All you need

Liverpool

Een van de doelstellingen tijdens ons verblijf in Londen is het ontdekken van alles wat Engeland te bieden heeft. Zo gingen we eerder al op bezoek in Oxford, Windsor, Bath, Bristol en blijven we natuurlijk Londen beter en beter kennen. In december gingen we voor een weekendje naar Liverpool. Om het wat budgetvriendelijk te houden namen we de National Express bus die er vijf uurtjes over deed. Behoorlijke afstand dus wel. Die eerste avond verbleven we in de jeugdherberg 'The International Inn' in het centrum, dicht bij de studentenbuurt in een zijstraat van iets wat leek op de Overpoort in Gent.

De eerste morgen namen we uitgebreid de tijd voor een English Breakfast in het Soulcafé waar we al een eerste glimp van een terugkerend thema in Liverpool opvingen: The Beatles. De legendarische rockband is geboren en getogen in Liverpool en overal zie je een herinnering aan waar ze ooit opgetreden hebben. De eerste indruk van de stad was beter dan ik verwacht had, geen grijze industrie maar wel nog behoorlijk hippe buurten. Van de universiteitsbuurt gingen we door naar de dokken, die helemaal opgeknapt waren in het teken van Liverpool als Europese culturele hoofdstad in 2008. In het knappe Albert dock vonden we eerst een Beatles museum (wat dacht je), waar we geen 10 pond voor over hadden. Wel gingen we naar het Tate museum en kort ook naar het oorlogshuis en Maritiem museum. Allemaal gratis en interessant genoeg om kort eens te passeren. Na een zeer goede start kwamen we dan in het moderne centrum dat ongetwijfeld de duistere keerzijde van Liverpool is. Zoals het een echte Britse stad betaamt staat het centrum immers in het teken van shoppen in grote getallen. Duizenden mensen wurmden zich door de brede en smalle straten en moderne complexen volgestouwd met winkels van alle groottes. Mijn persoonlijke nachtmerrie: massa's en winkels. Na enig zoeken kwamen we gelukkig terug bij een rustigere buurt met oude gebouwen waar we niet altijd de functie van wisten te herkennen maar de tijdloze vorm toch konden appreciëren. Gedurende het hele weekend hadden we prachtig zonnig maar koel weer, ideaal. Bij het ondergaan van de zon gingen we nog snel even langs bij de twee kathedralen die Liverpool rijk is. Daarvoor waren we nog in de legendarische club 'The Cavern' geweest waar bands als The Beatles en vele anderen groot geworden zijn. Het was een typische kelderbar waarvan de gewelven mij nog het meest deed denken aan cafe 'Seven Oaks' in Leuven. Daarna trokken we richting de zuiderse buurt Toxteth waar de echte Liverpoolians wonen en waar wij ook een bed geboekt hadden voor onze tweede nacht. Onze verblijfplaats was al heel wat minder professioneel maar dat stoorde niet echt. We zaten daar ook dicht bij Lark Lane, een verrassend gezellig straatje te midden een residentiele buurt, waar we onze dag afsloten in een van de vele restaurantjes.

De tweede dag begon met een busritje terug naar het centrum waar we eerst de lokale China town bezochten; de oudste van Europa naar het schijnt. Daarna bezochten we een kleine fototentoonstelling in een oud industrieel pand dat mooi uitgebouwd was met steun van de fondsen voor de Europese culturele hoofdstad. Onze laatste inspanning in Liverpool was een wandeling langs de Mersey, de grote rivier waarlangs de stad gebouwd is en de dokken met de zee verbindt. De terugrit naar Londen (van 15u tot 20u) was behoorlijk langdradig maar we konden tevreden terugkijken op een geslaagde uitstap. Voor de toekomst hopen we nog enkele korte trips te doen naar Cambridge, York, Cornwall, Stratford upon Avon, Cardiff, Kent, the Lake district en eventueel zelfs Schotland. Genoeg te doen dus.

Merry Christmas!

De kerstperiode is een leuke periode. Je mag even stoppen met werken, de feestjes volgen elkaar in grote snelheid op en de cadeautjes, uitgebreide maaltijden en champagne vloeien rijkelijk.

De feestperiode werd ingezet met de Dunnhumby Christmas party. In een zeer chique bar in het centrum van Londen werden we getrakteerd op een stijlvolle party waar iedereen vooral heel veel zin had om te feesten. Terwijl de dansvloer de hele avond lang gevuld was met actief dansende collega's, kwamen ze rond met hapjes van toastjes tot fish and chips. Tegelijkertijd was er een gratis bar waar ik in Belgish-Engelse stijl vooral van het bier en gin&tonic wist te genieten. Spectaculair event van die avond was de 'Battle of the Bands' waar via het Xbox spel 'Rock Band II' vijf bandjes collega's het tegen elkaar opnemen. Als lid van het Social Commitee nam ik plaats als drummer om het beste van mezelf te geven bij 'Living on a prayer' van Bon Jovi. Wegens verschuivingen en een gebrekkige voorbereiding van de band verstomde onze zangeres maar wist het publiek gelukkig de ontbrekende woorden te zingen. In lijn met mijn jeugddroom om te beginnen drummen (wat toen niet kon) had ik wel genoeg geoefend om een degelijke prestatie neer te zetten. De andere bands waren gelukkig iets beter voorbereid en wisten de ambiance er al goed in te krijgen aan het begin van de avond. Ik weet niet meer hoe laat ik die avond thuis was maar wel dat de ochtend nadien een uurtje later naar het werk ben gegaan. Goed feestje in ieder geval.

