USA OK

We zijn terug van twee weken Amerika.

Het was z a l i g. Ik wou dat ik opnieuw kon vertrekken.

De afgelopen twee weken heeft Louise een sterke reeks neergezet in haar blog waarin ze per stad uitgebreid vertelt over wat we allemaal gedaan hebben. Wat feiten betreft heb ik daar niet veel meer aan toe te voegen. Neem dus maar uitgebreid je tijd en neem een kijkje op http://louisedejager.blogspot.com/

Als aanvulling kan ik hier nog wat algemene indrukken uitdrukken die onze reis op mij heeft nagelaten.

De voorbereiding

Voor ons begon de reis al maanden terug, toen we beslisten dat we onze tocht gingen maken. De dollar stond laag, na twee jaar Spanje mocht het wel iets anders zijn en we waren klaar om met ons twee eens een memorabele reis te maken. Al snel stond vast dat we de Noord - Oost kust van Amerika gingen doen. Steden als Washington en New York lijken toch verplichte nummers als je echt Amerika wil ontdekken. De Westkust komt dan wel een andere keer.

Stilletjes begon ik dan te kijken hoe we het precies konden aanpakken zodat we zoveel mogelijk konden zien op twee weken tijd tegen een aanvaardbare prijs. Het eerste idee was om een camper te huren en zo van de ene stad naar de andere te cruisen. Zo moesten we niet ter plaatse gaan zoeken naar een slaapplaats en konden we alle steden doen die we maar wilden. Al snel bleek dat echter niet zo eenvoudig. Campers waren nu ook niet zo goedkoop en al surfend bleken vele adviesfora overtuigd dat dit niet de beste manier was om de steden te bezoeken. Via een open vraag op LinkedIn kreeg ik het advies eens de site van Amtrak te bekijken. Daar kan je als buitenlander voor een spotprijs (200 dollar) Rail Passes kopen voor specifieke delen van de US waar je dan onbeperkt alle treinen mag nemen. Ideaal voor ons aangezien alle steden die we wilden doen ook op het Amtrak traject lagen. Dit betekende natuurlijk dat we dan toch nog telkens een slaapplaats gingen moeten zoeken dus besloten we alles dan maar op voorhand te boeken om zoekkosten ter plaatse te vermijden. Tripadvisor.com bleek hiervoor de beste tool ooit gemaakt. Voor alle mogelijke steden vind je daar alle mogelijke oplossingen (of toch veel) met telkens besprekingen van mensen die er geweest zijn. Al snel vonden we in elke stad een hostel die goedkoop en goed besproken was en een paar B&B in Boston en Philly, waar hostels niet zo evident leken. Al bij al bleven we met gemak onder een gemiddelde van 30 dollar per nacht (per persoon) gedurende de reis. Na vrij uitgebreid rondkijken bleek de goedkoopste vlucht deze van Brussel naar JFK in New York met American Airlines. Hostels, treinen en vliegtuig geboekt, we waren bijna klaar voor vertrek.

Bijna, want eerst moesten we nog een internationale paspoort verkijgen en ook wat nadenken over wat we daar effectief gingen doen in al die steden. Een beetje rondlopen en rondkijken zou ons grootste tijdsverdrijf zijn maar het is natuurlijk altijd leuk om te weten waar je precies naar aan het kijken bent en hoe je het best loopt zodat je wat interessante dingen op je weg tegenkomt. Louise was verantwoordelijk voor de info dus hadden we per stad mooi een pakket info en een boek ('De beknopte geschiedenis van de Verenigde Staten') in onze rugzak mee als leidraad voor onze trip.

Hadden we ook nog mee: zo weinig mogelijk, uiteindelijk zijn we maar twee weken weg en moet je in een trektocht alles meesleuren. Beperkte selectie dus van kleren en nuttige dingen waar op de avond voor vertrek nog steeds in gesnoeid werd. Kleren konden gewassen worden en al de rest konden we daar wel kopen was ons principe. Meest volumuneuse was een slaapzak voor de nachttrein die we zouden nemen tussen Philadelphia en Boston en voor noodgevallen.

