All you need

Liverpool

Een van de doelstellingen tijdens ons verblijf in Londen is het ontdekken van alles wat Engeland te bieden heeft. Zo gingen we eerder al op bezoek in Oxford, Windsor, Bath, Bristol en blijven we natuurlijk Londen beter en beter kennen. In december gingen we voor een weekendje naar Liverpool. Om het wat budgetvriendelijk te houden namen we de National Express bus die er vijf uurtjes over deed. Behoorlijke afstand dus wel. Die eerste avond verbleven we in de jeugdherberg 'The International Inn' in het centrum, dicht bij de studentenbuurt in een zijstraat van iets wat leek op de Overpoort in Gent.

De eerste morgen namen we uitgebreid de tijd voor een English Breakfast in het Soulcafé waar we al een eerste glimp van een terugkerend thema in Liverpool opvingen: The Beatles. De legendarische rockband is geboren en getogen in Liverpool en overal zie je een herinnering aan waar ze ooit opgetreden hebben. De eerste indruk van de stad was beter dan ik verwacht had, geen grijze industrie maar wel nog behoorlijk hippe buurten. Van de universiteitsbuurt gingen we door naar de dokken, die helemaal opgeknapt waren in het teken van Liverpool als Europese culturele hoofdstad in 2008. In het knappe Albert dock vonden we eerst een Beatles museum (wat dacht je), waar we geen 10 pond voor over hadden. Wel gingen we naar het Tate museum en kort ook naar het oorlogshuis en Maritiem museum. Allemaal gratis en interessant genoeg om kort eens te passeren. Na een zeer goede start kwamen we dan in het moderne centrum dat ongetwijfeld de duistere keerzijde van Liverpool is. Zoals het een echte Britse stad betaamt staat het centrum immers in het teken van shoppen in grote getallen. Duizenden mensen wurmden zich door de brede en smalle straten en moderne complexen volgestouwd met winkels van alle groottes. Mijn persoonlijke nachtmerrie: massa's en winkels. Na enig zoeken kwamen we gelukkig terug bij een rustigere buurt met oude gebouwen waar we niet altijd de functie van wisten te herkennen maar de tijdloze vorm toch konden appreciëren. Gedurende het hele weekend hadden we prachtig zonnig maar koel weer, ideaal. Bij het ondergaan van de zon gingen we nog snel even langs bij de twee kathedralen die Liverpool rijk is. Daarvoor waren we nog in de legendarische club 'The Cavern' geweest waar bands als The Beatles en vele anderen groot geworden zijn. Het was een typische kelderbar waarvan de gewelven mij nog het meest deed denken aan cafe 'Seven Oaks' in Leuven. Daarna trokken we richting de zuiderse buurt Toxteth waar de echte Liverpoolians wonen en waar wij ook een bed geboekt hadden voor onze tweede nacht. Onze verblijfplaats was al heel wat minder professioneel maar dat stoorde niet echt. We zaten daar ook dicht bij Lark Lane, een verrassend gezellig straatje te midden een residentiele buurt, waar we onze dag afsloten in een van de vele restaurantjes.

De tweede dag begon met een busritje terug naar het centrum waar we eerst de lokale China town bezochten; de oudste van Europa naar het schijnt. Daarna bezochten we een kleine fototentoonstelling in een oud industrieel pand dat mooi uitgebouwd was met steun van de fondsen voor de Europese culturele hoofdstad. Onze laatste inspanning in Liverpool was een wandeling langs de Mersey, de grote rivier waarlangs de stad gebouwd is en de dokken met de zee verbindt. De terugrit naar Londen (van 15u tot 20u) was behoorlijk langdradig maar we konden tevreden terugkijken op een geslaagde uitstap. Voor de toekomst hopen we nog enkele korte trips te doen naar Cambridge, York, Cornwall, Stratford upon Avon, Cardiff, Kent, the Lake district en eventueel zelfs Schotland. Genoeg te doen dus.

Merry Christmas!

De kerstperiode is een leuke periode. Je mag even stoppen met werken, de feestjes volgen elkaar in grote snelheid op en de cadeautjes, uitgebreide maaltijden en champagne vloeien rijkelijk.

De feestperiode werd ingezet met de Dunnhumby Christmas party. In een zeer chique bar in het centrum van Londen werden we getrakteerd op een stijlvolle party waar iedereen vooral heel veel zin had om te feesten. Terwijl de dansvloer de hele avond lang gevuld was met actief dansende collega's, kwamen ze rond met hapjes van toastjes tot fish and chips. Tegelijkertijd was er een gratis bar waar ik in Belgish-Engelse stijl vooral van het bier en gin&tonic wist te genieten. Spectaculair event van die avond was de 'Battle of the Bands' waar via het Xbox spel 'Rock Band II' vijf bandjes collega's het tegen elkaar opnemen. Als lid van het Social Commitee nam ik plaats als drummer om het beste van mezelf te geven bij 'Living on a prayer' van Bon Jovi. Wegens verschuivingen en een gebrekkige voorbereiding van de band verstomde onze zangeres maar wist het publiek gelukkig de ontbrekende woorden te zingen. In lijn met mijn jeugddroom om te beginnen drummen (wat toen niet kon) had ik wel genoeg geoefend om een degelijke prestatie neer te zetten. De andere bands waren gelukkig iets beter voorbereid en wisten de ambiance er al goed in te krijgen aan het begin van de avond. Ik weet niet meer hoe laat ik die avond thuis was maar wel dat de ochtend nadien een uurtje later naar het werk ben gegaan. Goed feestje in ieder geval.

Het volgende feestje was de vrijgezellenavond van man-die-op-trouwen-staat Bram. Wegens redenen van vertrouwelijkheid kan ik helaas niet ingaan op details maar de dag draaide onder andere rond Japanners en manneke pis, een levende kerstboom op de Grote Markt in Brussel en communicatie op en naast de kerstmarkt, bier drinken, boogschieten, tournée général, Vlaamse feestjes met ontknoping in de Seven Oaks. Geen idee hoe laat het precies was maar ik ben twee dagen mottig geweest nadien. Goed feestje in ieder geval.

En dan was het vakantie. Eerst nog een dagje geholpen als rekkenvuller in de supermarkt - wat veel minder interessant was dan ik gehoopt had. Enigste opschudding van de dag was toen ik een karton eieren richting vloer zag gaan maar gelukkig op één doosje na alles nog net wist te redden. Blij dat het vakantie was gingen we tegen Kerstavond naar Brugge om traditioneel te eten en drinken en iedereen de beste wensen te wensen. De dag nadien deden we dit nog eens over in Deerlijk en Anzegem, de volgende dag was het opnieuw drinken geblazen bij ons bezoek aan baby Ella, zaterdag schandalig verloren in de minivoetbal maar de nabespreking die acht uur duurde maakte veel goed, zondag terug rustig in Brugge met een kerstbiertje, vandaag naar Gent op drink bij Brugse vrienden, dinsdag reunie met MMA, woensdag oudejaar in Roeselare, donderdag nieuwjaren bij familie en zo blijven we bezig natuurlijk ...

Ik wens iedereen alvast een goed eindejaar en vooral een voorspoedig 2009. Mocht je goed advies willen voor de uitdagingen die uw pad kruisen, volg dan het motto van Louise en mezelf voor dit jaar: 'Doe wel en zie niet om'.

Busy days

Survival

En we leven nog. Dat is ook wat ik zei aan mijn sympathieke career manager toen die vroeg hoe het was met mij nu ik van afdeling veranderd ben “I’m still alive”. Hij vond dat een vrij extreem criterium om de toestand te evalueren maar iets beter kon er echt niet af. In mijn nieuwe rol word ik namelijk dagelijks geconfronteerd met beperkte middelen (dodgy data), totale afwezigheid van enig management, een klant die alles NU wil en bijgevolg lange en onzekere dagen. Zo ben ik ter illustratie zondagavond toen ik terug kwam van een rustig weekendje Belgie nog terug naar het kantoor gegaan om middernacht om zeker te zijn dat mijn analyses goed gelopen hadden tegen de maandag. En het ergste van al is dat het werk helemaal niet zo interessant is. Mijn werk bestaat enkel uit rapporteren en meten van algemene impact, weinig customer analysis en enige statistische uitdaging is ver te zoeken. Nu ga ik iedere dag effectief gaan ‘werken’. Tot zover de negatieve dingen.

Het goede is dat ik uit mijn ‘comfort zone’ geraakt ben, zoals ik werd aangeraden, en nu volop mijn eigen organisatorische en persoonlijke kwaliteiten aan het ontwikkelen ben. Ik bel nu zelf naar de moeilijke klanten en bespreek zelf resultaten en deadlines. Vroeger was er altijd een manager die de noodzakelijke gesprekken voerde en dan met instructies kwam, nu bepaal ik zelf mee hoe het precies zal aangepakt worden. Deze week ben ik er al in geslaagd om een andere analyst toegewezen te krijgen die dan het eigenlijk werk moest doen. Nieuwe elementen dus en dat is altijd goed. Niet dat ik daarom tevreden ben met de situatie, ik probeer nu nog even te overleven en hopelijk kan ik dan tegen februari terug veranderen van team.

Gelukkig zijn er wel wat afleidingen die het leven wat interessanter maken.

SAS

Via de Master in Marketing Analysis opleiding die ik gevolgd heb vooraleer ik bij Dunnhumby terecht kwam, kreeg ik de kans om mee te doen aan het SAS Base Certification examen. SAS is het statistisch computerprogramma waarmee ik iedere dag werk. Voor 99% van de mensen is het zeker niet interessant om daar ooit mee in contact te komen, voor mij is het mijn dagelijks werktuig. Als ik meer dan 60% zou halen op dat examen zou ik een officieel bewijs hebben dat ik met SAS kan werken. Het interessantse was nog dat het in Gent was en dat ik dus betaald een dag naar huis mocht om twee uurtjes een test te doen om daarna op cafe te gaan. Door mijn drukke werkdagen was ik pas de zondagnamiddag echt beginnen studeren aan het examen voor maandagnamiddag. Met een beetje geluk haalde ik echter een mooie 87% en is mijn certificaat binnen. Het was uiteraard ook een blij terugzien van de oude medestudenten die er ook allemaal door waren en na een paar pintjes was de werkdruk van Londen al weer helemaal vergeten.

