The Big Comeback

Ok, mijn beslissing om op een hoogtepunt te eindigen was misschien wat voorbarig. Ik had eerlijk gezegd niet veel reactie verwacht op de kleine poll die ik lanceerde maar de verpletterende democratische overwinning van optie 1 ‘Ja, deze blog is interessant genoeg om verder te gaan’ laat weinig aan de verbeelding over. Er zijn wel degelijk mensen die minuten van hun leven doorbrengen met het lezen van wat hier verschijnt. Met mijn professionele CRM mindset in gedachten - zijnde ‘Focus on the client, add value to the client’- kan ik niet anders dan verderdoen en beterdoen.

In het vervolg krijgt u hier dus méér avontuur en ‘kijk eens aan’ en wat minder saaaai en ‘geeuw’. Idealiter ook iets meer foto’s al is dat niet altijd evident zonder fototoestel.

Deze eerste blog van het nieuwe seizoen is een travel edition met een citytrip, een verhaal over tubes, buses, planes, trains and automobiles en de zoektocht naar een uiteindelijke bestemming.

Windsor

Het gebeurt niet iedere dag dat je als eenvoudige Anzegemnaar een jaar in Londen woont. Als je dan nog eens graag wat van de wereld ziet en de tijd en middelen hebt om eens rond te kijken, zijn reisplannen snel gemaakt. In wat ik zie als een wereldreis-in-betaalbare-stukjes hoop ik tijdens mij periode in het Verenigd Koninkrijk alles gezien te hebben wat de moeite waard is op dit eiland. Er zijn al een paar steden de revue gepasseerd, next in line was Windsor.

Het was baas Dave die mij attent maakte op dit nabij gelegen stadje, gekend voor zijn koninklijk castle, groene omgeving en Legoland. Ideaal voor een dagje uit. Op zoek naar de goedkoopste manier om er te geraken kwam ik uiteindelijk uit op een gewone bus die vanuit Heathrow (bereikbaar met de tube) naar Windsor rijdt voor een luttele 4 pond per persoon return ticket na groepskorting (vanaf 2 personen ben je een ‘groep’). Een half uurtje naar het busstation, dan nog eens een kleine veertig minuten op de bus en al snel stonden we in de file onder een blakende zon op de toegangsweg naar de stad. In de verte zagen we reeds het kasteel staan. Lang twijfelden we niet en met vol enthousiasme sprongen we langs de weg uit de bus om te voet de stad binnen te wandelen.

Eenmaal in het centrum kwamen we tot de vaststelling dat de pittoreske verwachting niet meteen werd ingelost. Het zag er op het eerste zicht zeer commercieel uit allemaal met een rij van bars en restaurants naast de shops en een groot winkelcentrum. Windsor is duidelijk ook posh. Het wapenschild draagt een franse spreuk die mij niet is bijgebleven en in plaats van Tesco hebben ze Waitrose – voor de mensen die in de retail werken zegt dat genoeg. Een kleine uitdaging bleek toen, dat ik na een etentje bij de lokale Mexicaan de avond voordien mijn laatste ponden had uitgegeven en mijn Engelse bankkaart niet op zak had. We hadden welgeteld drie pond om een middagmaal voor twee te vinden. Na een kwartiertje creatief shoppen slaagden we er toch in om zes broodjes, kaas, een fles water en één chocolate cookie te kopen voor dit bedrag. Op een bankje in een parkje bracht deze heerlijke maaltijd ons de energie bij die we zouden nodig hebben voor de hoofdbrok van de dag: The Long Walk.

