Juli 2009, de zomer is in het land. Na meer dan twee jaar begin ik me nu echt al ‘thuis’ te voelen in Engeland. Ik merk niet meer dat ik in een vreemd land ben, dat er een verschil is tussen Nederlands en Engels en vind het evident dat er een metro is die je overal naartoe kan brengen, wat je ook wil doen. De verwondering is er een beetje af, we leiden gewoon ons gelukkig leventje hier, hard werkend en onszelf ontwikkelend in een omgeving die vooruit gaat. We zijn al veel gewend, dus is het steeds minder evident om te bloggen over ‘wat we nu weer meegemaakt hebben’. Alhoewel.
Mexicaanse miserie
Door de swine flu was onze superreis naar Mexico voor een jaar uitgesteld. 6 dagen voor we normaal gezien zouden afreizen en na enkele maanden Maya-voorbereiding (reisschema, geschiedenis, taal, …) mochten we dus vanaf nul een nieuwe bestemming zoeken. Dit schreeuwde om een last minute. Onze criteria: niet te duur, genoeg dingen te zien en voldoende zon. Een avondje op internet bracht ons eerst bijna in Rhodos maar wegens een slechte weersvoorspelling zochten we nog wat verder. Tegen middernacht hadden we plots onze bestemming gevonden: Egypte! Een fantastische last minute, half pension voor 14 dagen in een goedkoop hotelletje met zwembad. Te verwachten temperatuur: rond de 35-37 graden. Alle onze criteria waren voldaan en het was al laat dus meteen geboekt, vier dagen later zouden we vertrekken…
‘Welcome to Alaska’
Toen we het vliegtuig uitstapten voelden we nog net de hitte van de motoren in ons gezicht blazen. Vreemd genoeg bleef die hitte hangen eenmaal we op de begane grond stapten en is ze nadien voor de rest van de reis niet meer verdwenen. Les 1: in mei is het heet in Egypte. Ik ben niet zo’n hitte fan maar gelukkig was ik al half voorbereid op de situatie. Een onfeilbare Indiana Jones hoed en kwaliteits zonnebril met reductie uit M&S brachten de eerste redding. Toen volgde de doortocht door de Egyptische douane: eerst temperatuurstest op swine flu, daarna aankoop van een visum. Geafficheerde prijs: 15 Amerikaanse dollar, maar omdat we enkel nog maar Engelse ponden hadden op dat moment was 15 Britse pond ook goed ‘Euh…?’ Les 2: toeristen zijn wandelende goudmijntjes in Egypte. Reken er maar op dat iedereen uit is op je geld en liefst minstens het dubbele aanrekent. Met een onverwachte gratis shuttle van de touroperator werden we mooi aan ons hotel afgezet. Het zag er allemaal in orde uit: vriendelijke mensen, proper hotel en zwembadje om af te koelen. De eerste avond maakten we al wandeling naar het centrum van Luxor. Onze ogen uitkijkend langs de Rijn, Luxor tempel en de honderden commercanten negerend, kwamen we bij een fijn restaurantje en de waar we de eerste van 14 avonden met succes afsloten. De sfeer zat er goed in en we zagen het zitten.
Mexicaanse miserie
Door de swine flu was onze superreis naar Mexico voor een jaar uitgesteld. 6 dagen voor we normaal gezien zouden afreizen en na enkele maanden Maya-voorbereiding (reisschema, geschiedenis, taal, …) mochten we dus vanaf nul een nieuwe bestemming zoeken. Dit schreeuwde om een last minute. Onze criteria: niet te duur, genoeg dingen te zien en voldoende zon. Een avondje op internet bracht ons eerst bijna in Rhodos maar wegens een slechte weersvoorspelling zochten we nog wat verder. Tegen middernacht hadden we plots onze bestemming gevonden: Egypte! Een fantastische last minute, half pension voor 14 dagen in een goedkoop hotelletje met zwembad. Te verwachten temperatuur: rond de 35-37 graden. Alle onze criteria waren voldaan en het was al laat dus meteen geboekt, vier dagen later zouden we vertrekken…
‘Welcome to Alaska’
Toen we het vliegtuig uitstapten voelden we nog net de hitte van de motoren in ons gezicht blazen. Vreemd genoeg bleef die hitte hangen eenmaal we op de begane grond stapten en is ze nadien voor de rest van de reis niet meer verdwenen. Les 1: in mei is het heet in Egypte. Ik ben niet zo’n hitte fan maar gelukkig was ik al half voorbereid op de situatie. Een onfeilbare Indiana Jones hoed en kwaliteits zonnebril met reductie uit M&S brachten de eerste redding. Toen volgde de doortocht door de Egyptische douane: eerst temperatuurstest op swine flu, daarna aankoop van een visum. Geafficheerde prijs: 15 Amerikaanse dollar, maar omdat we enkel nog maar Engelse ponden hadden op dat moment was 15 Britse pond ook goed ‘Euh…?’ Les 2: toeristen zijn wandelende goudmijntjes in Egypte. Reken er maar op dat iedereen uit is op je geld en liefst minstens het dubbele aanrekent. Met een onverwachte gratis shuttle van de touroperator werden we mooi aan ons hotel afgezet. Het zag er allemaal in orde uit: vriendelijke mensen, proper hotel en zwembadje om af te koelen. De eerste avond maakten we al wandeling naar het centrum van Luxor. Onze ogen uitkijkend langs de Rijn, Luxor tempel en de honderden commercanten negerend, kwamen we bij een fijn restaurantje en de waar we de eerste van 14 avonden met succes afsloten. De sfeer zat er goed in en we zagen het zitten.