How to be successful in retail

Een korte tijd daarna ging ik terug naar Gent om te gaan spreken over Dunnhumby en hoe wij succesvol samenwerken met retailers en manufacturers bij de studenten van de master in Marketing Management. Oorspronkelijk waren we met twee maar mijn collega moest helaas afzeggen waardoor ik het anderhalf uur voor mij alleen had. Toen ik de avond voordien mijn presentatie overliep, vond ik ze zelf maar middelmatig. Om de aandacht van de studenten vast te kunnen houden, besloot ik dan maar een grote doos van Quality Street chocolade mee te nemen en de studenten te belonen die meewerkten door ze snoep toe te werpen. Gewenst bedrag belonen, precies in de filosofie die ik die dag wilde verkondigen. De presentatie was nog in orde. Had ik wat meer tijd gehad dan was het absoluut een knaller geweest maar ik kon niet klagen. De truuk met de chocolade had goed gewerkt en de studenten waren volledig mee met wat ik wilde vertellen. Nadien waren er ook veel die interesse hadden om bij Dunnhumby te komen werken, wat een van mijn doelstellingen was. Nadien ging ik nog in het Vlerick restaurant iets gaan eten met de programma coordinators waar we over koetjes, kalfjes en retail spraken. Het eten was lekker, ik hoop dat ik volgend jaar terug mag gaan.

Presenteren is een kunst

Vorige vrijdag ook nog de Great Presenting opleiding waar zowel Louise als ik aan deelnamen. Het was een dagje waarin we moesten presenteren voor de groep terwijl we gefilmd werden, waarna we de filmpjes herbekeken en commentaar gaven op onze presentatiestijl en die van de anderen. Op voorhand leek het mij goede bezigheidstherapie om nog eens weg te zijn van het werk maar het bleek echt wel eens interessant te zijn. Geen zever over hoe je slides moet maken maar vooral over hoe je zelf op je gemak moet zijn om te presenteren en wat het aandeel is van niet-verbale communicatie in een presentatie. Tegen alle verwachtingen in nog een opleiding die de moeite waard was. Grappig was wel dat de Engelsen zeer bescheiden en zelfkritisch zijn en de andere mensen van de groep vooral geruststelden, terwijl ik bij mijn zelfevaluatie zei van ‘good job, great body language’ waarbij er niemand iets negatiefs wilde zeggen – behalve Louise natuurlijk die toch wel opmerkte dat het beter kon, terecht. In de namiddag mochten we het dan nog eens doen, waarbij zowel Louise als ik het zeer goed gedaan hebben.

Feestjes

Je kan je al inbeelden hoe erg het gesteld is als ik SAS examens en Dunnhumby presentaties al als ontspanning reken. Daarnaast wordt er hier natuurlijk ook nog echt gefeest. Onlangs was er de houseparty van Sam en Koen in Notting Hill met een lange lijst van cocktails op de uitnodiging. Gevolg was natuurlijk dat er enkele studentjes zichzelf tegenkwamen en daarbij beide heren hun slaapkamer onderkotsten. De substantie die ze dan nog konden opvangen, in een slakom, probeerden ze dan door te spoelen via de wasbak. Vrij hilarisch nog als het niet je eigen feestje is.

Recent hadden we ook een ware Karaoke avond van het werk. De interesse was eerder beperkt maar de afwezigen hebben absoluut ongelijk gekregen. Je kon je verkleden als je favoriete band of artiest. Sommigen waren niet verkleed, anderen waren ‘half’ verkleed zoals Louise (festivalganger met Free hugs bord) en mezelf (Obama gangsta – dankzij humo maskertje), de echte gingen natuurlijk volledig getransformeerd als de Jackson Five of die mannen van YMCA. De receptionistes wisten als Girls Aloud de meeste besproken impact te maken door hun vrij verhullende kledij. Feest verzekerd dus.

Na een reeks free drinks begon de sfeer er in te komen en wisten de die hards karaoke fanaten hun talenten rijkelijk te vertonen. Ik vond dat ik ook iets moest zingen en niet gewoon al zwanzen dus besloot ik me in te schrijven om ‘Mr Brightside’ van de Killers te brengen. Het duurde vrij lang voor het mijn beurt was en even dacht ik dat het er niet meer van zou komen maar toen was het moment aangebroken. Met absolute overtuiging nam ik mijn plaats in en na de eerste paar woorden wist ik dat het goed zat. De bar ging uit de bol en de fans (receptionistes) vlogen naar me toe en scheurden het Obama masker van mij. Al snel greep de security (Louise) in en werden de fans verwijderd. Het feest was compleet.

Karaoke plezier

Of zoals het in het gepubliceerd verslag werd beschreven:

"But it was perhaps Maarten Verschuere’s Killers’ track which really got the party started and everyone singing along."

Eind goed, al goed.

Citytrip Wenen

Opgelicht

In februari deed de luchtvaartmaatschappij SkyEurope een Valentijns actie: boek je reis nu en krijg een tweede gratis. Een buitenkansje, dacht ik zo. Nergens was er een beperking in tijd te bespeuren dus boekte ik vooruitziend een weekend voor twee naar Wenen in oktober, voor wanneer Louise en ik drie jaar samen zouden zijn, hoe romantisch. Minder romantisch was de rekening die ik even later in mijn mailbox kreeg met het volledige bedrag voor twee reizigers. Blijkbaar stond er toch ergens een klein sterretje met voorwaarden. Niet dat het zo duur was (8 maand op voorhand) maar het was natuurlijk precies voor die actie dat ik de reis geboekt had. Enkele emails en telefoontjes met klachten mochten niet baten, het was allemaal geregeld en betaald.

het bewijsmateriaal

Vrijdag

Maanden gingen voorbij en plots stond de Oostenrijkse reis voor de deur. Omdat ik op het moment van de boeking veronderstelde dat ik terug in Belgie zou wonen tegen oktober, vertrok ons vliegtuig vanuit Zaventem. Eerst nog de Eurostar op naar Belgie dus. We vertrokken op vrijdag en kwamen terug op maandag. Die vrijdagochtend moest ik eerst nog naar het werk om problemen op te lossen die er uiteindelijk geen waren. Het was een zonnige frisse dag in Londen, zoals we die heel het weekend in Wenen ook zouden hebben. Na een trein en een metro stonden we mooi op tijd in St Pancras waar de Eurostar ons naar station Brussel-Zuid bracht, daar namen we de trein richting luchthaven. Mooi op tijd checkten we anderhalf uur voor de vlucht in en gingen we nog een soepje drinken in een van de zaakjes in de vertrekhal. De vlucht werd even later aangekondigd met een vertraging van twee uur, wat geen probleem was voor ons, we waren toch al op vakantie. Toen ik de documenten van de terugreis zag, begon ik zo wel ongeruster te worden toen ik zag dat we tussen onze landing terug in Brussel en het vertrek van de Eurostar slechts een klein uur hadden. Dit zou betekenen dat we bij een mogelijke vertraging van al is het maar een half uur, zo goed als zeker onze trein naar Brussel-Zuid en bijgevolg onze Eurostar zouden missen. Eventjes leek dat wat ongemakkelijk dus ging ik alvast informeren en kreeg ik het nieuws dat er nog een vliegtuig was waarmee we waarschijnlijk een uur vroeger zouden kunnen terugvliegen. Ok dan. Eenmaal aangekomen in Wenen wisten we door efficient bordjes te negeren nog net de CAT trein naar het centrum te nemen. Vandaar was het slechts twee metrostations en een wandeling van tien minuten en we waren eindelijk op ons geweldig appartement. Toch een dikke 10 uur onderweg geweest.

Zaterdag

Onze verblijfplaats hadden we online geboekt en was een serieuse meevaller. Voor slechts 20 euro per nacht hadden we ons eigen appartementje met woonkamer, keuken en badkamer, meer moest dat niet zijn. De eerste morgen gingen we naar het marktje dat net naast ons deur gelegen was. De voertaal in Wenen is Duits en omdat we niet zomaar de onnozele toeristen wilden uithangen, spraken we de mensen uiteraard in hun taal aan, voor zoverre dat lukte althans. In een duister kandidaturen verleden wist ik nog grandioos te buizen op Duits maar in praktijk ging dat wel door wat te improviseren. ‘Mandarinen’ bleek correct Duits voor ‘Mandarijnen’, slechts toen ik vroeg waar de ‘Cash Machine’ was, bleek de slagerhulp wat verward omdat hij dacht dat ik om ‘Wash Machine’ vroeg. ‘Bankomat’ dus, ik zal het nooit meer vergeten. Na het ontbijt trokken we de stad in. Via reisgidsen en familiale voorgangers hadden we al een idee wat we mochten vewachten en wat we zeker moest bezoeken. Voor het eerste deel besloten we het gidsje te volgen langs de eerste reeks van gebouwen zoals de Rathaus, Theater en Parlement. Al mooi en wel, al vond ik het wat vervelend dat we hiervoor hoofdzakelijk langs de grote wegen moesten lopen of tussen de grote massa. Ik heb het niet zo voor massa’s, of het nu auto’s of mensen zijn. In de namiddag besloten we dan maar zelf via kleine straatjes onze weg te zoeken naar de monumentale gebouwen in de historische binnenstad. Eens die eerste drukke indruk uitgewist was, bleek Wenen eigenlijk wel zeer aangenaam te zijn. Niet dat ik Mozart enzo daar kon zien rondlopen maar de eigenheid van stad viel niet te ontkennen. Na een genietbare maar vermoeiende eerste dag, met als absoluut hoogtepunt de warme choco van cafe ‘Demel’ passeerden we het gebouw van de Weense Opera waar een lange rij stond aan te schuiven. Toen we dichter gingen kijken bleek het de rij voor de laatste staanplaatsen voor opera ‘La Traviata’ van Verdi te zijn, die die avond werd vertoond. Een betere kans om ooit eens naar de opera van Wenen te zijn geweest, zal waarschijnlijk niet meer komen dus gingen we maar mee aanschuiven. Een uurtje later stonden we helemaal bovenaan op 3 euro staanplaatsen naar beneden te kijken op een indrukwekkend schouwspel van chique opgekleede Oostenrijkers, een klassiek orkest en behoorlijk goede zangers en dansers. Het is iets waar ik niet iedere week naartoe zou gaan maar prachtig om te zien en te horen.