Het vertrek

Op maandag 10 mei stonden we om iets voor 8 uur in Zaventem, klaar voor ons vliegtuig dat om 10u zou vertrekken (en om 12u zou landen in New York na een vlucht van 8 uur). Eenmaal ingecheckt hadden we nog 2 euro mee die we aan wat drinken en kauwgom wilden besteden. In het eerste winkeltje in onze vertrekhal konden we daar welgeteld 1 pak Sportlife kauwgom mee kopen, 50m verder in een winkeltje met 'Tax Free' erop was dat al 1 pak kauwgom, 1 Snicker en 1 zakje Maltesers. Iets voor de attente reiziger. Ook de reiziger die tijd had wel, wegens een defect aan het vliegtuig begonnen we al met twee uur vertraging. Maargoed, we hadden tijd en onze trein in New York naar Washington vertrok pas om 16u.

Aangekomen!

We hadden al enkele verhalen gehoord van mensen die uren vastzaten in de douane en werden ondervraagd. Grapjes zouden niet op prijs worden gesteld en alle verdachte bewegingen preventief de kop ingedrukt. Toen we bij onze beamte kwamen nam hij zonder kijken onze paspoorts, zette de stempels er op en dat was het. Waar is die veiligheid daar? De tijd die we verloren was vooral door de bagage die maar niet kwam opdagen en uiteindelijk zonder aankondiging toch plots van de band liep. Om 16u05 stonden we aan het loket in New York bij een gigantische zwarte dame onze uitleg te doen 'Our plane was delayed ... ' . Met weinig hulpvaardigheid, vaardigheid noch vriendelijkheid maar gelukkig wel resultaat wist ze onze RailPass reservering om te boeken naar de trein die een uurtje later vertrok. Geen probleem dus, en we hadden nog even om een eerste blik te werpen op New York, de stad waar we onze reis ook zouden afsluiten. The Empire State building en Madison Square Garden waren zeer dicht bij Penn Station dus de eerste dingen die we in Amerika gezien hebben, het zag er al allemaal veelbelovend uit. De Amtrak trein die ons naar Washington bracht was comfortabel maar opvallend koel door de airco die keihard stond. Er zat een magazine bij elke zetel waarin Ricky Gervais (The Office, Extra's) aan de US werd voorgesteld.

Net aangekomen in NYC

Het was al donker tegen we in Washington aankwamen. Aan het station namen we een taxi naar onze jeugdherberg 'Capitol city' , die volgens (laat ontdekte) recensies in 'a very dangerous neighbourhood' lagen. Wel een paar negers op straat maar niets om ons grote zorgen over te maken leek het mij. Eenmaal aangekomen in het hostel dat er wat nonchalant bijlag, waren ze onze reservering kwijt. Geen probleem wel, we kregen meteen een kamer aan een goedkopere prijs dan we eerst geboekt hadden. Vriendelijke jongens, die Amerikanen. Dat eerste hostel in Washington was het meest 'avontuurlijk' van al deze die we gedaan hadden. Een oud huisje waar ze wat bedden in gezet hadden en op de hoffelijkheid van hun gasten rekenden om het voor iedereen zo leuk mogelijk te maken. Gratis internet en gratis melk en boterhammen met peanut butter. Het was uiteindelijk nog een van de toppers in de reis. Geen prive kamer wel maar dat gingen we in Philadelphia en Boston wel hebben in onze Bed&Breakfasts.

I have a dream

Washington was tof. Beetje kunstmatige stad gebouwd speciaal om alle overheidsdiensten en allerhande musea en monumenten te zetten. We zijn binnen geweest in het Capitool, we mochten niet binnen in FBI en Pentagon na 9/11 maar intussen wel met een echte FBI kerel gepraat toen we aan het kijken waren of we misschien via een achteringang konden binnengaan. En toen begon het te regenen, te gieten beter gezegd en heeft het 30 uur aan een stuk gegoten. Niets wat een regenjas, poncho, pet en paraplu niet kunnen fixen natuurlijk.