The long walk leek op het kaartje een wandeling langs groene velden met uitzicht op het kasteel. In realiteit was dit volledig het geval. Een kaarsrecht pad van enkele kilometers spande zich als een lange oprit voor het kasteel uit. Destination: unknown. In de verte zagen we enkel een heuvel met daarboven een goed zonnetje die het pad verlichtte. Op die heuvel dachten we ook een standbeeld te zien staan dus gingen we er op af. Halfweg het pad kwamen we bij een groot hek. ‘Beware of the deers, keep distance’. We gingen verder. Ik dacht al luidop van “beware of the deers… er zullen er hier misschien drie rondlopen en die zullen zicht niet tonen” toen Louise een kreet slaakte. Tot enige verbazing zagen we rechts van het pad een kudde van honderden herten die rustig stonden te grazen, met gewij en al. Vrij spectaculair nog. We gingen iets dichter kijken, op veilige afstand, en waanden ons op safari. In Londen zie je dagelijks eekhoorntjes, op een enkele dag zag ik al een vos in het wild en nu een kudde herten, toch een verschil met doorsnee Anzegem waar konijnen en hazen de meest zichtbare wilde dieren zijn.

Na een kleine twee uur wandelen kwamen we op het einde van het pad aan het standbeeld. De latijnse tekst op de sokkel en de intelligente Brit daarnaast leerde ons dat het om een beeld betrof van ene Georges die het van zijn zoon en toenmalig koning van Engeland cadeau kreeg. Na een welverdiende pauze en de chocolate cookie gingen we op de terugweg in de richting van het kasteel. Een forse wandeling maar de max in een zeer begenadigde winterzon.

Onze dag sloten we af met een warme maaltijd in Eton, een universiteitsstadje aan de overkant van de rivier bij Windsor. Eenvoudig pubfood, de rugby uitslagen op de achtergrond. We’re no ordinary tourists.

The Long Walk

Met RYANAIR van Londen naar Anzegem

Om de twee á drie weken ga ik eens naar huis. Om er eens uit te zijn, om het lief eens te zien, te minivoetballen en in het zeer beste geval op café te gaan. Meestal plan ik mijn trip maanden op voorhand en neem ik de eurostar aan gemiddeld 40 euro per rit. Nu moest ik onvoorzien enkele dagen vroeger naar huis en waren de Eurostar prijzen tot 130 pond gestegen. Zoveel uitgeven aan een anderhalf uurtje trein is tegen mijn principes dus zocht ik voor goedkopere alternatieven. Op Ebay (waar ongeloofelijke Eurostar koopjes gedaan kunnen worden) vond ik niets, dan maar beslist om met Ryanair van Stansted naar Charleroi te vliegen. Als ik om 16u in Ealing zou vertrekken, met de tube naar Stratford, daar de bus naar Stansted, daar het vliegtuig naar Charleroi, daar de trein naar Brugge en daar de auto zou nemen, dan kwam ik rond 1u30 ‘s nachts thuis voor ongeveer 50 pond. 80 pond goedkoper dus dan die Eurostar, zij het met iets meer moeite.