Zondag

De tweede dag begon opnieuw met wat cultuur. Eerst gingen we naar kasteel Belvedere alwaar Louise een tentoonstelling van de Oostenrijke schilder Klimt ging bezoeken (terwijl ik buiten op een bankje in de zon zat), daarna ging het richting Kunsthistorische Museum waar Vlaanderen rijk vertegenwoordigd was. De originele schilderijen van Rubens en Breughel waar je op school van leert en over leest in Suske en Wiske boeken hangen daar zomaar tentoongesteld. Zo was er ‘de boerenbruiloft’ en ‘kinderspelen’ van Breughel waarvan ik toch blij ben dat ik ze eens gezien heb. Bij vele van onze reizen proberen we wat cultuur op te pikken, in sterke mate gedreven door Louise en haar kunstlievende roots. Stilletjes aan begin ik zo wel een smaak te krijgen in de kunst en weet ik bijvoorbeeld dat ik meer fan ben van Rembrandt dan van Rubens. Het interessante aan dergelijke schilderijen is voor mij dat ze een beeld geven over hoe de mensen zich 500 jaar geleden kleedden en gedroegen. Later die zondag gingen we ook naar het Schloss dat de Bourgondiers gebouwd hadden als woning voor zichzelf en een duizendtal bedienden. Ronduit indrukwekkend. De zoo met panda die ernaast lag, hebben we niet gedaan maar schijnt leuk te zijn voor de liefhebbers.

Maandag

Op maandag trokken we dan huiswaarts maar niet vooraleer we nog een laatste warme choco gedronken hadden in Demel. Wenen staat ook gekend voor zijn Sachertorte (taart van hotel Sacher) maar bij gebrek aan tijd en goesting om in de rij te staan gingen we maar naar cafe Mozart naast de deur. Een sterk merk maar een middelmatig product, die Sachertorte, zou ik denken. Onze maaltijd genoten we aan het Liechtenstein Museum in de vrij aangename studentenbuurt op het ontspannend zonovergoten terras. En toen was het tijd om terug huiswaarts te keren. We gingen dus proberen dat vliegtuig te nemen dat een uur vroeger vertrok, eenmaal in de luchthaven bleek er echter geen vlucht te zijn van SkyEurope die al om 17u vertrok. Daar stonden we dan, drie uur op voorhand in de luchthaven van Wenen en niet zeker of we op tijd in Brussel zouden geraken om de laatste Eurostar nog te halen. We besloten dan maar om alles op alles te zetten en onze bagage niet in te checken maar gewoon mee te nemen op het vliegtuig zodat we daarmee al geen tijd zouden verliezen. Gevolg was wel dat ze wat deo en shampoo in beslag namen – ze zien dat dus effectief wel – maar dat zou een kleine opoffering zijn, mochten we daarmee onze trein halen. Toen we eindelijk op het vliegtuig zaten, kregen we bericht dat we een kwartier vertraging zouden hebben. Veel beter dan die twee uur van de heenvlucht maar iedere minuut telde wel. De steward wist wel te vertellen dat we waarschijnlijk wat tijd zouden compenseren tijdens de vlucht. Doordat we drie uur op voorhand waren en als eerste incheckten, hadden we gelukkig wel onze zitplaatsen op de eerste rij. Dit zou ons opnieuw zeker een kleine tien minuten winnen. Toen de piloot aankondigde dat we gingen landen, waren we al in volle concentratie. We zouden na landing proberen als eersten uit het vliegtuig te komen en dan de spurt inzetten naar de trein richting Brussel-Zuid. De landing leek eindeloos te duren. Eenmaal de deuren opengingen, waren we vertrokken. In een duurloop die ons door eindeloze ontvangsthallen leidde, zagen we na een goede tien minuten lopen een bord met daarop de informatie dat onze trein naar Brussel-Zuid binnen twee minuten zou vertrekken. Een laatste spurt naar beneden op de roltrappen bracht ons precies op tijd bij de trein. Vijf minuten later sloten de deuren en zaten we alletwee voldaan te bekomen van de inspanning. Een succesvol einde van een heel mooi weekend.

Vooruitgang

“Het mag eigenlijk wel iets drukker voor mij”

Dat was het gevoel dat ik had bij mijn werksituatie vorige maand. Het was niet echt druk op het werk en de dingen waar ik aan kon werken waren eigenlijk maar beperkt uitdagend geworden. Na een jaartje werken voor de CPG Manufacturers had ik veel van de op te lossen problemen al eens eerder gezien. Ik was een beetje aan het afwachten om te zien wat voor nieuws er nog zou komen. En het kwam.

Een nieuw bureau, ...

Op maandag kreeg ik een uitnodiging van Paresh, mijn baas in CPG analysis, om samen te gaan zitten met Pete, baas van Tesco analysis. Tesco analysis houdt zich niet bezig met de producenten van de producten maar met de supermarkt zelf. Er stond geen uitleg bij de uitnodiging en ik had niet echt een idee waarover het zou gaan. Misschien een tijdelijke opdracht om de rustige periode in CPG te overbruggen? Eenmaal in de vergaderzaal was Paresh er niet en Pete te laat. Toen Pete binnenkwam vroeg hij me of ik wist waarover de meeting zou gaan, niet dus. Hij viel dan maar met de deur in huis: ‘there is an opening for an analyst in the Tesco team, I heard a lot of good things about you and I would like you to join our team’. Dat was het dus. Zonder enige aanduiding van mijn eigen bazen werd ik plots gevraagd of ik van werk wilde veranderen. Ik moest er niet lang over nadenken en heb onmiddelijk toegezegd. Ik keek wel uit naar een verandering – had dat ook al eens laten vallen bij Paresh – en qua ervaring binnen Dunnhumby is werken in het Tesco team essentieel. Ik zag op het organigram dat Pete me voorhield bovendien dat het om een level 2 functie ging in principe, wat zou betekenen dat er in mijn nieuwe functie ruimte zou zijn om verder te groeien (nu was ik level 1). Op maandagmiddag was er die vergadering, op dinsdag ben ik al verhuisd van bureau. Het afscheid van mijn oud team was kort en bondig, ik blijf uiteindelijk in hetzelfde gebouw en die donderdag mocht ik nog mee op restaurant voor een team night out die al vroeger gepland was.

Mijn nieuwe functie is die van analyst in het Tesco Trade team. Dit recent opgericht team is verantwoordelijk voor het beantwoorden van vragen die Tesco heeft met betrekking tot alle activiteiten die de verkopen in Tesco moeten stimuleren: de introductie van nieuwe merken, promoties, prijsverlagingen, ... Eigen aan dit soort werk is dat de vragen die gesteld worden, geinspireerd zijn door waar ze plots aan denken of als er iets gebeurd dat ze niet meteen begrijpen en snel antwoord op willen. Dit in tegenstelling tot mijn vorige ervaring waar projecten en budgetten weken op voorhand in detail werden uitgewerkt en waarvan de resultaten op een specifieke dag in de toekomst werden verwacht. In principe is een meer gedetailleerde vraag en meer tijd om te antwoorden comfortabeler om te werken maar het mocht wel eens iets drukker dus. Mijn eerste vraag die ik kreeg was om te zien hoe goed een brandstofpromotie gewerkt had, het enige probleem was dat ze niet registreerden of iets in promotie was of niet. Hoe doe je dat dan? Zelf prutsen en uitzoeken tot je een oplossing vindt. Ik denk dat ik het intussen gevonden heb, maar ben benieuwd om te horen wat ze er van denken.

een bank vooruit, ...

Maar dat is niet alles. Na een eerste inloopweek kwam ik Paresh tegen in de lift en hij vertelde mij dat hij nog eens wilde vergaderen met mij. Ik had (opnieuw) geen idee waarover het zou gaan, misschien waren er nog wat dingen in CPG die ik nog moest afhandelen. De volgende morgen gingen we samenzitten en haalde Paresh een brief boven. In die brief stond dat ik vanaf 1 oktober werd gepromoveerd naar level 2! Gezien het feit dat er van iedereen die met mij startte nog niemand werd gepromoveerd en er nooit een teken werd gegeven dat ik promotie mocht verwachten was ik uiteraard zeer verrast en tevreden. Concreet heeft dit niet echt gevolgen voor mijn dagdagelijkse werk (dat toch helemaal veranderd was) maar het telt wel op vlak van status en er is een kleine opslag aan verbonden. Belangrijkste is dat dit volledig past in het grotere plan om binnen een goed jaar met Dunnhumby nog wat verder de wereld in te trekken. Als level 1 is die kans klein, vanaf level 2 is die realistisch – vooral met wat Tesco ervaring. Een belangrijke stap vooruit dus.

en een kus van de juffrouw.

Tegelijkertijd werd ik dit weekend net 26. Dichter bij de 30 dan bij de 20 dus maar we kunnen er mee leven aangezien alles vooruit gaat. Om dit te vieren ging ik zaterag met wat vrienden (of ‘the closest things I have to friends on this island’ zoals ik ze noem) op stap in Notting Hill. Het was al heel de dag ongeloofelijk mooi weer geweest dus waren Louise en ik gaan picknicken in het park over de middag. ’s avonds gingen we eerst gaan eten bij Koen, daarna trokken we naar de Sun in Splendour voor een opwarmer en tenslotte gingen we feesten in de Notting Hill Arts Club . Ik had een guest list geregeld waardoor we voor 22u voor 4 pond binnen mochten en bovendien kregen we elk een shot Tequilla (met zout en citroen uiteraard) waar ik zeer tevreden mee was. Tijdens de maaltijd was ik nog aan het vertellen dat ik nog nooit Tequilla shots gedronken had. De muziek was ‘cool’ te noemen, zeer dansbaar en behoorlijk retro. En toen kwamen de cocktails en vanaf dan weet ik er eigenlijk niet zoveel meer van behalve dat ik genoeg gedronken had om mijn verjaardag deftig te vieren. Voor herhaling vatbaar zou ik denken.