Luxecultuur
We zaten dus op hotel in Luxor, met als lokale attracties de Luxor tempel, Luxor Museum, Karnak temple op de Oostoever van de Nijl en iets verder de Vallei der Koningen, Nobelen en Koningin en de tempel van Hathsepsut. Cultuurstadje dus. We waren van plan om alles te zien van ‘s morgens vroeg en dan in de namiddag te rusten en uit het bereik van de zon te blijven. En het was de moeite, hieroglyfen hebben we nu genoeg gezien voor de rest van ons leven. De beste manier om Luxor te ontdekken was via fiets. Alles ligt op maximaal een uurtje fietsen en ‘t is de ideale manier om de omgeving van dichtbij te ervaren. Fijne ervaring, maar soms ook verbazend om een twaalfjarig kereltje uit de velden te zien komen om de weg te tonen en ons tussendoor ook een beeldje aan te bieden ‘Only 5 pounds’. Het is ook handig om geld bij te hebben in de Vallei der Koningen als je naast de standaard inkom ook het graf van Toetanchamon wil bezoeken. Dat hadden we niet bij dus maar terug de berg naar beneden gefietst om dan bij ons tweede bezoek toch maar andere graven te bezoeken. Zoveel hoogtepunten, de geschiedenis in Luxor echt gevoeld en alles daar gezien. Toch soms wat te lang gebleven in de zon maar dan iedere keer zalig kunnen uitrusten op hotel, in ons zwembadje, een milkshake, wat scrabbelen en plannen maken voor de volgende dagen. Vanuit Luxor namen we zo de tijd om een dagje Aswan en twee dagen Cairo te doen.
Faive bounds
Alle taxichauffeurs en bootjesmannen in de buurt, honderden dus, boden continu hun eigen diensten aan als reisorganisatoren – maar dan echt c o n s t a nt – iedere tien meter werden we aangeklampd: "Tax, tax, calesh, now how much? Very cheap! Maybe tomorrow, maybe next week, maybe next life? Lucky man! One pound, one pound, special for you! ..." en dit veertien dagen lang. Negeren was de boodschap, gelukkig begonnen ze ons na een tijdje te kennen en was het eerder vriendelijke humor dan dat ze nog serieus probeerden. Want vriendelijk, dat zijn ze wel die Egyptenaren. Op geen enkel moment voelden we ons bedreigd en op den duur konden we er zelf mee leven dat we geen fooi gaven, hoe vriendelijk ze ook deden. Enkel waar ze ons effectief een dienst mee bewezen, haalden wij ook ons geld boven. Afdingen is een manier van leven in Egypte en dat was dan ook wat we deden. Als niet minstens de helft van de gevraagde prijs eraf ging, liepen we gewoon weg. Met wanhopige situaties tot gevolg. Twee keer raden wat er gebeurt als je plots op straat roept dat je een taxi of een fiets wil: een kudde verkopers stormt op je af en dan laat je rustig die mannen discussieren en afdingen tot er ruzie van komt en er enen onder de prijs gaat – dat was dan onze leverancier. ‘t is allemaal suboptimaal maar bon, het is hun manier van leven dus zijn ze het daar wel gewend waarschijnlijk. Soms was er weinig concurrentie en dan konden ze wel eens durven onredelijk zijn – 30 Egyptische pond voor een fles water ? – in plaats van 4 pond in de lokale supermarkt waar ze gelukkig genoeg vaste prijzen hanteerden. Als extraatje iedere dag een les in onderhandelen, ‘t is eens iets anders.