Die iets meer moeite werd al snel heel veel moeite toen mijn tube kort na vertrek plots twintig minuten bleef stilstaan. Geen paniek, we hadden wat veiligheidsmarge gerekend. De vertragingen bleven maar duren en uiteindelijk zat ik meer dan anderhalf uur op de metro, waardoor ik net mijn bus miste in Stratford. Geen paniek, hier hadden we ook nog iets van marge. De tweede bus kwam gelukkig op tijd en bracht me nog net voor het afsluiten van de check in in Stansted Airport. Eerder die dag had ik al naar Ryanair gebeld om te vragen of all vluchten doorgingen, gezien er een dichte mist boven Charleroi hing. Geen probleem zeiden ze toen. Eenmaal in de luchthaven zag ik echter tot mijn lichte frustratie hoe mijn vliegtuig eerst 15 minuten dan een half uurtje en dan wel drie kwartier vertraging opgelopen had vanwege de mist. Geen paniek, ik moest normaal gezien om 22u landen in Charleroi maar had goed gecheckt dat ik tot 23u30, en zelfs tot 0u30 in Brussel mijn verbinding had naar Brugge. Eenmaal op het vliegtuig bleven we nog 20 minuten stilstaan wegens andere vliegtuigen die nog moesten vertrekken na vertraging. Ik was al blij dat ik in mijn vliegtuig zat en dat ik waarschijnlijk hoedanook in Belgie zou geraken die nacht. Anderhalf uur later kwamen we in Luik aan… Luik! Anderhalf uur nog! Resultaat: geen bussen meer naar het station, niet zo erg want ook geen treinen meer naar Brugge. Enkel louche taxi’s voor de deur die de gestrande toeristen graag voor 150 euro naar Brussel brachten. Voor mij was het zowieso te laat, want mijn trein van 0u30 in Brussel kon ik niet meer halen. Geen paniek, ik was in Belgie, en ik zou hoe dan ook thuisgeraken. Het leek even alsof ik meespeelde in een film. Honderden mensen die midden de nacht in the middle of nowhere vast zaten zonder opties. Na even gezocht te hebben naar een lift, werd het duidelijk wat de laatste optie was: slapen op wat stoeltjes in de luchthaven en de eerste trein om 4u30 nemen die vanuit Luik naar Brugge vertrok. Met mijn lotgenoot David, gedeelde miserie is halve miserie, ging ik eerst nog op zoek naar een pintje of een koffie. Maar uiteraard waren geen van beide verkrijgbaar in de ‘hors de service’ automaten op de luchthaven. Fucking fantastisch allemaal. Toch een beetje 'geslapen' voor twee uur ofzo en net op tijd een taxi gevonden die ons om 4u (voor 30 euro) naar het station van Luik wou brengen. Om 7u kwam ik in Brugge aan waar Louise op me wachtte. Na een kort ontbijt was ik klaar voor de laatste etappe. 45 minuten later en 16 uur na mijn vertrek uit Ealing kwam ik aan in Anzegem. Mission accomplished.

Een kleine 5 uurtjes volgens Google

Gent

Normaalgezien zijn mijn Londendagen tegen eind juli geteld. Ondanks het feit dat het werk hier zeer interessant is, de wedde comfortabel en ik als marketing analyst massa’s bijleer staat het nu zo goed als vast dat ik terugkeer naar België. Daar is mijn thuis, mijn maten, voetbal, cafés met bier, appelmoes met worst en uiteraard mijn vriendinneke. Daar is ook de professionele toekomst waar ik zeker zal profiteren van alle kennis en ervaring die ik hier aan het opsteken ben. Samen met Louise ga ik mij vestigen in Gent, wat perfect gelegen is tussen Kortrijk (Product management-land van die skone) en de rest van Vlaanderen (mijn datamining playground). Bovenop zijn strategische ligging is Gent vandaag de dag ook goed om een stapje te zetten, iets te gaan eten en rondbewegen zonder dat het leven stilvalt als de studenten naar huis zijn. Niet direct waar ik mijn oude dag wil slijten, maar perfect op dit moment.

We zijn dan ook op zoek naar een appartement / huisje waar we met ons twee op ons gemak kunnen leven. Ideale configuratie zou zijn: een aparte slaapkamer, een aparte kamer waar we een bureau kunnen zetten (werken is gezond) en een living waar we plaats genoeg hebben om onszelf in een comfortabele zetel te gooien maar ook een eettafel te zetten waar we gasten kunnen laten genieten van nog te ontwikkelen culinaire hoogtepunten. Dit alles liefst niet te ver van het centrum van Gent, het station en binnen ons jong-koppel budget.

