Opgelicht
In februari deed de luchtvaartmaatschappij SkyEurope een Valentijns actie: boek je reis nu en krijg een tweede gratis. Een buitenkansje, dacht ik zo. Nergens was er een beperking in tijd te bespeuren dus boekte ik vooruitziend een weekend voor twee naar Wenen in oktober, voor wanneer Louise en ik drie jaar samen zouden zijn, hoe romantisch. Minder romantisch was de rekening die ik even later in mijn mailbox kreeg met het volledige bedrag voor twee reizigers. Blijkbaar stond er toch ergens een klein sterretje met voorwaarden. Niet dat het zo duur was (8 maand op voorhand) maar het was natuurlijk precies voor die actie dat ik de reis geboekt had. Enkele emails en telefoontjes met klachten mochten niet baten, het was allemaal geregeld en betaald.
In februari deed de luchtvaartmaatschappij SkyEurope een Valentijns actie: boek je reis nu en krijg een tweede gratis. Een buitenkansje, dacht ik zo. Nergens was er een beperking in tijd te bespeuren dus boekte ik vooruitziend een weekend voor twee naar Wenen in oktober, voor wanneer Louise en ik drie jaar samen zouden zijn, hoe romantisch. Minder romantisch was de rekening die ik even later in mijn mailbox kreeg met het volledige bedrag voor twee reizigers. Blijkbaar stond er toch ergens een klein sterretje met voorwaarden. Niet dat het zo duur was (8 maand op voorhand) maar het was natuurlijk precies voor die actie dat ik de reis geboekt had. Enkele emails en telefoontjes met klachten mochten niet baten, het was allemaal geregeld en betaald.
het bewijsmateriaal
Vrijdag
Maanden gingen voorbij en plots stond de Oostenrijkse reis voor de deur. Omdat ik op het moment van de boeking veronderstelde dat ik terug in Belgie zou wonen tegen oktober, vertrok ons vliegtuig vanuit Zaventem. Eerst nog de Eurostar op naar Belgie dus. We vertrokken op vrijdag en kwamen terug op maandag. Die vrijdagochtend moest ik eerst nog naar het werk om problemen op te lossen die er uiteindelijk geen waren. Het was een zonnige frisse dag in Londen, zoals we die heel het weekend in Wenen ook zouden hebben. Na een trein en een metro stonden we mooi op tijd in St Pancras waar de Eurostar ons naar station Brussel-Zuid bracht, daar namen we de trein richting luchthaven. Mooi op tijd checkten we anderhalf uur voor de vlucht in en gingen we nog een soepje drinken in een van de zaakjes in de vertrekhal. De vlucht werd even later aangekondigd met een vertraging van twee uur, wat geen probleem was voor ons, we waren toch al op vakantie. Toen ik de documenten van de terugreis zag, begon ik zo wel ongeruster te worden toen ik zag dat we tussen onze landing terug in Brussel en het vertrek van de Eurostar slechts een klein uur hadden. Dit zou betekenen dat we bij een mogelijke vertraging van al is het maar een half uur, zo goed als zeker onze trein naar Brussel-Zuid en bijgevolg onze Eurostar zouden missen. Eventjes leek dat wat ongemakkelijk dus ging ik alvast informeren en kreeg ik het nieuws dat er nog een vliegtuig was waarmee we waarschijnlijk een uur vroeger zouden kunnen terugvliegen. Ok dan. Eenmaal aangekomen in Wenen wisten we door efficient bordjes te negeren nog net de CAT trein naar het centrum te nemen. Vandaar was het slechts twee metrostations en een wandeling van tien minuten en we waren eindelijk op ons geweldig appartement. Toch een dikke 10 uur onderweg geweest.