Het volgende feestje was de vrijgezellenavond van man-die-op-trouwen-staat Bram. Wegens redenen van vertrouwelijkheid kan ik helaas niet ingaan op details maar de dag draaide onder andere rond Japanners en manneke pis, een levende kerstboom op de Grote Markt in Brussel en communicatie op en naast de kerstmarkt, bier drinken, boogschieten, tournée général, Vlaamse feestjes met ontknoping in de Seven Oaks. Geen idee hoe laat het precies was maar ik ben twee dagen mottig geweest nadien. Goed feestje in ieder geval.

En dan was het vakantie. Eerst nog een dagje geholpen als rekkenvuller in de supermarkt - wat veel minder interessant was dan ik gehoopt had. Enigste opschudding van de dag was toen ik een karton eieren richting vloer zag gaan maar gelukkig op één doosje na alles nog net wist te redden. Blij dat het vakantie was gingen we tegen Kerstavond naar Brugge om traditioneel te eten en drinken en iedereen de beste wensen te wensen. De dag nadien deden we dit nog eens over in Deerlijk en Anzegem, de volgende dag was het opnieuw drinken geblazen bij ons bezoek aan baby Ella, zaterdag schandalig verloren in de minivoetbal maar de nabespreking die acht uur duurde maakte veel goed, zondag terug rustig in Brugge met een kerstbiertje, vandaag naar Gent op drink bij Brugse vrienden, dinsdag reunie met MMA, woensdag oudejaar in Roeselare, donderdag nieuwjaren bij familie en zo blijven we bezig natuurlijk ...

Ik wens iedereen alvast een goed eindejaar en vooral een voorspoedig 2009. Mocht je goed advies willen voor de uitdagingen die uw pad kruisen, volg dan het motto van Louise en mezelf voor dit jaar: 'Doe wel en zie niet om'.

Busy days

Survival

En we leven nog. Dat is ook wat ik zei aan mijn sympathieke career manager toen die vroeg hoe het was met mij nu ik van afdeling veranderd ben “I’m still alive”. Hij vond dat een vrij extreem criterium om de toestand te evalueren maar iets beter kon er echt niet af. In mijn nieuwe rol word ik namelijk dagelijks geconfronteerd met beperkte middelen (dodgy data), totale afwezigheid van enig management, een klant die alles NU wil en bijgevolg lange en onzekere dagen. Zo ben ik ter illustratie zondagavond toen ik terug kwam van een rustig weekendje Belgie nog terug naar het kantoor gegaan om middernacht om zeker te zijn dat mijn analyses goed gelopen hadden tegen de maandag. En het ergste van al is dat het werk helemaal niet zo interessant is. Mijn werk bestaat enkel uit rapporteren en meten van algemene impact, weinig customer analysis en enige statistische uitdaging is ver te zoeken. Nu ga ik iedere dag effectief gaan ‘werken’. Tot zover de negatieve dingen.

Het goede is dat ik uit mijn ‘comfort zone’ geraakt ben, zoals ik werd aangeraden, en nu volop mijn eigen organisatorische en persoonlijke kwaliteiten aan het ontwikkelen ben. Ik bel nu zelf naar de moeilijke klanten en bespreek zelf resultaten en deadlines. Vroeger was er altijd een manager die de noodzakelijke gesprekken voerde en dan met instructies kwam, nu bepaal ik zelf mee hoe het precies zal aangepakt worden. Deze week ben ik er al in geslaagd om een andere analyst toegewezen te krijgen die dan het eigenlijk werk moest doen. Nieuwe elementen dus en dat is altijd goed. Niet dat ik daarom tevreden ben met de situatie, ik probeer nu nog even te overleven en hopelijk kan ik dan tegen februari terug veranderen van team.

Gelukkig zijn er wel wat afleidingen die het leven wat interessanter maken.

SAS

Via de Master in Marketing Analysis opleiding die ik gevolgd heb vooraleer ik bij Dunnhumby terecht kwam, kreeg ik de kans om mee te doen aan het SAS Base Certification examen. SAS is het statistisch computerprogramma waarmee ik iedere dag werk. Voor 99% van de mensen is het zeker niet interessant om daar ooit mee in contact te komen, voor mij is het mijn dagelijks werktuig. Als ik meer dan 60% zou halen op dat examen zou ik een officieel bewijs hebben dat ik met SAS kan werken. Het interessantse was nog dat het in Gent was en dat ik dus betaald een dag naar huis mocht om twee uurtjes een test te doen om daarna op cafe te gaan. Door mijn drukke werkdagen was ik pas de zondagnamiddag echt beginnen studeren aan het examen voor maandagnamiddag. Met een beetje geluk haalde ik echter een mooie 87% en is mijn certificaat binnen. Het was uiteraard ook een blij terugzien van de oude medestudenten die er ook allemaal door waren en na een paar pintjes was de werkdruk van Londen al weer helemaal vergeten.