Macy's and the blue monster

Tevreden kwamen we aan in Philadelphia wat er op het eerste zicht zeer louche uitzag. Basc metro, donkere straatjes maar een fenomenale B&B. Wij zaten in de 'Utopia' kamer waar we een uitgebreid assortiment van cornflakes, croissants, pannenkoeken, muffins en chocolade werden toebedeeld. De stad zelf is ook zeer te genieten. Wat geschiedenis, parkjes, goed weer, modern centrum en de verassend lekkere 'cheesesteak': een broodje met gemalen steak, kaas en massa's andere brol die het zeer smakelijk maakte allemaal. We want more! 1 dagje voor Philly was ideaal, dan met de nachttrein naar Boston.

Onverantwoord gedrag in het verkeer in Philly

In Boston kwamen we verrassend goed uitgeslapen aan en gingen we meteen op een bankje in een parkje aan een riviertje zitten. Daarna nog een ander bankje bij een vijver in het park in't stad. 100% ontspanning. Omdat we soms wat overdrijven deden we dan nog een dodelijke wandeltocht van een 4 kilometer langs alle historische plaatsen in Boston. U heeft het wel nog geleerd op school ooit: de Boston Tea Party waar de Amerikanen het beu werden om belastingen te moeten betalen aan de Engelsen en daarom alle thee in de haven in het water dumpten. Even later werd de onafhankelijkheid uitgeroepen. Interessant, maar een beetje te veel moeite om alles te willen zien op die eerste namiddag. Want Boston is een leuke stad, mooi om in rond te lopen, te slenteren, dingen te bezoeken, te werken en te studeren wellicht. Een stad waar ik mezelf wel een jaartje zie wonen. De stad ook van Harvard waar we samen met Linne, een vriendin van Louise uit ver vervlogen Salamanca Erasmus tijden die ook een jaartje in de US zit, op bezoek gingen. Harvard heeft een grote naam maar een beperkte infrastructuur. Bezoek liever Oxford in Engeland als je een universiteit met faam wil bezoeken. Toevallig kwamen we daar op de metro wel een andere Belg tegen. Een bioloog die ook in de KULAK gestudeerd had en nu in Harvard biologische dingen aan het doen was. Ze zitten toch overal, die Kulakkers. Verder nog Clam Chowder gegeten, vissoep in een brood opgediend. Maar zo lekker dat dat was, niet te doen.

Onze volgende stop was Buffallo, een noodzakelijke tussenstop op weg naar Niagara Falls. Buffallo is boring, niets te doen, het station ligt kilometers buiten de stad, geen restaurant te vinden maar geweldig lekkere chickenwings gegeten in de ene bar die we vonden.

Een uurtje met de bus van Buffallo en we waren in Niagara Falls, de stad met de legendarisch watervallen. De watervallen zelf zijn de max, zeer indrukwekkend als je ze ziet van op de 'Maid of the Mist', een bootje dat al jaren dagelijks om het halfuur een toertje maakt naar de Falls en terug. Buiten de watervallen is er helemaal niets te doen in Niagara Falls maar dat deed er niet echt toe. De hostel (HI) waar we zaten was ideaal om onze kleren te wassen, pool te spelen en wat naar Family guy te kijken. Dicht daarbij gingen we eten bij restaurant Edwin's, als enige gasten, die ons een geweldig lekkere maaltijd wist te bereiden. Bananen in een salade, het is een must gewoon.

Onze volgende stop was Toronto, waar we geen foto's van hebben wegens het vergeten van ons toestel in NF. Zoals we overal al gemerkt hadden, waren er ook hier immens veel Duitsers. Deze exemplaren slaagden/waagden erin om al het deeg van de free pancakes voor zichzelf op te gebruiken (tot lichte irritatie van Louise die ze net niet te lijf ging) maar waren vriendelijk genoeg om ons te laten meekijken naar hun DVD van 'Oceans thirteen' in de cinema room. De stad zelf was good enough maar niets speciaals eigenlijk. We waren ook al een beetje moe en hadden al wat steden gezien. Uitschieter hier was de baseball wedstrijd tussen de Toronto Blue Jays en de Los Angeles Angels die we voor 2 dollar konden gaan bekijken. Veel ambiance, super veel show en een interessant spelletje nog. Blij dat ik er geweest ben.