Maanden gingen voorbij en plots stond de Oostenrijkse reis voor de deur. Omdat ik op het moment van de boeking veronderstelde dat ik terug in Belgie zou wonen tegen oktober, vertrok ons vliegtuig vanuit Zaventem. Eerst nog de Eurostar op naar Belgie dus. We vertrokken op vrijdag en kwamen terug op maandag. Die vrijdagochtend moest ik eerst nog naar het werk om problemen op te lossen die er uiteindelijk geen waren. Het was een zonnige frisse dag in Londen, zoals we die heel het weekend in Wenen ook zouden hebben. Na een trein en een metro stonden we mooi op tijd in St Pancras waar de Eurostar ons naar station Brussel-Zuid bracht, daar namen we de trein richting luchthaven. Mooi op tijd checkten we anderhalf uur voor de vlucht in en gingen we nog een soepje drinken in een van de zaakjes in de vertrekhal. De vlucht werd even later aangekondigd met een vertraging van twee uur, wat geen probleem was voor ons, we waren toch al op vakantie. Toen ik de documenten van de terugreis zag, begon ik zo wel ongeruster te worden toen ik zag dat we tussen onze landing terug in Brussel en het vertrek van de Eurostar slechts een klein uur hadden. Dit zou betekenen dat we bij een mogelijke vertraging van al is het maar een half uur, zo goed als zeker onze trein naar Brussel-Zuid en bijgevolg onze Eurostar zouden missen. Eventjes leek dat wat ongemakkelijk dus ging ik alvast informeren en kreeg ik het nieuws dat er nog een vliegtuig was waarmee we waarschijnlijk een uur vroeger zouden kunnen terugvliegen. Ok dan. Eenmaal aangekomen in Wenen wisten we door efficient bordjes te negeren nog net de CAT trein naar het centrum te nemen. Vandaar was het slechts twee metrostations en een wandeling van tien minuten en we waren eindelijk op ons geweldig appartement. Toch een dikke 10 uur onderweg geweest.
Zaterdag
Onze verblijfplaats hadden we online geboekt en was een serieuse meevaller. Voor slechts 20 euro per nacht hadden we ons eigen appartementje met woonkamer, keuken en badkamer, meer moest dat niet zijn. De eerste morgen gingen we naar het marktje dat net naast ons deur gelegen was. De voertaal in Wenen is Duits en omdat we niet zomaar de onnozele toeristen wilden uithangen, spraken we de mensen uiteraard in hun taal aan, voor zoverre dat lukte althans. In een duister kandidaturen verleden wist ik nog grandioos te buizen op Duits maar in praktijk ging dat wel door wat te improviseren. ‘Mandarinen’ bleek correct Duits voor ‘Mandarijnen’, slechts toen ik vroeg waar de ‘Cash Machine’ was, bleek de slagerhulp wat verward omdat hij dacht dat ik om ‘Wash Machine’ vroeg. ‘Bankomat’ dus, ik zal het nooit meer vergeten. Na het ontbijt trokken we de stad in. Via reisgidsen en familiale voorgangers hadden we al een idee wat we mochten vewachten en wat we zeker moest bezoeken. Voor het eerste deel besloten we het gidsje te volgen langs de eerste reeks van gebouwen zoals de Rathaus, Theater en Parlement. Al mooi en wel, al vond ik het wat vervelend dat we hiervoor hoofdzakelijk langs de grote wegen moesten lopen of tussen de grote massa. Ik heb het niet zo voor massa’s, of het nu auto’s of mensen zijn. In de namiddag besloten we dan maar zelf via kleine straatjes onze weg te zoeken naar de monumentale gebouwen in de historische binnenstad. Eens die eerste drukke indruk uitgewist was, bleek Wenen eigenlijk wel zeer aangenaam te zijn. Niet dat ik Mozart enzo daar kon zien rondlopen maar de eigenheid van stad viel niet te ontkennen. Na een genietbare maar vermoeiende eerste dag, met als absoluut hoogtepunt de warme choco van cafe ‘Demel’ passeerden we het gebouw van de Weense Opera waar een lange rij stond aan te schuiven. Toen we dichter gingen kijken bleek het de rij voor de laatste staanplaatsen voor opera ‘La Traviata’ van Verdi te zijn, die die avond werd vertoond. Een betere kans om ooit eens naar de opera van Wenen te zijn geweest, zal waarschijnlijk niet meer komen dus gingen we maar mee aanschuiven. Een uurtje later stonden we helemaal bovenaan op 3 euro staanplaatsen naar beneden te kijken op een indrukwekkend schouwspel van chique opgekleede Oostenrijkers, een klassiek orkest en behoorlijk goede zangers en dansers. Het is iets waar ik niet iedere week naartoe zou gaan maar prachtig om te zien en te horen.