Volgend weekend gaan we nog eens op citytrip. Onze bestemming: Wenen! Ik verwacht er alvast veel van.

Time flies when you're having fun

Er is opnieuw een maand aan hoge snelheid voorbij gevlogen en het leven gaat zijn gewone gangetje. Op de flat hebben we zo goed als alles wat we nodig hebben (behalve een metaalsponsje voor de afwas, een pureestamper en een grote kookpot) en stilletjes aan voelt het toch als thuiskomen na het werk wanneer ik tegen 17u35 terug op de flat ben.

Werken in Londen

Op het werk kabbelt alles ook rustig verder. Na het vertrek van Thomas heb ik zijn rol als ‘Availability Champion’ overgenomen waardoor ik nu verantwoordelijk ben voor alle vragen en verzoeken met betrekking tot het meten van de beschikbaarheid van goederen en de gevolgen voor de consument en de producent. Als jouw favoriete ontbijtgranen niet beschikbaar zijn wat ga je dan doen? Niets kopen of iets anders nemen? Kelloggs en Nestle / Cereal Partners zijn onze grootste klanten in het gebied van Availability. Nu nemen die taken niet zoveel tijd in beslag dus heb ik nog tijd genoeg om me met een varieteit aan andere dingen bezig te houden. Anderhalve maand ben ik bezig geweest met een analyse over baby melk door te kijken welke producten en merken worden gekocht door welke klant in welke groeifase van de baby, deze week ging het over promoties voor douche gel en hoe klanten op zoek gaan naar koopjes (2e fles gratis, prijsvermindering) of trouw bleven aan hun merk. Relatief leuke onderwerpen nog al blijft de intellectuele uitdaging in dergelijke eenvoudige dingen soms wat achterwege. Voorlopig nog wat te weinig ware dataminig en modelleren maar qua marketing inzichten leren we wel bij. In het baby melk project wist ik wat slimme dingen te doen in VBA om het wat gemakkelijker te maken en daarna vooral zeer succesvol te presenteren aan het hele CPG departement waardoor ik alvast wat naam gemaakt heb. De werkdagen zijn ook niet lang op dit moment:op ons gemak van 9u–ish tot 12u30, uurtje quality time met Louise over de middag, terug een beetje werken, poolpauze om 16u en terug naar huis rond 17u30. De wandeltijd tussen het werk en onze flat bedraagt 3-5 minuten dus geen last van files of enige vorm van wachttijd bij het woon-werk verkeer. Het mag eigenlijk wel iets drukker voor mij. Louise heeft het als project manager in International Expansion druk genoeg en druft soms wel een paar uurtjes overwerken.

Just around the corner

We komen nog ieder maand naar huis waar we telkens een vrij gevulde agenda hebben met bezoekjes in Anzegem, Brugge en geregeld Deerlijk waar de taartjes en limonades rijkelijk vloeien. Gelukkig hebben we een geen-snoep-tijdens-de-week beleid dat ons op het rechte pad houdt.

Eind Augustus was het dan weer tijd voor de Blok 6 Summer Edition, traditioneel georganiseerd door een van de oud blok6ers. Dit jaar maakten Dubi en Filip er in uitstekende co-organisatie een weekend in de Ardennen van op Domain du Boyson. Het programma was goed gevuld: spaghetti en cantus op vrijdag; quiz, balspel, voetbal, waterbalonnen gooien, zwemmen, volleyballen en BBQ op zaterdag en tenslotte afvaart van de Lesse op zondag. Ik zou kunnen uitweiden over frontal nudity, verscheurde Hawai hemden, massale kotspartijen, landsverradende Vlaamse Leeuw zangers, choquerende quizvragen, uitzonderlijke sportprestaties, knapenliefde, uitzonderlijke wekelijkse drankgewoontes, marathonplannen en ‘Hollandse hoeren’ maar het zou toch nog niet helemaal de ambiance en perfectie van dit weekend kunnen samenvatten. Merci Dubi en Filip. Recentelijk werd ook de komst van een nieuwe Blok6(st)er aangekondigd in de vorm van een kleine spruit. Dat is ook de moeite waard om eens goed te vieren, zou ik zo denken. Verder zijn er natuurlijk nog drie van de bloedbroeders verloofd. Good times are upon us.

De boog kan niet altijd gespannen staan

In Londen wordt er ook nog op regelmatige basis gefeest. Na de Sportsday in Augustus is het deze maand tijd voor de legendarische Beer&Curry night (zie mijn blog van een jaar geleden). Hier worden traditioneel de nieuwe grads voorgesteld en ingeleid door middel van een ‘boatrace’ of bierestafette. Vorig jaar was dit de perfecte aanleiding voor rijkelijk decadent gedrag, ik verwacht deze keer niets anders. Zoals altijd ben ik de stille toeschouwer bij dergelijke wantoestanden. Uiteraard.

London, part two

In april vorig jaar belandde ik via MMA op stage in Londen bij Dunnhumby, in september ging ik daar dan als Custom Insight Analyst aan de slag samen met drie andere Belgen. Het zou voor een jaartje zijn om daarna terug naar Louise en Belgie te gaan met wat internationale ervaring op zak. Dat was deel 1.

Vorige week maandag zijn we begonnen aan Londen, deel twee. Deel 1 is niet echt afgelopen zoals gepland en in de plaats dat ik terug naar Belgie ging, kwam Louise ook naar Londen bij Dunnhumby. Van de drie andere Belgen zullen er tegen september twee terug thuis zijn, die zijn voorlopig tevreden met de opgedane ervaring, wij breien er hier dus een tweede deel aan. Dat tweede deel begint met een verhuis, feestjes en nieuwe doelstellingen op professioneel gebied.

De verhuis

Na een jaar van lange afstandsrelatie Londen – Brugge, met voordien ook relatieve afstanden Anzegem – Leuven en Brugge – Gent schakelden Louise en ik nu dus over op een 24/24 – 7/7 samenwonen in Londen. We keken er allebei naar uit maar je weet natuurlijk nooit hoe dat uitdraait.

Met grote weerstand van het immobilienkantoor Northfields Ltd. (the worst bloody real estate in London - ze kwamen niet opdagen op afspraken om de flat te zien en gaven ons vervolgens de foute sleutels) vonden we ons nestje in Mattock Lane, Ealing. Met uitzicht op een groene tuin met bomen en het gebouw van Dunnhumby op een letterlijke steenworp. Op twee uurtjes waren verhuisd van de oude flat die we even met Koen en Thomas gedeeld hadden. Op het eerste zicht zag het er al goed uit. Mooi opgeruimd en precies zoals we het ons min of meer meenden te herinneren. Een goede week later ben ik blij dat het er nog altijd goed uitziet. Het is klein maar we hebben genoeg plaats, een goed functionerende douche en andere sanitaire installaties en een keuken met alles erop en eraan. Tot nog toe spenderen we de grootste tijd ‘s avonds aan huishoudelijke taken. Koken, afwassen, kleren wassen, strijken, rekeningen bijhouden, meubels in elkaar steken en het bijhorend boeltje opkuisen. Louise wist al enkele klassiekers boven te halen als: ‘ne mens is toch nooit gedaan met zijne was’, ik hield het bij ‘waar is mijn gerief hier, kga dat kastje hier in een handomdraai in elkaar vijzen’. Bij gebrek aan gerief probeerde ik het met een kurkentrekker, wat wel lukte in het begin maar uiteindelijk toch niet zo ideaal bleek om onze gloednieuwe kleerkast in elkaar te vijzen – om die gewassen kleren dan in te leggen. U hoort het, ook in Londen valt een mens al snel terug op de klassieke gezinsactiviteiten. Daags nadien kwam ik thuis van de voetbal en stond Louise al duchtig de kast verder ineen te vijzen met de versverworven schroevendraaier. Na het eten begon ik dan tomatensoep met balletjes te maken voor de volgende dag terwijl Louise de laatste hand legde aan onze prachtige kleerkast. Of hoe klassieke gezinsactiviteiten ook geswitchd kunnen worden.

onze salontafel

Eenmaal ons nest volledig in elkaar getimmerd is en Louise klaar is met haar was, kunnen we dan eindelijk eens deftig wat mensen uitnodigen. Iedereen altijd welkom zou ik zeggen. Onze online geshopte (leve Argos) en nadien zelf gemonteerde salontafel staat al klaar. Blijven logeren is enkel voor avonturiers die niet omkijken om op een matje of sofa te slapen.

Feestjes

In het weekend is er gelukkig wel tijd voor feestjes. Midden juli hadden we het officiele Summer Ball van Dunnhumby. Aperitief bij Duitse vrienden, een classy locatie, deftige mensen, lekker eten maar een wat tegenvallende fuif (enkel Fosters’ bier, schande).

Festivals zijn er in Londen in overvloed al betaal je meteen natuurlijk de volle prijs als je de toppers wil gaan bekijken. Lokaal was er ook het Ealing Summer Festival waar we voor de zeer democratische prijs van 1 pond al het festivalgedruis konden opsnuiven. ‘Think of one’, een Belgische band, was de headliner waarvoor we speciaal uit ons kot kwamen en het was zeer de moeite. Een mix van Afrikaans en Antwerps, trompetten, elektrische gitaren en trommels maar very good tunes. Louise herkende tussendoor ook Tom Pintens van diverse Vlaamse (rock)bands als gitarist.