Van Toronto ging het dan naar New York, via Niagara Falls waar we onze camera terug gingen oppikken. Redelijk op't gemak gingen we onze trein halen om 14u - we waren al in het station om 13u - ware het niet dat de trein in kwestie zoals gepland om 12u30 was vertrokken. Oeps. Net als in Washington konden we wel vrij gemakkelijk intekenen op de volgende trein om 4 uur ... 's ochtends. We hadden dus nog 13 uur om ons bezig te houden in Niagara Falls. Het station lag ook hier kilometers buiten het centrum en dat centrum hadden we twee dagen daarvoor al ontdekt als niet veel voorstellend. Onze bezigheidstherapie bracht ons in het lokaal Aquarium, een film over de watervallen, de watervallen zelf, het Hard Rock cafe en uiteindelijk Frankie's Donuts. Dat laatste was een zeer lokale donutshop waar Frankie zelf bezig was overheerlijke donuts te bakken voor de aanwezige taxichauffeurs in het midden van de nacht. Essentieel was dat hij 24u open was en voor ons het enige dak boven ons hoofd tot 2u. Mooi op tijd vertrokken we naar het station waar we als eerste aankwamen. Druppelsgewijs kwam ons reisgezelschap voor de trein naar New York binnen: een gangsta neger die onmiddelijk ging slapen, een homo met twee vriendinnen en een voorliefde voor schoenen, een zeeer enthousiast Amerikaans koppel, een zwart-wit Amerikaans koppel en als klap op de vuurpijl een volledig Amish gezin met 8 kinderen in traditionele kledij, vader met lange baard en strohoed en moeder met kleuter op de arm die ze in eigen taal toesprak. We zaten erbij alsof we naar tv aan het kijken waren. Gevarieerde jongens, die Amerikanen.

En dan New York. De eindbestemming van onze reis, waar altijd zo uitermate positief over gesproken wordt dat het wel goed zou moeten zijn. En dat was het. Behalve ons hostel, waar Louise de overdreven incompetente en storend stoeferige latino baliebediende net niet te lijf ging, dat wat onprofessioneel onze reservering naar de zak hielp en dan ons extra deed betalen. Maargoed, als je alles online regelt kan er wel al iets verkeerd lopen en dat was gedurende de hele reis eigenlijk zeer goed meegevallen. We hadden ook geen tijd te verliezen in New York. In 2,5 dagen tijd zijn we heel Manhatten doorgetrokken, hebben we in Madison Square garden een WNBA basketbalwedstrijd gezien, een cinematje gedaan, geshopt, gechilled en genoten van the Big Apple. We gaan dan nog wel eens terug, voor een paar extra dagen.

Twee weken lang hebben we rondgetrokken en de Amerikaan wat beter leren kennen. Het lijken me op het eerste zicht gewoon mensen zoals iedereen. Er zijn er die vriendelijk zijn (kerel die ons een taxi belt in Buffallo) , er zijn er die direct zijn (ober die ons duidelijk maakt dat hij een fooi wil), er zijn er die Republikeins zijn en er geen goed oog op hebben ('Obama is a voodoo doll') , er zijn er die dun zijn, er zijn er die dik zijn, ze maken lekker eten, ze vallen eigenlijk heel goed mee. Bij thuiskomst zat een briefje in mijn bagage met de mededeling dat ze doorzocht was en alles werd teruggestoken. Behalve mijn slaapzak blijkbaar. De dieven! Obama is nog niet gewonnen tegen McCain trouwens.

Een fenomenale tocht, 7 steden op 14 dagen, veel gezien, genoten en mooie herinneringen. Ik zou zeggen: een absolute aanrader. Vooral Boston en New York. Dat we wat voorbereid waren was ook wel goed, zo hebben we heel tijd bespaart van zoeken naar hoe of wat of waar.

En het scheelt natuurlijk als je een Louise meehebt. Samen genieten is dubbel genieten, zeker als je op de essentiele momenten dezelfde mening kan delen.

This was USA-NorthEast. To be continued.