Zondag
De tweede dag begon opnieuw met wat cultuur. Eerst gingen we naar kasteel Belvedere alwaar Louise een tentoonstelling van de Oostenrijke schilder Klimt ging bezoeken (terwijl ik buiten op een bankje in de zon zat), daarna ging het richting Kunsthistorische Museum waar Vlaanderen rijk vertegenwoordigd was. De originele schilderijen van Rubens en Breughel waar je op school van leert en over leest in Suske en Wiske boeken hangen daar zomaar tentoongesteld. Zo was er ‘de boerenbruiloft’ en ‘kinderspelen’ van Breughel waarvan ik toch blij ben dat ik ze eens gezien heb. Bij vele van onze reizen proberen we wat cultuur op te pikken, in sterke mate gedreven door Louise en haar kunstlievende roots. Stilletjes aan begin ik zo wel een smaak te krijgen in de kunst en weet ik bijvoorbeeld dat ik meer fan ben van Rembrandt dan van Rubens. Het interessante aan dergelijke schilderijen is voor mij dat ze een beeld geven over hoe de mensen zich 500 jaar geleden kleedden en gedroegen. Later die zondag gingen we ook naar het Schloss dat de Bourgondiers gebouwd hadden als woning voor zichzelf en een duizendtal bedienden. Ronduit indrukwekkend. De zoo met panda die ernaast lag, hebben we niet gedaan maar schijnt leuk te zijn voor de liefhebbers.
Zondag
De tweede dag begon opnieuw met wat cultuur. Eerst gingen we naar kasteel Belvedere alwaar Louise een tentoonstelling van de Oostenrijke schilder Klimt ging bezoeken (terwijl ik buiten op een bankje in de zon zat), daarna ging het richting Kunsthistorische Museum waar Vlaanderen rijk vertegenwoordigd was. De originele schilderijen van Rubens en Breughel waar je op school van leert en over leest in Suske en Wiske boeken hangen daar zomaar tentoongesteld. Zo was er ‘de boerenbruiloft’ en ‘kinderspelen’ van Breughel waarvan ik toch blij ben dat ik ze eens gezien heb. Bij vele van onze reizen proberen we wat cultuur op te pikken, in sterke mate gedreven door Louise en haar kunstlievende roots. Stilletjes aan begin ik zo wel een smaak te krijgen in de kunst en weet ik bijvoorbeeld dat ik meer fan ben van Rembrandt dan van Rubens. Het interessante aan dergelijke schilderijen is voor mij dat ze een beeld geven over hoe de mensen zich 500 jaar geleden kleedden en gedroegen. Later die zondag gingen we ook naar het Schloss dat de Bourgondiers gebouwd hadden als woning voor zichzelf en een duizendtal bedienden. Ronduit indrukwekkend. De zoo met panda die ernaast lag, hebben we niet gedaan maar schijnt leuk te zijn voor de liefhebbers.
