zicht superdruk (20 miljoen mensen, 10 miljoen auto’s en geen verkeersregels??) maar het dakterras was een groene oase met meerdere nesten van kleine katjes waar jongeren van over heel de wereld samenkwamen om de stad te bezoeken. De eerste dag gingen we naar de Egyptian Museum, met het beroemde masker van Toetanchamon. Buiten dat masker was dit museum echter ietwat ontgoochelend. We hadden al de originele sites in Luxor al bezocht, en toen we de individuele stukken dan in massa uit hun context zagen, leek het plots wat minder uniek en speciaal. ‘s avonds gingen we dan in een Westers gedeelte van de stad naar de film. ‘Duplicity’ een Amerikaanse film met Julia Roberts, eenvoudig genietbaar en vooral een rustgevend stukje luxe van thuis in dusty Africa! De tweede dag volgde het absoluut hoogtepunt van onze twee weken Egypte. We gingen naar de piramides. De gewone lijnbus bracht ons tot aan de rand van de stad waarvan het slechts 10 minuten wandelen was tot een stukje woestijn waar we de magnifieke wereldwonderen van dichtbij konden gaan bekijken. Je ziet ze af en toe wel eens op tv en je leert er over op school maar toen ik er echt naast stond, deed het me toch wel iets. Indrukwekkend. Behoorlijk straf ook om te bedenken dat wanneer de oude Romeinen naar Egypte kwamen, voor hen de piramides al ouder waren dan de Romeinen voor ons vandaag. Die dingen staan daar dus al heeeel lang, samen met de Sfinx waarvan ook veel mysterieuse verhalen de ronde doen. Het was zeker een ervaring de moeite waard, een absolute aanrader.

Zo kwam onze last minute stilletjes aan tot een einde. Veel minder voorbereid dan ooit gingen we er naartoe maar we keerden terug van een reis die een van once in a lifetime was. De cultuur en lokale mensen hadden we daar intensief beleefd, zonder al te veel moeilijkheden, en natuurlijk een geweldig ontspannende vakantie als remedie tegen onze Londense werkdrift.

Back to reality

De eerste dagen terug zat ik zo achter mijn bureau met het gevoel van: ‘Waarom werkt een mens eigenlijk?’ ‘Om geld te verdienen en wat uitgedaagd te worden’. ‘Ok, maar moet je daarom eigenlijk echt een jaar lang werken met maar enkele weken vakantie?’ ‘Euh... ‘ En toen ging de telefoon, mijn baas belde of ik het niet zag zitten om mijn team in Dunnhumby voor twee maanden te verlaten om effectief voor Tesco te gaan werken. Een andere job, in een andere regio (Noord-Oost Londen ipv West-Londen) met andere mensen. Ok dan maar, in de naam van ervaring opdoen en eens iets anders willen. Het duurt me wel anderhalf uur op en anderhalf uur terug iedere morgen/avond maar het is tof. Minder programmeren, meer echt inzicht verwerven in hoe mensen winkelen in tijden van crisis en wat het gevolg is voor supermarkten. Interessant nog, toch nog net beter dan onderhandelen op straat...

SchweineFlu

Change of plans

't zijn vree dingen! Na de economische crisis stuurt nu ook de wereldbedreigende varkensgriep onze plannen in de war. Omdat we liever zonder maskertjes en levensgevaar op reis gaan, is de geplande Mayatrip door Mexico, Guatemala en Belize een jaartje uitgesteld. Dat werd woensdagmorgen besloten. Woensdagavond 24u hadden we al een nieuwe bestemming: Luxor, Egypte. We wilden zon, cultuur en een beetje avontuur en dat is precies wat we daar zullen vinden. De last minute boeking (we vertrekken maandag) zorgt er ook voor dat we 14 dagen met een zeer bescheiden budget een droomreisje zullen kunnen maken. Piramides here we come!

Kies het mooiste zwijn

Om de ontgoocheling van Mexico te verwerken, hebben Louise en ik allebei geprobeerd om onze miserie uit te drukken in een tekening. We hebben zodoende elk een varkentje getekend. De vraag is nu natuurlijk. Welk van de twee is het mooiste varkentje?

Op de blog van Louise vind je een poll waar je kan stemmen voor het schoonste zwijn.
http://louisedejager.blogspot.com/2009/04/swine-flu-wie-tekende-er-het-mooiste.html

Stem nu!