Eind juli hadden we de eer om naar het huwelijk te gaan van mijn oom in het exquise Bowood Golf domein in Melksham. Engelse trouwfeesten zijn een beetje anders dan in Belgie. Om 14u begon de wettelijke ceremonie, waarna geaperitiefd werd. Tegen 15u30 kregen we dan (eindelijk) ons middagmaal, waarna een ‘pauze’ viel waar je gewoon kon drinken en het immens prachtige terrein verkennen. Tegen 18u begon het avondfeest dan stilletjes met de eerste dans en iets later nog het avondbuffet, terwijl het feest verder doorging tot iets na middernacht. Op het eerste zicht leek iets na middernacht een spijtig vroeg uur om een trouwfeest te beeindigen maar als je al van 15u aan het drinken bent lijkt het plots minder erg. Er waren hoofdzakelijk 40-60ers dus begon het dansen wat trager maar tegen het einde van de avond deden ook de Engelsen volop mee met kedek kedeng, polonaises in overvloed en terre brulee en al zo’n dingen. Een goed feestje zou ik zeggen. De dag nadien was er nog een afterparty waar ik vooral het water en de cheesecake wist te waarderen.

Bowood golf- en trouwterrein

Tussendoor is er hier altijd wel ergens een houseparty of Dunnhumby social events. Intussen ben ik al opgeklommen tot dergelijke regionen dat ik sinds kort officieel lid ben van het Dunnhumby Social Committee. Met geld van het bedrijf feestjes organiseren dus, mijn eerste inbreng was de aanschaffing van voetbalgoals zodat we in het park kunnen gaan shotten wanneer we maar willen, zonder iedere keer 6 pond te betalen zoals nu het geval is.

Werk

Maar de hoofdbrok van onze tijd spenderen we natuurlijk op het werk. Na een jaar vond ik het wel weer tijd om een stap voorwaarts te zetten. Op het werk heeft iedereen een persoonlijke Career Manager die u advies geeft over hoe je je eigen ambities kan afstemmen binnen het bedrijf. In termen van carriere strategieen kan je mensen opdelen in ‘Race horses’ die zo snel mogelijk vooruit willen en hoge doelstellingen stellen, er zijn ‘Frogs’ die rustig op hun lelieblad zitten tot er plots een nieuw blad passeert en ze van de gelegenheid gebruik maken om te veranderen en tenslotte de ‘Koala bears’ die tevreden zijn met waar ze zitten en niet echt om verandering vragen. Ik vertelde mijn CM dat ik waarschijnlijk eerder een race horse was. Ik had al gevraagd om te veranderen van team en gevist om een promotie dus kwam dat niet echt als een verrassing. Dat veranderen van team was mijn baas niet al te happig om, dat zijn weer resources die hij verliest, maar ze gaan wel hun best doen om mij wat uitdagende projecten te serveren. Die promotie zou relatief vroeg zijn maar hij bevestigde ook wel dat het in principe niet te heel lang meer moet duren. Ik was nog verrast door de commentaar die hij gaf: “it’s not enough to do a great job every day, you also need to work on your professional reputation”. Daar had ik nu nog nooit aan gedacht, actief werken aan mijn reputatie. De essentie is dus dat mijn manager wil dat ik mij nog meer meng in algemene discussies en spontaan advies geef als ik een idee heb. Ik moet uit mijn ‘comfort zone’ treden en mij niet enkel concentreren op het feit dat mijn projecten goed en tijdig uitgevoerd worden maar ook spontaan collega’s gaan ondersteunen. De filosofie achter dat pro-actief ondersteunen is dat je nu al moet beginnen werken aan de vaardigheden die je later in je carriere zal nodig hebben. Interessant.

Dunnhumby zelf blijft verder zwaar globaal uitbreiden. Zo zijn er concrete plannen om voor het einde van het jaar in Zuid – Amerika aan de slag te gaan met Casino en werd ook een hele grote nieuwe klant in New York aan de haak geslaan. Als die laatste zich wat positief ontwikkelt, kan dit wel iets interessants worden voor wanneer we binnen een goed jaar beginnen na te denken over het buitenland, deel 3.

Financieel nieuws

Waarschuwing: dit bericht is enkel voor mensen die zich ook soms afvragen wat er nu eigenlijk aan de hand is met ‘de economie’. Er is geen kans op ontspanning bij het lezen van onderstaande tekst.

Headlines

‘Europese centrale bank verhoogt rente tot 4,25%’

‘Olieprijs blijft stijgen’

‘Aandelen Fortis onderuit’

‘Inflatie in Europa blijft aanhouden’

‘Dollar bereikt dieptepunt’

‘Credit crunch zet druk op de Amerikaanse economie’

, …

Voor zover ik het economisch nieuws op de voet volg, was er maar een ding waarvan ik zeker wist dat het slecht nieuws was: de stijgende rente in de Eurozone. Want als de rente hoger is voor de euro, dan stijgt de vraag naar euro’s en stijgt de waarde van de munt ten opzichte van andere munten. De wisselkoers ten opzichte van de pond zou dus nog maar eens stijgen, wat betekent dat ik voor mijn hardverdiende ponden minder euro’s zou krijgen. Waardoor mijn wedde omgerekend in euro’s dus zou dalen. Toen ik in september begon te werken in Londen stond de pond aan 1,5 euro. Vandaag staat de pond aan 1,25. Omgerekend in euro’s is mijn wedde dus 16% gezakt in de afgelopen 9 maanden. Nu is dat natuurlijk geen ramp. Ik leef, spendeer en spaar mijn geld hier in Engeland dus doet het er niet echt toe hoeveel alles waard is in Euro en zal ik gewoon wachten tot de pond terug stijgt in waarde om mijn geld om te zetten in euro’s.

Nu heb ik natuurlijk wel met veel plezier economie gestudeerd en zou ik eigenlijk moeten weten wat al die nieuwsberichten eigenlijk echt willen zeggen en wat het verband is tussen rente, inflatie, aandelen, olieprijzen en de kredietcrisis. Ooit heb ik dat wel eens geleerd in mijn eerste kandidatuur, tussen het studentenleven in, dus was dit het ideale moment voor een opfrissing. Bij deze.

ECB

In Europa houdt de Europese Centrale Bank (ECB) onder leiding van de heer Trichet de economie in de gaten. Om te garanderen dat alle Europeanen een gelukkig leven kunnen leiden moeten er garanties zijn dat er werk is, geld is en goederen om te consumeren. De twee belangrijkste elementen die ze in het oog houden zijn economische groei en inflatie. Economische groei slaat op de ontwikkeling van de industrie en allerhande commerciele activiteiten. Inflatie is het stijgen van de prijzen. Als de economische groei lager dan 2% ligt, dan spreekt men over recessie, of als de inflatie hoger ligt dan 2% dan zal de ECB in actie treden. Het sterkste wapen van de ECB is de bepaling van de rente.

Trichet

Rente

Als de ECB de rente verhoogt (zoals nu het geval is) dan wordt sparen interessanter en stijgt de vraag naar euro’s. Deze vraagstijging zorgt voor een verhoging van de wisselkoers. Een verhoging van de wisselkoers zorgt ervoor dat buitenlandse grondstoffen (zoals olie) en goederen goedkoper worden, wat leidt tot een algemene daling van de prijzen en bijgevolg beperking van inflatie. Aan de andere kant wordt het duurder om geld te lenen van de banken, zal er minder in aandelen geinvesteerd worden en bijgevolg minder geinvesteerd in de bedrijven. De economische groei zal daardoor vertragen. Als lenen duurder wordt dan worden ook hypotheken duurder en zal minder krediet verschaft worden om huizen te kopen / af te betalen.

Als de ECB de rente verlaagt dan daalt de vraag naar en de wisselkoers van de euro. Dit zorgt ervoor dat de vraag vanuit het buitenland naar producten uit de Eurozone zal stijgen wat de economische groei bevordert. Als de rente laag is zal er ook meer geinvesteerd worden in aandelen wat de bedrijven van financiele middelen voorziet om te investeren. Het nadeel is dan wel dat grondstoffen en goederen duurder worden dus dat de kans op stijgende prijzen groter wordt.

What is going on

Toegepast op de krantenkoppen van afgelopen weken zou ik het allemaal als volgt interpreteren:

- De situatie -

‘Credit crunch zet druk op de Amerikaanse economie’ – ‘Dollar bereikt dieptepunt’

Door een combinatie van verschillende factoren waaronder het wanbeleid van de Amerikaanse overheid, een daling van het consumentenvertrouwen en een inkrimping van de huizenmarkt vertraagde de welvaart en economische groei in de Verenigde Staten. Daardoor waren er veel mensen die hun leningen niet meer konden terugbetalen (lenen om in aandelen te investeren is niet ongewoon in de US). Dit zorgde voor een liquiditeitsprobleem bij de banken waardoor ze niet langer zomaar wilden krediet voorzien aan bedrijven en consumenten.

De FED, de Amerikaanse centrale bank, verlaagde de rente om de slabakkende economie van adem te voorzien. Een direct gevolg van deze maatregel was dat de waarde van de dollar verder zakte.

‘Olieprijs blijft stijgen’ - ‘Inflatie in Europa blijft aanhouden’

De olieprijs wordt enerzijds bepaalt door vraag en aanbod. De vraag is er altijd van overal en met groeiende massa-markten als die van Azie stijgt die vraag en bijgevolg de prijs. Het aanbod komt voor een groot deel uit het Midden Oosten waar politieke rellen snel tot een inkrimping van het aanbod kunnen leiden. Anderzijds heeft speculatie een zeer groot effect op de stijging van de olieprijs. Als er om diverse redenen wordt verwacht dat de vraag zal stijgen en dat het aanbod zal krimpen, dan is er al een directe stijging van de olieprijs doordat speculanten olie kopen en zo op korte termijn hopen winst te maken.

Door de stijgende olieprijs stijgen ook alle productiekosten en dus ook consumentenprijzen op de Europese markt.

‘Aandelen Fortis onderuit’

Door de vertraagde Amerikaanse economie kregen ook de beurzen in Europa zware klappen. Om wat nieuw kapitaal binnen te brengen om van die klap te herstellen, bracht Fortis nieuwe aandelen uit. Deze verhoging van het aanbod van de aandelen zorgde, tot groot ongenoegen van de aandeelhouders, tot een verdere daling van de prijs van het aandeel.