Afgelopen weekend gingen we op bezoek bij vrienden van vrienden die hun huis willen verhuren. Dicht bij het centrum, maar ook bij de uitgangswegen, vonden we deze opportuniteit tegenover een parkje en een botanische tuin. Het huis bestond uit drie verdiepingen. Beneden kwamen we binnen in de hal waar fietsen stonden en de trap om naar de hogere verdiepingen te gaan. Links was er een grote kamer met twee delen waarvan het ene een bureau was en het ander ingericht was als dressoir. Daarnaast was er een spliksplinternieuwe badkamer die zowel vanuit de kamer als vanuit de gang bereikbaar was, met een dubbele wasbak, douche en apart toilet. Mooi afgewerkt en operatief met verzacht water want ‘onverzacht water is toch hard om te wassen’.
Tussen de benedenverdieping en de eerste verdieping vonden we de keuken, die net als de badkamer helemaal nieuw was en via hoge ruiten maximaal profiteerde van de ochtendzon. Aan de keuken was er ook een balkon waar een tafeltje met twee stoelen stond met uitzicht op het koertje achteraan.
Op het eerste verdiep vonden we de voorste kamer met living over heel de breedte van het huis, met uitzicht op de botanische tuin, met daaraan een tweede grote kamer die werd gebruikt als eetkamer.
Tussen de eerste en tweede verdieping is er een wc met lavabo voor deze die op het bovenste verdiep vertoeven.
Dat verdiep bestond uit twee grote kamers waarvan deze aan de voorkant, met houten vloer, als bureau ingericht was. De tweede kamer was de slaapkamer met twee veluxen waar de zon ‘s ochtends inviel. Daarnaast was er nog een deftige zolder en kelder waar alle aansluitingen geregeld worden. Ieder verdiep heeft een aparte thermostaat, eigen kabel en internetverbinding. Om de energiekosten te drukken werd gewerkt met regenwater in de wc’s, gas en superisolatie over heel het huis.

Louise en ik waren meteen vrij enthousiast omdat het ons alles gaf waar we naar op zoek waren en zo goed als instapklaar was zodat we geen geld en tijd meer moesten besteden aan het opknappen van de woning. Het was alleen misschien wel iets te groot voor ons twee, zo hadden we eigenlijk niet echt twee bureaus nodig, evenmin als een aparte ruimte als dressoir. Nu mochten we natuurlijk wel zelf kiezen hoe we het huis zouden willen inrichten. De prijs lag begrijpelijk net boven hetgeen wat we zelf in gedachten hadden, al betaal ik nu in Londen net zoveel voor één kamer. De eigenaars hadden er echter geen probleem mee om eventueel het huis aan ons te verhuren wanneer we er een derde persoon bij betrokken. In dat verband dachten wij spontaan aan een Brugse connectie die ook in Gent actief is. Gezien de zee van (van elkaar afgesloten) ruimtes en de scherpe prijs zag het er even goed uit. Heel even zagen we onszelf al de slaapkamer beneden installeren samen met een bureau en het tweede verdiep als leefruimte en het volledige derde verdiep als uit te besteden gedeelte. Wij hadden alles wat we nodig hadden en the lucky third one zou voor geen geld twee grote kamers, een eigen wc en lavabo, een gedeelde keuken en douche ter beschikking hebben. Dit alles binnen fietsafstand van het centrum.

En toen ontwaakten we uit de droom. Waar vanuit Anzegems boerenverstand werd geopperd van ‘als het u aanstaat en ge kunt het betalen, dan moet je het doen en niet wachten tot er een ander mee weg is’, werd uit het pragmatisch Brugs historisch perspectief gedacht van ‘dat gaat toch niet lukken hoor: goedkoop, groot en in centrum Gent. Je zoekt beter verder naar iets anders waar je minder enthousiast over bent maar waar je tenminste geen gang en kosten moet delen’.

Natuurlijk hebben beide perspectieven een deel van de waarheid in zich. Geduld loont en Carpe Diem. We hebben besloten om ervoor te gaan en een tegenbod geplaatst waarbij we de problematiek van een gang en keuken te moeten delen, proberen te vermijden. Nu is het tijd voor ons geduld. Laten we hopen dat het loont.

Zoek het pijltje