Vote now for 'drawing of a pig' of the year - Click here.

Engeland in beeld

Deze keer slechts een kleine update maar vooral de aangekondigde foto's bij eerdere posts.

UPDATE

Ik had intern bij Dunnhumby gesolliciteerd om super interessant werk te gaan doen in Minneapolis, samen met Louise. Alles leek in orde te komen to de economische crisis roet in het eten gooide... Bye bye groot avontuur en sprong vooruit in de carriere. Een nog langere tijd in mijn soms heel erg ambetant werk is mijn lot. Voorlopig toch, ik ben van plan om toch iets van sprong te maken, hopelijk/waarschijnlijk binnen Dunnhumby - of toch al zelfstandig beginnen?- maar vrij zeker binnen de UK. Louise is hier natuurlijk ook nog dus is het altijd feest.

FOTO'S

Engeland is nog een tof land om uitstapjes te doen gelukkig, getuige daarvan deze foto's:

Sneeuw in Londen, het land ligt plat. Onze flat (middenste huis) vanuit het werk gezien.

Wandelen in St Albans, op een uurtje van Noord-Londen.

Een riviertje, brugje en meisje met rare oren in Cambridge.

Een imposant zicht in Cambridge, wat daarbuiten niet zoveel voorstelt.

The Lake District, onze meest recente trip. Geweldig landschap, ontzettend aangename rust. Een absolute aanrader!


Wandelen door de velden, over de muurtjes en weides met schapen.

Over de rivier via stepping stones.

Langs een van de veel Lakes (vandaar 'Lake' District).

Volgende projecten zijn 'in het spoor van de Maya's in Centraal Amerika' en 'Hyde Park festival met de Killers in Londen'. Vanavond proberen we Club Fandango als potentiele vaste woensdagavond activiteit. We houden ons hier wel bezig dus.

Altijd welkom.

Allez vooruit

Werken in Londen

Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste update. Op den duur wordt wonen en werken in Londen ook iets zo normaals dat het niet altijd de moeite lijkt om nog te vertellen over wat er hier allemaal gebeurt.

Feit is wel dat de laatste maanden al weer goed gevuld geweest zijn met activiteiten van allerhande aard. Het hoofdaandeel van onze aandacht gaat hier nog altijd uit naar het werk. Op professioneel vlak is nog niet veel veranderd behalve het feit dat door de gevoelig toenemende werkdruk ik nu spontaan iedere dag al rond 7u30 achter mijn bureau zit (in plaats van het gewoonlijke 9u) om mezelf iedere dag wat meer ruimte te geven om mijn deadlines te halen. Werkweken van meer dan 50 uur zijn redelijk normaal aan het worden, net als weekendwerk als het nodig is, niet zo heel gezond allemaal. Toen ik mijn tijdsgebrek (en dat van mijn teamgenoten) aankaartte bij de baas ging hij akkoord dat dergelijke uren eigenlijk niet mogen voorkomen. Zijn conclusie was dat ik maar beter efficiënter moest leren werken en dat mijn collega’s waarschijnlijk gewoon graag lange uren werken. Daarop heb ik nog eens gevraagd of hij dat nu echt zelf geloofde maar effectief. Hij beloofde mij wel te helpen als ik niet door mijn werk geraakte. Sindsdien zit hij nu ook zelf langere dagen op kantoor zich door de overschotjes van mijn werk te zwoegen. Gedeelde pijn is halve pijn.

Trippers

Om de werkstress wat af te werken nemen Louise en ik gelukkig ook nog altijd de tijd om ons te ontspannen. Recent gingen we op dagtrip naar stadjes St Albans en Cambridge, beiden op een korte treinreis van Londen. St Albans is een plaatsje waar vroeger een Romeins dorp lag. Het Romeins gedeelte is nu een groene ‘wandeloase’ met een kathedraal. Bij het binnengaan van de kathedraal hoorden we dat een koor aan het repeteren was. Toen we dichter gingen gaan kijken, zagen we op het eerste zich slechts een vijftal heren en jongens in uniform. Eerst dachten we dat er waarschijnlijk begeleidingsmuziek meespeelde maar toen de knapen hun kelen openzetten vulde de kathedraal zich opnieuw met engelengezang. Indrukwekkend nog. Ik vraag of ik in mijn kinderkoor van weleer ook zo’n volume haalde.