-De getroffen maatregel-

‘Europese centrale bank verhoogt rente tot 4,25%’

Trichet voerde deze maatregel door om vooral de inflatie in de eurozone te beperken. De druk van de stijgende olieprijzen (die hierdoor wat zal zakken) weegt bij deze beslissing zwaarder door dan de gematigde economische groei.


Besluit

Het is een complex samenspel van vraag en aanbod, prijzen, wisselkoers, beurzen, speculatie, politiek en willekeurige gebeurtenissen. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat financiele analisten soms de mist ingaan en een maatregel op lange termijn het tegenovergestelde effect verkrijgt. Een verandering van de rente gaat dan ook steeds met veel discussie gepaard.

In een situatie waar je zowel hoge inflatie en vertraagde groei (stagnatie) hebt, spreken ze van stagflatie. In een dergelijke situatie verstrikt alles in een negatieve spiraal die de economie de grond in boort en waarbij enkel de sterken overleven. Daarna kunnen ze dan weer opnieuw beginnen. Ik denk niet dat het deze keer zo ver komt in Europa.

Tot zover mijn indrukken over de economische gang van zaken. Opinies, corrigerende bemerkingen of klachten met betrekking tot de low entertainment value worden in dank aanvaard.

Dunnhumby welcomes international talent

Op 30 juni start Louise als Project Executive voor Best Buy in het International Expansion team (voordien het ‘global’ team genaamd). Tijd voor een beetje reclame en wat vacatures voor mensen die een buitenlands avontuur ook wel zien zitten.

Sinds enkele maanden werkt Dunnhumby officieel samen met Best Buy en ondersteunen wij hun globale marketing (US, China, Mexico, Canada) op basis van de data die zij verzamelen wanneer een klant de kassa passeert.

De methodologie om succesvol dergelijke transactionele data optimaal te benutten werd in Dunnhumby door de jaren heen opgebouwd. Vanuit de filosofie dat de klant altijd centraal moet staan en dat traditioneel marktonderzoek (met enquetes) nooit het volledige beeld kan weergeven, werd een uitgebreide expertise opgebouwd binnen de retailsector. Het succesverhaal begon bij Tesco in de UK waar ze de strategische inzichten uit de data die de Clubcard verzamelt zodanig wisten toe te passen dat Tesco vandaag de onverbiddelijke nummer 1 in retail in de UK is. De ervaring die hierbij werd opgebouwd werd later ook toegepast bij Kroger in de US met gelijkaardige resultaten. Daarna volgde ook Casino in Frankrijk, Home depot in US, PAM in Italie en iedere dag groeit het Dunnhumby emperium groter en groter. Met al die data voorzien wij hier ook alle producenten van inzichten. P&G, Unilever, Danone, InBev, … iedereen wil de marketing inzichten die Dunnhumby kan verschaffen.

Als werknemer zijn de mogelijkheden dan ook onbeperkt. Tijdens mijn stage vorig jaar merkte ik al op dat Dunnhumby ‘a candystore for marketeers’ is. Iedere dag werk je met topmerken die willen weten hoe hun producten het best gemarket worden. Een schat van inzichten passeert iedere dag door onze handen. Als analyst is het genieten van de perfecte data die je gepresenteerd krijgt waarop je analyses kan uitvoeren, als client executive werk je rechtstreeks met een grote varieteit aan klanten en leer je keer op keer waar de sleutel van hun succes ligt. Met de grote internationale groei van het bedrijf smeken ze hier ook om mensen die de wereld willen ontdekken. Als Belg in het buitenland heb ik zowieso al die internationale ervaring (London baby!) maar het lijdt geen twijfel dat ik binnen afzienbare tijd de wijdere wereld zal betreden. Midden- of Zuid-Amerika is iets waar we samen zeker niet weigerachtig tegenover staan, anderen verkiezen Noord-Amerika, Azie of Oost-Europa. Ik heb dan ook het gevoel dat ik nu op de juiste plaats zit op het juiste moment. Nog een paar jaar het buitenland ontdekken en ervaring opdoen, we komen dan wel terug naar Belgie als we ons willen settelen.

Sociaal probeert Dunnhumby de cultuur te behouden van een jong bedrijf. Op z’n Googles is er hier iedere maand een personeelsfeest (de ene keer al uitgebreider dan de andere), maandelijkse free drinks na het werk, iedere week voetbal en squash, softball en hockey met de collega’s. Er staat hier sinds kort ook een Wii en tijdens het EK voetbal mag er om 17u naar de wedstrijden op groot scherm worden gekeken. Daarnaast ook een book club en een weekelijkse free fruit day. Campussfeer alom eigenlijk, zeker gezien de jonge gemiddelde leeftijd (+-30). Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat Dunnhumby in de top honderd van ‘best company to work for in the UK’ terug te vinden is.

Na diverse omzwervingen in doorsnee bedrijven in Belgie (Etape interim, Triplaco NV, Tyco Electronics) zonder veel succes, heb ik hier een omgeving gevonden die inspireert en die het beste in mensen naar boven haalt. Via uitgebreide training krijgen we hier ook de kans om zelf te ontwikkelen.

Nu zoeken ze hier nog altijd mensen om die sterke internationale groei te ondersteunen. Zowel Senior als Junior profielen en zowel analysten, client executives als ondersteunende profielen (tool ontwikkelaars, project managers, …). Zolang je ambitieus bent, professioneel wil groeien en een interesse hebt in marketing en/of marketing consultancy ligt de wereld hier voor je open.

These are some of our vacancies at Dunnhumby. If you would be interested to work in the ‘candy store for marketeers’ do not hesitate to ask questions and contact me at: maarten.verschuere@dunnhumby.com


(Senior) (Global) Insight Analyst

KNOWLEDGE/QUALIFICATIONS:

• Good knowledge of SAS or other programming based analytic software such as SPSS (not point-and-click)

• Numeric degree or equivalent e.g. Stats, Maths, Physics, Economics etcDESIRABLE

• Master qualification in stats or similar

• Knowledge of advanced SAS techniques such as macros

• Knowledge of advanced Excel such as VBA programming

• Interest in marketing

• Interest in human behaviour

WORK EXPERIENCE:ESSENTIAL

• Experience in data interpretation

• Experience in using SAS or SPSS

• Able to communicate with clients and colleagues about how their insights can be used

DESIRABLE

• Previous experience in building statistical models (logistic regression, clustering etc)

• Experience of presenting analytic findings to a non analytic audience.

• Relevant industry sector knowledge

• Experience of market research design and interpretation of findings


(Senior) Client Consultant – Client Lead

Key Responsibilities:

• To deliver target of revenues and contribution in line with the annual Budget

• To deliver the services defined in the Client Plan, including how to develop our business with them around The Shop, Insight Solutions and Media Offers

• To develop a strong day to day relationship with the junior level (Sales and marketing teams) and to engage and influence at a senior level (Sales and marketing directors)

• To deliver high quality Shopping Experience Consultancy : business application of dunnhumby insights, driving execution, and be seen as an expert by the clients

• To show evidence of successes, to demonstrate the value of our engagement to clients and find appropriate ways to measure performance and satisfaction

• To use dh insights and relationship skills to facilitate consumer centrics and “value creating” collaboration between CPG’s and Casino : data-driven recommandations shared via workshops, follow-up of implementation by Casino

• To share best practices and participate on building a great team and efficient ways of working within the CPG community and with international colleagues.

KNOWLEDGE / QUALIFICATIONS

Essential

• Good degree from a well-established university

• Project management skills

• Relevant industry knowledge

• Data/market research understanding

• Analytical knowledge in terms of understanding data and interpretating the resultsB

BEHAVIOURAL COMPETENCIESEssentia

l• Commercial acumen, able to offer dh services based on deep understanding of client’s needs

• Change management skills

• Ability to build close professional client relationships, at junior and senior level

• Excellent communicator to all levels including clients and internal teams

• Able to put themselves in their client’s shoes

• Challenging in a political manner

• Ability to deal with a number of workstreams simultaneously

• Tenacious and calm in challenging situations


Data manager

Key Responsibilities:

Understand client data – through auditing, QA etc Understand client business requirements and service team requirements of the data (have a very good knowledge of what service teams do to deliver value and how they do it)

Understand how to deliver value from data

Identify opportunities to adapt the solution; to obtain new data; to use existing data more effectively in ways that can deliver incremental value (new revenue / value for clients and/or lower costs for dunnhumby)

Be able to manage work and projects effectively

Be able to QA others work, and test solutions

Be able to code and manipulate data

Be able to resolve data issues that occur on inbound data

Deliver solution development / evolution projects

KNOWLEDGE/QUALIFICATIONS:

Graduate or equivalent

Capable of challenging data / processes to meet the business requirements

Can demonstrate involvement in developing innovative or effective approaches to solving business problems

Understands a project brief and can create a data flow diagram describing the data processing

Project/programme management skills/experience

Second language

Relevant industry knowledge

WORK EXPEREIENCE:

Proven work experience within database marketing industry (ideally B2C)

Programming proficiency in:

- SQL/Oracle versions 8 and above or

- SAS (experience using SAS for data manipulation within ETL processes rather than analytic capability)

MS Office (good Excel knowledge on data manipulation, not VB / macros)

Proven work experience managing and processing complex business data to deliver business solutions; not systems design or systems support

Can create visualisation of database design (MS Visio or similar)

Can communicate complex technical issues to multi-disciplined audience Unix at user level

Use of MS Project

USA OK

We zijn terug van twee weken Amerika.

Het was z a l i g. Ik wou dat ik opnieuw kon vertrekken.

De afgelopen twee weken heeft Louise een sterke reeks neergezet in haar blog waarin ze per stad uitgebreid vertelt over wat we allemaal gedaan hebben. Wat feiten betreft heb ik daar niet veel meer aan toe te voegen. Neem dus maar uitgebreid je tijd en neem een kijkje op http://louisedejager.blogspot.com/

Als aanvulling kan ik hier nog wat algemene indrukken uitdrukken die onze reis op mij heeft nagelaten.