Olifantenstreken
Aswan was een daguitstap waar we vooral de Olifantenberg en wat ruines de moeite vonden maar de echte ervaring opdeden in onze derde klasse treinrit, tussen de lokale bevolking die nooit eerder bij toeristen op de trein hadden gezeten (aangezien het ook niet toegelaten is). Nog speciaal om te zien hoe oud en jong allemaal samen zitten, praten en zomaar eten, drinken en sigaretten delen. Een sociaal gevoel waarvan ik vermoed dat het bij ons ongeveer 50 jaar geleden uitgestorven is. Toen we na een drie uur durende treinreis terug in Luxor aankwamen, kon een tiep het niet laten om toch met zijn vinger aan Louise te komen. Beetje vreemd toch voor ons die Arabisch Islamitische semi- fascinatie/onderdrukking van de vrouw. Veel vrouwen zagen we daar trouwens niet.
Crazytown
Cairo was verplicht de nachttrein in 1ste klasse. Vrij dure aangelegendheid nog dus namen we een goedkoop hotel voor een nacht in het centrum van de stad. Het duurde even voor we doorhadden dat de vele hoge gebouwen in Cairo meerdere adressen schuilhielden. Onze herberg was op het dak van een een 10 verdiepingen hoog gebouw waarin nog meerdere hotelletjes en bedrijfjes gevestigd waren. We vonden de hostel in een reisgids en het bleek opnieuw een voltreffer. Cairo was op het eerste zicht superdruk (20 miljoen mensen, 10 miljoen auto’s en geen verkeersregels??) maar het dakterras was een groene oase met meerdere nesten van kleine katjes waar jongeren van over heel de wereld samenkwamen om de stad te bezoeken. De eerste dag gingen we naar de Egyptian Museum, met het beroemde masker van Toetanchamon. Buiten dat masker was dit museum echter ietwat ontgoochelend. We hadden al de originele sites in Luxor al bezocht, en toen we de individuele stukken dan in massa uit hun context zagen, leek het plots wat minder uniek en speciaal. ‘s avonds gingen we dan in een Westers gedeelte van de stad naar de film. ‘Duplicity’ een Amerikaanse film met Julia Roberts, eenvoudig genietbaar en vooral een rustgevend stukje luxe van thuis in dusty Africa! De tweede dag volgde het absoluut hoogtepunt van onze twee weken Egypte. We gingen naar de piramides. De gewone lijnbus bracht ons tot aan de rand van de stad waarvan het slechts 10 minuten wandelen was tot een stukje woestijn waar we de magnifieke wereldwonderen van dichtbij konden gaan bekijken. Je ziet ze af en toe wel eens op tv en je leert er over op school maar toen ik er echt naast stond, deed het me toch wel iets. Indrukwekkend. Behoorlijk straf ook om te bedenken dat wanneer de oude Romeinen naar Egypte kwamen, voor hen de piramides al ouder waren dan de Romeinen voor ons vandaag. Die dingen staan daar dus al heeeel lang, samen met de Sfinx waarvan ook veel mysterieuse verhalen de ronde doen. Het was zeker een ervaring de moeite waard, een absolute aanrader.
Zo kwam onze last minute stilletjes aan tot een einde. Veel minder voorbereid dan ooit gingen we er naartoe maar we keerden terug van een reis die een van once in a lifetime was. De cultuur en lokale mensen hadden we daar intensief beleefd, zonder al te veel moeilijkheden, en natuurlijk een geweldig ontspannende vakantie als remedie tegen onze Londense werkdrift.
Back to reality
De eerste dagen terug zat ik zo achter mijn bureau met het gevoel van: ‘Waarom werkt een mens eigenlijk?’ ‘Om geld te verdienen en wat uitgedaagd te worden’. ‘Ok, maar moet je daarom eigenlijk echt een jaar lang werken met maar enkele weken vakantie?’ ‘Euh... ‘ En toen ging de telefoon, mijn baas belde of ik het niet zag zitten om mijn team in Dunnhumby voor twee maanden te verlaten om effectief voor Tesco te gaan werken. Een andere job, in een andere regio (Noord-Oost Londen ipv West-Londen) met andere mensen. Ok dan maar, in de naam van ervaring opdoen en eens iets anders willen. Het duurt me wel anderhalf uur op en anderhalf uur terug iedere morgen/avond maar het is tof. Minder programmeren, meer echt inzicht verwerven in hoe mensen winkelen in tijden van crisis en wat het gevolg is voor supermarkten. Interessant nog, toch nog net beter dan onderhandelen op straat...