How to be successful in retail

Een korte tijd daarna ging ik terug naar Gent om te gaan spreken over Dunnhumby en hoe wij succesvol samenwerken met retailers en manufacturers bij de studenten van de master in Marketing Management. Oorspronkelijk waren we met twee maar mijn collega moest helaas afzeggen waardoor ik het anderhalf uur voor mij alleen had. Toen ik de avond voordien mijn presentatie overliep, vond ik ze zelf maar middelmatig. Om de aandacht van de studenten vast te kunnen houden, besloot ik dan maar een grote doos van Quality Street chocolade mee te nemen en de studenten te belonen die meewerkten door ze snoep toe te werpen. Gewenst bedrag belonen, precies in de filosofie die ik die dag wilde verkondigen. De presentatie was nog in orde. Had ik wat meer tijd gehad dan was het absoluut een knaller geweest maar ik kon niet klagen. De truuk met de chocolade had goed gewerkt en de studenten waren volledig mee met wat ik wilde vertellen. Nadien waren er ook veel die interesse hadden om bij Dunnhumby te komen werken, wat een van mijn doelstellingen was. Nadien ging ik nog in het Vlerick restaurant iets gaan eten met de programma coordinators waar we over koetjes, kalfjes en retail spraken. Het eten was lekker, ik hoop dat ik volgend jaar terug mag gaan.

Presenteren is een kunst

Vorige vrijdag ook nog de Great Presenting opleiding waar zowel Louise als ik aan deelnamen. Het was een dagje waarin we moesten presenteren voor de groep terwijl we gefilmd werden, waarna we de filmpjes herbekeken en commentaar gaven op onze presentatiestijl en die van de anderen. Op voorhand leek het mij goede bezigheidstherapie om nog eens weg te zijn van het werk maar het bleek echt wel eens interessant te zijn. Geen zever over hoe je slides moet maken maar vooral over hoe je zelf op je gemak moet zijn om te presenteren en wat het aandeel is van niet-verbale communicatie in een presentatie. Tegen alle verwachtingen in nog een opleiding die de moeite waard was. Grappig was wel dat de Engelsen zeer bescheiden en zelfkritisch zijn en de andere mensen van de groep vooral geruststelden, terwijl ik bij mijn zelfevaluatie zei van ‘good job, great body language’ waarbij er niemand iets negatiefs wilde zeggen – behalve Louise natuurlijk die toch wel opmerkte dat het beter kon, terecht. In de namiddag mochten we het dan nog eens doen, waarbij zowel Louise als ik het zeer goed gedaan hebben.

Feestjes

Je kan je al inbeelden hoe erg het gesteld is als ik SAS examens en Dunnhumby presentaties al als ontspanning reken. Daarnaast wordt er hier natuurlijk ook nog echt gefeest. Onlangs was er de houseparty van Sam en Koen in Notting Hill met een lange lijst van cocktails op de uitnodiging. Gevolg was natuurlijk dat er enkele studentjes zichzelf tegenkwamen en daarbij beide heren hun slaapkamer onderkotsten. De substantie die ze dan nog konden opvangen, in een slakom, probeerden ze dan door te spoelen via de wasbak. Vrij hilarisch nog als het niet je eigen feestje is.

Recent hadden we ook een ware Karaoke avond van het werk. De interesse was eerder beperkt maar de afwezigen hebben absoluut ongelijk gekregen. Je kon je verkleden als je favoriete band of artiest. Sommigen waren niet verkleed, anderen waren ‘half’ verkleed zoals Louise (festivalganger met Free hugs bord) en mezelf (Obama gangsta – dankzij humo maskertje), de echte gingen natuurlijk volledig getransformeerd als de Jackson Five of die mannen van YMCA. De receptionistes wisten als Girls Aloud de meeste besproken impact te maken door hun vrij verhullende kledij. Feest verzekerd dus.

Na een reeks free drinks begon de sfeer er in te komen en wisten de die hards karaoke fanaten hun talenten rijkelijk te vertonen. Ik vond dat ik ook iets moest zingen en niet gewoon al zwanzen dus besloot ik me in te schrijven om ‘Mr Brightside’ van de Killers te brengen. Het duurde vrij lang voor het mijn beurt was en even dacht ik dat het er niet meer van zou komen maar toen was het moment aangebroken. Met absolute overtuiging nam ik mijn plaats in en na de eerste paar woorden wist ik dat het goed zat. De bar ging uit de bol en de fans (receptionistes) vlogen naar me toe en scheurden het Obama masker van mij. Al snel greep de security (Louise) in en werden de fans verwijderd. Het feest was compleet.

Karaoke plezier

Of zoals het in het gepubliceerd verslag werd beschreven:

"But it was perhaps Maarten Verschuere’s Killers’ track which really got the party started and everyone singing along."

Eind goed, al goed.