De voorbereiding

Voor ons begon de reis al maanden terug, toen we beslisten dat we onze tocht gingen maken. De dollar stond laag, na twee jaar Spanje mocht het wel iets anders zijn en we waren klaar om met ons twee eens een memorabele reis te maken. Al snel stond vast dat we de Noord - Oost kust van Amerika gingen doen. Steden als Washington en New York lijken toch verplichte nummers als je echt Amerika wil ontdekken. De Westkust komt dan wel een andere keer.

Stilletjes begon ik dan te kijken hoe we het precies konden aanpakken zodat we zoveel mogelijk konden zien op twee weken tijd tegen een aanvaardbare prijs. Het eerste idee was om een camper te huren en zo van de ene stad naar de andere te cruisen. Zo moesten we niet ter plaatse gaan zoeken naar een slaapplaats en konden we alle steden doen die we maar wilden. Al snel bleek dat echter niet zo eenvoudig. Campers waren nu ook niet zo goedkoop en al surfend bleken vele adviesfora overtuigd dat dit niet de beste manier was om de steden te bezoeken. Via een open vraag op LinkedIn kreeg ik het advies eens de site van Amtrak te bekijken. Daar kan je als buitenlander voor een spotprijs (200 dollar) Rail Passes kopen voor specifieke delen van de US waar je dan onbeperkt alle treinen mag nemen. Ideaal voor ons aangezien alle steden die we wilden doen ook op het Amtrak traject lagen. Dit betekende natuurlijk dat we dan toch nog telkens een slaapplaats gingen moeten zoeken dus besloten we alles dan maar op voorhand te boeken om zoekkosten ter plaatse te vermijden. Tripadvisor.com bleek hiervoor de beste tool ooit gemaakt. Voor alle mogelijke steden vind je daar alle mogelijke oplossingen (of toch veel) met telkens besprekingen van mensen die er geweest zijn. Al snel vonden we in elke stad een hostel die goedkoop en goed besproken was en een paar B&B in Boston en Philly, waar hostels niet zo evident leken. Al bij al bleven we met gemak onder een gemiddelde van 30 dollar per nacht (per persoon) gedurende de reis. Na vrij uitgebreid rondkijken bleek de goedkoopste vlucht deze van Brussel naar JFK in New York met American Airlines. Hostels, treinen en vliegtuig geboekt, we waren bijna klaar voor vertrek.

Bijna, want eerst moesten we nog een internationale paspoort verkijgen en ook wat nadenken over wat we daar effectief gingen doen in al die steden. Een beetje rondlopen en rondkijken zou ons grootste tijdsverdrijf zijn maar het is natuurlijk altijd leuk om te weten waar je precies naar aan het kijken bent en hoe je het best loopt zodat je wat interessante dingen op je weg tegenkomt. Louise was verantwoordelijk voor de info dus hadden we per stad mooi een pakket info en een boek ('De beknopte geschiedenis van de Verenigde Staten') in onze rugzak mee als leidraad voor onze trip.

Hadden we ook nog mee: zo weinig mogelijk, uiteindelijk zijn we maar twee weken weg en moet je in een trektocht alles meesleuren. Beperkte selectie dus van kleren en nuttige dingen waar op de avond voor vertrek nog steeds in gesnoeid werd. Kleren konden gewassen worden en al de rest konden we daar wel kopen was ons principe. Meest volumuneuse was een slaapzak voor de nachttrein die we zouden nemen tussen Philadelphia en Boston en voor noodgevallen.

Het vertrek

Op maandag 10 mei stonden we om iets voor 8 uur in Zaventem, klaar voor ons vliegtuig dat om 10u zou vertrekken (en om 12u zou landen in New York na een vlucht van 8 uur). Eenmaal ingecheckt hadden we nog 2 euro mee die we aan wat drinken en kauwgom wilden besteden. In het eerste winkeltje in onze vertrekhal konden we daar welgeteld 1 pak Sportlife kauwgom mee kopen, 50m verder in een winkeltje met 'Tax Free' erop was dat al 1 pak kauwgom, 1 Snicker en 1 zakje Maltesers. Iets voor de attente reiziger. Ook de reiziger die tijd had wel, wegens een defect aan het vliegtuig begonnen we al met twee uur vertraging. Maargoed, we hadden tijd en onze trein in New York naar Washington vertrok pas om 16u.

Aangekomen!

We hadden al enkele verhalen gehoord van mensen die uren vastzaten in de douane en werden ondervraagd. Grapjes zouden niet op prijs worden gesteld en alle verdachte bewegingen preventief de kop ingedrukt. Toen we bij onze beamte kwamen nam hij zonder kijken onze paspoorts, zette de stempels er op en dat was het. Waar is die veiligheid daar? De tijd die we verloren was vooral door de bagage die maar niet kwam opdagen en uiteindelijk zonder aankondiging toch plots van de band liep. Om 16u05 stonden we aan het loket in New York bij een gigantische zwarte dame onze uitleg te doen 'Our plane was delayed ... ' . Met weinig hulpvaardigheid, vaardigheid noch vriendelijkheid maar gelukkig wel resultaat wist ze onze RailPass reservering om te boeken naar de trein die een uurtje later vertrok. Geen probleem dus, en we hadden nog even om een eerste blik te werpen op New York, de stad waar we onze reis ook zouden afsluiten. The Empire State building en Madison Square Garden waren zeer dicht bij Penn Station dus de eerste dingen die we in Amerika gezien hebben, het zag er al allemaal veelbelovend uit. De Amtrak trein die ons naar Washington bracht was comfortabel maar opvallend koel door de airco die keihard stond. Er zat een magazine bij elke zetel waarin Ricky Gervais (The Office, Extra's) aan de US werd voorgesteld.

Net aangekomen in NYC

Het was al donker tegen we in Washington aankwamen. Aan het station namen we een taxi naar onze jeugdherberg 'Capitol city' , die volgens (laat ontdekte) recensies in 'a very dangerous neighbourhood' lagen. Wel een paar negers op straat maar niets om ons grote zorgen over te maken leek het mij. Eenmaal aangekomen in het hostel dat er wat nonchalant bijlag, waren ze onze reservering kwijt. Geen probleem wel, we kregen meteen een kamer aan een goedkopere prijs dan we eerst geboekt hadden. Vriendelijke jongens, die Amerikanen. Dat eerste hostel in Washington was het meest 'avontuurlijk' van al deze die we gedaan hadden. Een oud huisje waar ze wat bedden in gezet hadden en op de hoffelijkheid van hun gasten rekenden om het voor iedereen zo leuk mogelijk te maken. Gratis internet en gratis melk en boterhammen met peanut butter. Het was uiteindelijk nog een van de toppers in de reis. Geen prive kamer wel maar dat gingen we in Philadelphia en Boston wel hebben in onze Bed&Breakfasts.

I have a dream

Washington was tof. Beetje kunstmatige stad gebouwd speciaal om alle overheidsdiensten en allerhande musea en monumenten te zetten. We zijn binnen geweest in het Capitool, we mochten niet binnen in FBI en Pentagon na 9/11 maar intussen wel met een echte FBI kerel gepraat toen we aan het kijken waren of we misschien via een achteringang konden binnengaan. En toen begon het te regenen, te gieten beter gezegd en heeft het 30 uur aan een stuk gegoten. Niets wat een regenjas, poncho, pet en paraplu niet kunnen fixen natuurlijk.

Macy's and the blue monster

Tevreden kwamen we aan in Philadelphia wat er op het eerste zicht zeer louche uitzag. Basc metro, donkere straatjes maar een fenomenale B&B. Wij zaten in de 'Utopia' kamer waar we een uitgebreid assortiment van cornflakes, croissants, pannenkoeken, muffins en chocolade werden toebedeeld. De stad zelf is ook zeer te genieten. Wat geschiedenis, parkjes, goed weer, modern centrum en de verassend lekkere 'cheesesteak': een broodje met gemalen steak, kaas en massa's andere brol die het zeer smakelijk maakte allemaal. We want more! 1 dagje voor Philly was ideaal, dan met de nachttrein naar Boston.

Onverantwoord gedrag in het verkeer in Philly

In Boston kwamen we verrassend goed uitgeslapen aan en gingen we meteen op een bankje in een parkje aan een riviertje zitten. Daarna nog een ander bankje bij een vijver in het park in't stad. 100% ontspanning. Omdat we soms wat overdrijven deden we dan nog een dodelijke wandeltocht van een 4 kilometer langs alle historische plaatsen in Boston. U heeft het wel nog geleerd op school ooit: de Boston Tea Party waar de Amerikanen het beu werden om belastingen te moeten betalen aan de Engelsen en daarom alle thee in de haven in het water dumpten. Even later werd de onafhankelijkheid uitgeroepen. Interessant, maar een beetje te veel moeite om alles te willen zien op die eerste namiddag. Want Boston is een leuke stad, mooi om in rond te lopen, te slenteren, dingen te bezoeken, te werken en te studeren wellicht. Een stad waar ik mezelf wel een jaartje zie wonen. De stad ook van Harvard waar we samen met Linne, een vriendin van Louise uit ver vervlogen Salamanca Erasmus tijden die ook een jaartje in de US zit, op bezoek gingen. Harvard heeft een grote naam maar een beperkte infrastructuur. Bezoek liever Oxford in Engeland als je een universiteit met faam wil bezoeken. Toevallig kwamen we daar op de metro wel een andere Belg tegen. Een bioloog die ook in de KULAK gestudeerd had en nu in Harvard biologische dingen aan het doen was. Ze zitten toch overal, die Kulakkers. Verder nog Clam Chowder gegeten, vissoep in een brood opgediend. Maar zo lekker dat dat was, niet te doen.