Maandag
Op maandag trokken we dan huiswaarts maar niet vooraleer we nog een laatste warme choco gedronken hadden in Demel. Wenen staat ook gekend voor zijn Sachertorte (taart van hotel Sacher) maar bij gebrek aan tijd en goesting om in de rij te staan gingen we maar naar cafe Mozart naast de deur. Een sterk merk maar een middelmatig product, die Sachertorte, zou ik denken. Onze maaltijd genoten we aan het Liechtenstein Museum in de vrij aangename studentenbuurt op het ontspannend zonovergoten terras. En toen was het tijd om terug huiswaarts te keren. We gingen dus proberen dat vliegtuig te nemen dat een uur vroeger vertrok, eenmaal in de luchthaven bleek er echter geen vlucht te zijn van SkyEurope die al om 17u vertrok. Daar stonden we dan, drie uur op voorhand in de luchthaven van Wenen en niet zeker of we op tijd in Brussel zouden geraken om de laatste Eurostar nog te halen. We besloten dan maar om alles op alles te zetten en onze bagage niet in te checken maar gewoon mee te nemen op het vliegtuig zodat we daarmee al geen tijd zouden verliezen. Gevolg was wel dat ze wat deo en shampoo in beslag namen – ze zien dat dus effectief wel – maar dat zou een kleine opoffering zijn, mochten we daarmee onze trein halen. Toen we eindelijk op het vliegtuig zaten, kregen we bericht dat we een kwartier vertraging zouden hebben. Veel beter dan die twee uur van de heenvlucht maar iedere minuut telde wel. De steward wist wel te vertellen dat we waarschijnlijk wat tijd zouden compenseren tijdens de vlucht. Doordat we drie uur op voorhand waren en als eerste incheckten, hadden we gelukkig wel onze zitplaatsen op de eerste rij. Dit zou ons opnieuw zeker een kleine tien minuten winnen. Toen de piloot aankondigde dat we gingen landen, waren we al in volle concentratie. We zouden na landing proberen als eersten uit het vliegtuig te komen en dan de spurt inzetten naar de trein richting Brussel-Zuid. De landing leek eindeloos te duren. Eenmaal de deuren opengingen, waren we vertrokken. In een duurloop die ons door eindeloze ontvangsthallen leidde, zagen we na een goede tien minuten lopen een bord met daarop de informatie dat onze trein naar Brussel-Zuid binnen twee minuten zou vertrekken. Een laatste spurt naar beneden op de roltrappen bracht ons precies op tijd bij de trein. Vijf minuten later sloten de deuren en zaten we alletwee voldaan te bekomen van de inspanning. Een succesvol einde van een heel mooi weekend.
Op maandag trokken we dan huiswaarts maar niet vooraleer we nog een laatste warme choco gedronken hadden in Demel. Wenen staat ook gekend voor zijn Sachertorte (taart van hotel Sacher) maar bij gebrek aan tijd en goesting om in de rij te staan gingen we maar naar cafe Mozart naast de deur. Een sterk merk maar een middelmatig product, die Sachertorte, zou ik denken. Onze maaltijd genoten we aan het Liechtenstein Museum in de vrij aangename studentenbuurt op het ontspannend zonovergoten terras. En toen was het tijd om terug huiswaarts te keren. We gingen dus proberen dat vliegtuig te nemen dat een uur vroeger vertrok, eenmaal in de luchthaven bleek er echter geen vlucht te zijn van SkyEurope die al om 17u vertrok. Daar stonden we dan, drie uur op voorhand in de luchthaven van Wenen en niet zeker of we op tijd in Brussel zouden geraken om de laatste Eurostar nog te halen. We besloten dan maar om alles op alles te zetten en onze bagage niet in te checken maar gewoon mee te nemen op het vliegtuig zodat we daarmee al geen tijd zouden verliezen. Gevolg was wel dat ze wat deo en shampoo in beslag namen – ze zien dat dus effectief wel – maar dat zou een kleine opoffering zijn, mochten we daarmee onze trein halen. Toen we eindelijk op het vliegtuig zaten, kregen we bericht dat we een kwartier vertraging zouden hebben. Veel beter dan die twee uur van de heenvlucht maar iedere minuut telde wel. De steward wist wel te vertellen dat we waarschijnlijk wat tijd zouden compenseren tijdens de vlucht. Doordat we drie uur op voorhand waren en als eerste incheckten, hadden we gelukkig wel onze zitplaatsen op de eerste rij. Dit zou ons opnieuw zeker een kleine tien minuten winnen. Toen de piloot aankondigde dat we gingen landen, waren we al in volle concentratie. We zouden na landing proberen als eersten uit het vliegtuig te komen en dan de spurt inzetten naar de trein richting Brussel-Zuid. De landing leek eindeloos te duren. Eenmaal de deuren opengingen, waren we vertrokken. In een duurloop die ons door eindeloze ontvangsthallen leidde, zagen we na een goede tien minuten lopen een bord met daarop de informatie dat onze trein naar Brussel-Zuid binnen twee minuten zou vertrekken. Een laatste spurt naar beneden op de roltrappen bracht ons precies op tijd bij de trein. Vijf minuten later sloten de deuren en zaten we alletwee voldaan te bekomen van de inspanning. Een succesvol einde van een heel mooi weekend.
