3 maanden verstreken
En azo… is het tijd om weer een updatetje te doen want er is intussen al weer heel wat gebeurd. Om te beginnen toch even de dingen opsommen die nog altijd hetzelfde zijn: we wonen in een klein –mignon- flatje in Ealing, Londen, nu al voor het tweede jaar. We ontdekken nog altijd stukjes Engeland (volgend weekend: York) maar zijn ook nog altijd tevreden als we eens terug gaan naar Belgie en de familie en vrienden ontmoeten en champagne drinken (want dat blijkt bijna altijd hetgeval te zijn). Tot zover de gewone dingen.
MMAMail
In september was ik officieel twee jaar bij dunnhumby Ltd. in Londen aan het werk. Twee jaar bij hetzelfde bedrijf, dat is iets wat een dwangmatige professionele zelfontwikkelaar als ikzelf natuurlijk stof tot nadenken geeft. Het besluit was snel genomen: ik zou een stap vooruit zetten. Omdat ik eigenlijk altijd goed behandeld was door dunnhumby besloot ik intern eens rond te kijken naar nieuwe boeiende mogelijkheden en daarvoor moest ik niet ver zoeken. Het contract met Shell was uitgebreid en ze zochten een analyst om interessante dingen te doen. Ik ging op gesprek, het Shell team was onder de indruk en ik mocht zo snel mogelijk beginnen. Super. Helaas was dat buiten mijn manager gerekend die toen hij het nieuws vernam zijn uiterste best deed om die kans zo ver mogelijk het stadion uit te slaan. Ik moest nog even geduld hebben, ze konden mij niet missen, … Na veel vijven en zessen gingen de onderhandelingen verder met hogere intensiteit, kreeg ik het gevoel dat ze mij eigenlijk nooit zomaar zouden laten vertrekken, begon ik wat tegendruk te geven, werd ik op mijn plaats gezet, maakte ik duidelijk dat het voor mij the way up or the way out zou zijn en diende ik zodoende even later mijn ontslag in, tot absolute verbazing van velen. Ik ben altijd een grote advocate van Dunnhumby geweest binnen en buiten het bedrijf en verkondigde graag dat het de ideale werkgever was waar je je als jonge professional onbeperkt kon ontwikkelen. Tegen de verwachtingen van sommigen in dus, maar uiteraard had ik al een rijtje bedrijven op het oog waar ik wel de stap vooruit kon zetten.
De gelukkige werd Royal Mail, de Post van het Verenigd Koninkrijk, waar ze sinds kort niet meer zomaar een monopolie te onderhouden hebben maar in een vrijgemaakte markt nu net beginnen met hun customer analysis. Ik word er de tweede marketing analist op een klantendatabase die voornamelijk uit transacties van bedrijven bestaat. Zoals u weet zijn er dezer dagen wel efficientere manieren om u buur te contacteren dan een brief per post. Voor bedrijven is de post echter wel nog altijd een significant medium om een persoonlijke touch aan hun communicatie met de klant te geven en ook voor het versturen pakjes is het de gemakkelijkste/goedkoopste manier van transport. B2B business dus (Royal Mail – bedrijf). ‘t is eens iets anders. Ook anders is dat er nog veel dingen voor het eerst te doen zijn dus komt het niet neer op rapportjes doen laten lopen maar wel op het bedenken wat we allemaal zouden kunnen doen en moeten doen om optimaal gebruik te maken van die data. Zeg nu zelf, er is toch niets beter dan zo een verse database eens goed te analyseren en er de dingen uit te halen die echt interessant zijn. Yeah baby, give me some more data.
Cordially
Ik een gelukkig data-analistje dus maar het werd nog beter… Want het leven draait rond meer dan werken alleen. Twee jaar in hetzelfde bedrijf vond ik al lastig, net zoals ik het wel lastig vind om nu al meer dan twee jaar in dezelfde ‘vreemde’ omgeving te wonen. Vier jaar samen met mijn Louise daarentegen is iets waardoor ik nog altijd iedere morgen met een kus en glimlach wakker mag worden en gaan slapen. Ze laat mijn zorgen verdwijnen, mijn geluk verhonderdvoudigen gewoon door haar aanwezigheid, haar doen en laten die alles goed maken en de uitdagingen waar we samen altijd het perfecte antwoord op hebben. Nu ben ik wel een rationele mens die ondanks die perfectie graag nog eens afwacht om te zien of er toch geen sleur in komt. Integendeel zie ik echter iedere dag weer hoe we van elkaar leren en hoe leuker en liever we samen zijn. Rationeel mens zijnde dus kon ik daar maar één besluit uit trekken. Een gesprek vroeg in de ochtend met haar vader, een ontdekkingstocht in Hatton Garden en een aangebrande spaghetti later was het officieel: ik zal Louise voor altijd de mijne mogen noemen. Woooooeeeeehoooeeeee!!!! Ik ben al een paar keer spontaan beginnen juichen en zal dat zonder twijfel nog veel doen. Zo gelukkig dat ik ben, dat is echt niet meer normaal.
Back to reality.
En nu terug met de voetjes op de grond. Ten eerste. Ik ben dus bij Royal Mail begonnen maar helaas zijn ze daar zelf niet echt goed bezig. Toen de ‘posties’ (postbodes) vernamen dat Royal Mail zou vernieuwen om te concurreren met de moderne technieken die hun verse concurrenten gebruiken, gingen de vrolijkerts spontaan gaan staken. Bang om hun werk te verliezen. Al goed en wel maar intussen werd de post niet rondgedeeld, waren de klanten ontevreden en beginnen ze nu rond te kijken om eventueel met die concurrentie te gaan samenwerken. Daardoor verliest Royal Mail natuurlijk business en staan er dan weer nog meer jobs op spel… Aangezien de bitse onderhandelingen op niets uitdraaiden stond er maar één ding op. De mannen van de bureau op pad sturen. In mijn eerste week mocht ik dus al lustig twee dagen postbode gaan spelen in Zuid-Oost Londen. Brieven en pakjes sorteren en effectief bij de mensen gaan ronddelen, over een carrièremove gesproken! ’t Is wel eens leuk voor een keer maar natuurlijk niet ideaal in mijn plannen om superanalyst te worden. Voorlopig zit er nog niet veel vooruitgang in de gesprekken, het wordt nog afwachten.
Daarnaast kijken we natuurlijk ook uit naar een datum voor ons huwelijk. Na het overlopen van zalen en concepten blijkt zo’n trouwfeest net iets meer te kosten dan je zou verwachten. ’t Zal wat wikken en wegen worden zodat we er vooral een spetterend feestje van kunnen maken maar toch binnen ons budget blijven. Een trouwkleed huren (‘dat draag je toch maar één keer?’) is alvast geen optie.