Onze volgende stop was Buffallo, een noodzakelijke tussenstop op weg naar Niagara Falls. Buffallo is boring, niets te doen, het station ligt kilometers buiten de stad, geen restaurant te vinden maar geweldig lekkere chickenwings gegeten in de ene bar die we vonden.

Een uurtje met de bus van Buffallo en we waren in Niagara Falls, de stad met de legendarisch watervallen. De watervallen zelf zijn de max, zeer indrukwekkend als je ze ziet van op de 'Maid of the Mist', een bootje dat al jaren dagelijks om het halfuur een toertje maakt naar de Falls en terug. Buiten de watervallen is er helemaal niets te doen in Niagara Falls maar dat deed er niet echt toe. De hostel (HI) waar we zaten was ideaal om onze kleren te wassen, pool te spelen en wat naar Family guy te kijken. Dicht daarbij gingen we eten bij restaurant Edwin's, als enige gasten, die ons een geweldig lekkere maaltijd wist te bereiden. Bananen in een salade, het is een must gewoon.

Onze volgende stop was Toronto, waar we geen foto's van hebben wegens het vergeten van ons toestel in NF. Zoals we overal al gemerkt hadden, waren er ook hier immens veel Duitsers. Deze exemplaren slaagden/waagden erin om al het deeg van de free pancakes voor zichzelf op te gebruiken (tot lichte irritatie van Louise die ze net niet te lijf ging) maar waren vriendelijk genoeg om ons te laten meekijken naar hun DVD van 'Oceans thirteen' in de cinema room. De stad zelf was good enough maar niets speciaals eigenlijk. We waren ook al een beetje moe en hadden al wat steden gezien. Uitschieter hier was de baseball wedstrijd tussen de Toronto Blue Jays en de Los Angeles Angels die we voor 2 dollar konden gaan bekijken. Veel ambiance, super veel show en een interessant spelletje nog. Blij dat ik er geweest ben.

Van Toronto ging het dan naar New York, via Niagara Falls waar we onze camera terug gingen oppikken. Redelijk op't gemak gingen we onze trein halen om 14u - we waren al in het station om 13u - ware het niet dat de trein in kwestie zoals gepland om 12u30 was vertrokken. Oeps. Net als in Washington konden we wel vrij gemakkelijk intekenen op de volgende trein om 4 uur ... 's ochtends. We hadden dus nog 13 uur om ons bezig te houden in Niagara Falls. Het station lag ook hier kilometers buiten het centrum en dat centrum hadden we twee dagen daarvoor al ontdekt als niet veel voorstellend. Onze bezigheidstherapie bracht ons in het lokaal Aquarium, een film over de watervallen, de watervallen zelf, het Hard Rock cafe en uiteindelijk Frankie's Donuts. Dat laatste was een zeer lokale donutshop waar Frankie zelf bezig was overheerlijke donuts te bakken voor de aanwezige taxichauffeurs in het midden van de nacht. Essentieel was dat hij 24u open was en voor ons het enige dak boven ons hoofd tot 2u. Mooi op tijd vertrokken we naar het station waar we als eerste aankwamen. Druppelsgewijs kwam ons reisgezelschap voor de trein naar New York binnen: een gangsta neger die onmiddelijk ging slapen, een homo met twee vriendinnen en een voorliefde voor schoenen, een zeeer enthousiast Amerikaans koppel, een zwart-wit Amerikaans koppel en als klap op de vuurpijl een volledig Amish gezin met 8 kinderen in traditionele kledij, vader met lange baard en strohoed en moeder met kleuter op de arm die ze in eigen taal toesprak. We zaten erbij alsof we naar tv aan het kijken waren. Gevarieerde jongens, die Amerikanen.

En dan New York. De eindbestemming van onze reis, waar altijd zo uitermate positief over gesproken wordt dat het wel goed zou moeten zijn. En dat was het. Behalve ons hostel, waar Louise de overdreven incompetente en storend stoeferige latino baliebediende net niet te lijf ging, dat wat onprofessioneel onze reservering naar de zak hielp en dan ons extra deed betalen. Maargoed, als je alles online regelt kan er wel al iets verkeerd lopen en dat was gedurende de hele reis eigenlijk zeer goed meegevallen. We hadden ook geen tijd te verliezen in New York. In 2,5 dagen tijd zijn we heel Manhatten doorgetrokken, hebben we in Madison Square garden een WNBA basketbalwedstrijd gezien, een cinematje gedaan, geshopt, gechilled en genoten van the Big Apple. We gaan dan nog wel eens terug, voor een paar extra dagen.

Twee weken lang hebben we rondgetrokken en de Amerikaan wat beter leren kennen. Het lijken me op het eerste zicht gewoon mensen zoals iedereen. Er zijn er die vriendelijk zijn (kerel die ons een taxi belt in Buffallo) , er zijn er die direct zijn (ober die ons duidelijk maakt dat hij een fooi wil), er zijn er die Republikeins zijn en er geen goed oog op hebben ('Obama is a voodoo doll') , er zijn er die dun zijn, er zijn er die dik zijn, ze maken lekker eten, ze vallen eigenlijk heel goed mee. Bij thuiskomst zat een briefje in mijn bagage met de mededeling dat ze doorzocht was en alles werd teruggestoken. Behalve mijn slaapzak blijkbaar. De dieven! Obama is nog niet gewonnen tegen McCain trouwens.

Een fenomenale tocht, 7 steden op 14 dagen, veel gezien, genoten en mooie herinneringen. Ik zou zeggen: een absolute aanrader. Vooral Boston en New York. Dat we wat voorbereid waren was ook wel goed, zo hebben we heel tijd bespaart van zoeken naar hoe of wat of waar.

En het scheelt natuurlijk als je een Louise meehebt. Samen genieten is dubbel genieten, zeker als je op de essentiele momenten dezelfde mening kan delen.

This was USA-NorthEast. To be continued.

Nieuws

Big news

Groot nieuws. Al weten de meeste mensen het al. Toen ik in september bij Dunnhumby aan de slag ging, had ik afgesproken met Louise dat het voor slechts een jaartje zou zijn. Ik wou graag mijn buitenlands avontuur wat langer maken dan drie maanden en kreeg de kans om in een topbedrijf het werk te doen waar ik al zo lang naar op zoek was. Dat wilde ze mij niet weigeren.

Het was met spijt in het hart dat ik niet zo lang geleden op zoek ging naar een nieuwe job in Belgie. Het plan was al lang geleden afgesproken: vanaf 1 september 2008 zouden we samen gaan wonen in Gent. Ik zou niet graag veranderen van bedrijf, maar het vooruitzicht van Louise elke dag te kunnen zien, was het voornaamste. Zowat een maand geleden, de avond van de Guanabara bang, vertelde ik over hoe Dunnhumby sterk internationaal aan het groeien was en hoe ze na Noord-Amerika en Azie nu ook Midden- en Zuid-Amerika willen veroveren. Zo hadden ze al een deal met een retailer die in Mexico actief is. Toen Louise dit hoorde zag ik plots lichtjes in haar ogen blinken, het kon ook van de alcohol geweest zijn maar als uitgesproken fan van alles wat Spaans was, kon ze haar enthousiasme niet onderdrukken. Ondanks het feit dat ze haar werk in Belgie graag deed, mocht ik wel eens haar cv indienen bij die mensen van het global team. In het unieke geval waarin ze met die retailer zou mogen werken en een uitdagende functie zou kunnen uitoefenen waarbij ze een duidelijke stap vooruit zou kunnen zetten in haar carriere, dan was ze eventueel wel geinteresseerd. Behoorlijke strikte criteria maar een grote stap, gezien de afspraken die we vroeger gemaakt hadden.

Gezien de aanloop kan u al raden hoe het afgelopen is. Eenmaal haar cv bij de HR van Global binnen was volgden de gesprekken, emails en telefoontjes en tenslotte een assessment day elkaar in grote snelheid op. Waar de kans eerst groter was dat de functie die ze voor haar in ogen hadden deze van Global trainee was, werd echter overgegaan op een aanbod waar ze als Project Executive zo snel mogelijk mocht beginnen. Project management, op die Zuid-Amerikaanse retailer en op alle professionele vlakken een stap vooruit, dat was te mooi om te laten liggen. Vanaf 30 juni begint Louise dus ook te werken in Dunnhumby, het bedrijf waar ik mij al 8 maanden amuseer.

Dit betekent dat onze samenwonen plannen al vroeger in werking zullen treden, dat we samen naar het werk gaan kunnen wandelen (want we willen een flat op wandelafstand) en dat we ook samen naar al die social activities zullen kunnen gaan. Lijkt me alvast veel tijd ‘samen’. Gelukkig werkt Louise in een ander gebouw, aan de overkant van de straat en zullen we dat wel allemaal als volwassenen afspreken en oplossen. Het moet ooit eens gebeuren. Het goede is natuurlijk dat we op termijn allebei nog wat kunnen groeien in het bedrijf en als dessert misschien nog een paar jaar buiten Europa kunnen gaan werken. Laat maar komen zou ik zeggen.

Small news

We moeten het allemaal dag per dag bekijken natuurlijk. Vanavond (woensdag) bijvoorbeeld ga ik op het werk deelnemen aan een test vertoning van ‘Beyond the pole’, een nieuwe Britse romantische komedie. Niet dat Dunnhumby normaalgezien testvertoningen organiseert maar per uitzondering doen ze dat nu wel eens. Om 17u30, met gratis popcorn en frisdrank, ik zal er in alle professionaliteit van genieten.

Morgen is het de maandelijkse social night, deze keer is het Quiznight. Gezien onze strategisch zwakke ploeg (3 Belgen, 5 kerels tussen 24 en 27 jaar oud) verwacht ik er niet te veel van. Ik heb ons wel ingeschreven onder de naam ‘the B team’ om de underdog rol ten volle aan te nemen. Gelukkig is er nog een ander team dat het ongetwijfeld nog slechter zal doen zijnde: ‘the new team’ bestaande uit vier Belgische en een Franse stagair. Het is morgen de eerste dag voor de Belgische stagairs bij Dunnhumby, hopelijk voor hen wordt het een goede doop.