Onze verwachtingen bij het bezoek aan Cambridge waren vrij hoog, nadat we eerder zeer onder de indruk waren van Oxford. Ondanks de rivaliteit en het feit dat de reputaties van beide universiteitssteden dicht bij elkaar liggen, moesten we vaststellen dat Cambridge eigenlijk maar een kleinere, beperktere afdruk is van het grootse Oxford. Niet mis om er te passeren als je er in de buurt bent maar niet de moeite om er speciaal naartoe te reizen, zou ik denken.

Feeste

Vorig weekend hadden we de eer en het genoegen om het huwelijksfeest van zeer goede vrienden bij te wonen. Huwelijksfeesten vind ik altijd geweldig gewoon al door de positieve vibes die de hele dag bij iedereen aanwezig zijn. De anticipatie van oprecht geluk, felicitaties, eten en drinken en een groot dansfeest maakt het van de beste feesten die er zijn. Deze keer was er nog een extraatje door het feit dat ik gevraagd was en toegestaan had om de rol van ceremoniemeester op mij te nemen. Een hele eer vond ik het en ook wel een uitdaging om zo’n belangrijk moment in het leven mijn vrienden te mogen helpen in goede banen leiden. God zal weten wat ik allemaal nog beter of slechter kon gedaan hebben maar het over de hele dag bekeken was het zeker een succes. Het koppel is getrouwd geraakt zonder problemen en iedereen heeft kunnen genieten van een zeer mooie viering. Nadien geloofden er ook mensen dat ik effectief een semi-professionele ceremoniemeester was. Opdracht geslaagd dus en ook de rest van de dag en avond was zeer de moeite. Proficiat en bedankt Bram & Valentine!

The future

De toekomst brengt ons zonder twijfel nog meer van deze prachtige dagen. Er staan nog bevriende koppels op trouwen en dan zullen er ook wel kindjes komen en bijhorende feestjes. Happy times are upon us. Louise en ik concentreren op dit moment eerder nog op ons buitenlands avontuur en hoe er professioneel het maximum uit te halen. De mama’s zien ons al graag terugkomen naar België maar wij willen graag nog net ietsje meer. Werken in de Verenigde Staten en/of Frankrijk zijn voor mij essentiële stappen in mijn ontwikkeling. Recent wist ik al de titel van ‘SAS Advanced Certified Professional’ binnen te halen, waarmee ik nu min of meer officieel kan bewijzen dat ik mijn werk deftig kan uitvoeren. Nu nog wat ervaring opdoen, beetje reizen en dan (pas dan) wordt het tijd voor de echte BIG move terug naar België.

The future belongs to those who believe in the beauty of their dreams.

(foto's volgen)

Danger! Danger! High voltage!

Het werkjaar werd leuk ingezet met op maandag een kortsluiting tijdens de middagpauze en een vrije namiddag. Toen de medeling kwam dat iedereen naar huis mocht, kwam er een glimlach op het gezicht van vele collega's en kreeg ik ook het gevoel van als er vroeger een onverwachte dag geen les was op school. Fijn.

Louise wist haar namiddag thuis door te brengen al werkend en studerend, mij viel het pas na middernacht en reeds in bed plots te binnen dat ik de maandagnamiddag altijd nog een rapport moet laten lopen dus mocht ik in pyjama toch naar het werk om de dingen te starten.

Dit is het (gedramatiseerde) bericht uit de lokale pers:

Workers evacuated after explosion
Jan 5 2009 By Steve Still

Electrical fault causes alert

Staff from Dunnhumby were evacuated after a small explosion caused by an electrical fault.
Firefighters were alerted to the incident in Uxbridge Road, close to the Town Hall, which took place at around 12.30pm today.
Scores of workers had to leave their posts for around 45 minutes while emergency services made sure there was no further danger.

One employee said a small fire had broken out in one of the service rooms.
He added: "There was a big bang and there were lots of people running around."
Services were returning to normal at 1.30pm and electrical engineers were said to be at work inside the building.
Several other buildings, including the nearby police station and the Lido Centre, were plunged into darkness after the fault caused a short circuit.