Guestblogger of the day: Aline Gaure
Aline zei
Okay, here we go ... I am supposed to write something about you guys' staying at dunnhumby, and ... what can I say, except that it has been a great pleasure to meet all of you !! Fortunately, most of you are coming back to dunnhumby (once you've tried it, you get hooked, don't you ?!), but not before 2 months. I am pretty sure I will miss the talks with Maaike (what's this devastating truth by the way ?? The page is in Dutch !) And about Thomas and Maarten, well ... I was, of course, devastated to hear that you chose to come back !! When I first heard that 6 Belgian guys were joining the Company, I was really excited, and then ... well, I got to know you ... No, I'm kidding, I told you from the beginning that 10 weeks was way too short ! I can't believe it's already over. You were the ones I went to when I was getting bored at my desk, which was ... very often (if anybody from dunnyhumby is reading this : i'm kidding !). Now I will have to be busy all the time, because I won't have you anymore. Maarten, really sorry about the Muse concert, hope you're not too disappointed. You're still a pig, but you might be my favorite one !Philipp, sorry to have let you down in the club, but where the hell had you been ?!? If it's any consolation, I got lost with the night buses ... Kun and Karl, I don't really know you, but I believe Kun is comig back, isn't he ? So maybe I will see you around. And Maaike ... What can I say ?? You've been like a touch of sweetness in this cruel company !! Kidding ! I'm going to miss you ! Have a great holiday in France !! I will have to visit Harry on my own now ;)All of you : it has been so great to meet you and to spend these 10 weeks around you. Best of luck to Karl and Philipp who are not coming back. And to the others : see you in September ! I'm looking forward to hearing your horrible accent again !! (Yeah, I know, what about mine ?) And please do not tell anybody about my ridiculous Dutch lesson ...See you soon,Aline, the noisy, crazy girl from the 3rd floor.
vrijdag 29 juni 2007
donderdag 28 juni 2007
The truth about Maaike
Due to heavy lobbying of her international fanclub this blog is proud to introduce the devastating truth about the Misses with the golden-colored hair and the wooden leg... (graptjen natuurlijk)
Naam: Maaike
Onderzoeksproject:
Range churn analysis for Tesco Express
Toekomstig beroep: Catering – maar eerst eventjes ‘analyst’
Wat had je op voorhand verwacht van Londen:
te weinig tijd gehad voor het vertrek om veel verwachtingen te creeëren
Beste Club: broodje Bronx van bij de graduate ;)
Favo maaltijd: in London? Karels spaghetti!
DH Favorietje:
Heum, das een moeilijke… Laten we een combinatie maken: het loon van Peter Plum, de brains van Rob Turtle, de SAS-kennis van John Gerathy, de humor van Matthew Weaver, de taalvaardigheid van James Ogilvy, het muziekgevoel van Steve Kinder, het uiterlijk van … jaja, ik kan eeuwig blijven doorgaan J.
(... de subtiliteit van Koen, de aanwezigheid van Karel, de teamspirit van Philippe, het kapsel van Thomas, de nauwkeurigheid van Maarten, de glimlach van ... jaja)
DH Frustrietje (mens die je liever niet tegenkomt):
Denk niet dat ik dat (al) heb… Al ben ik een beetje bang van Dragica.
Beste avond in Londen: Flo’s houseparty
Ergste herinnering aan Londen:
alleen fijne herinneringen, sorry!
Wat moet een toerist in Londen zeker gezien hebben:
mijn favoriete ‘straatje’: Portobello road.
Wat ga je het meest missen van afgelopen drie maanden:
Samenwonen met 5 mannen (zes als je dopey meetelt)
Wat ga je absoluut niet missen:
Samenwonen met 5 mannen (zes als je dopey meetelt)
Wat wil je nog meegeven aan de anderen:
Denk dat ik jullie nog ga missen!
Wie wordt het meest succesvol in Londen (jezelf niet meegerekend):
Karol Kuhl zeker?
Zou je het opnieuw doen: definitely!
Goede raad voor de volgende generatie:
Ga nooit naast de M4 wonen…
Wat weet je dat anderen niet weten:
Hoe kan ik nu weten wat anderen niet weten?
Andere interessante statistieken / weetjes:
The long tail is everywhere, even in the Bible
Logos, a Bible software company (yes, Bible software!), did some number crunching on the different names used in the Bible. Guess what they found, the long tail. The most popular names are obviously 1) Jesus 2) David 3) Moses.
Schoonste citaat: Een stap achteruit zetten om er twee vooruit te doen…
Beste film gezien in Londen:
à beste boek (meer gelezen dan gekeken): De schaduw van de wind (Carlos Ruiz Zafon)
Wie van de MMA'ers zou je wel voor een avondje binnendoen mocht je mogen?
(Vergeten te vragen! Sorry mannen!)
Getting paid to do nothing: Thomastic
De tweede superblogger van de dag is de man die hele dagen aan modellen zit te prutsen zonder schroom of condoom. I am very happy to introduce...
Naam: Thomas Meersseman
Onderzoeksproject: Segmentatie was ons vak
Toekomstig beroep: Dunnhumby Top Analyst.
Wat had je op voorhand verwacht van Londen:
Dikke Fêtes met veel Londense chicks
Grootste verrassing afgelopen drie maanden:
De chicks waren er niet (behalve Maaike, natuurlijk)
Beste Club:
Oceana Club AKA the deepest decotés in town
Favo maaltijd:
Spaghetti a la Karel
DH Favorietje:
(naar aaibaarheidsfactor) Emily, Katie en Sarah (als ze zwijgt!)
DH Frustrietje (mens die je liever niet tegenkomt):
DrAGicA MArKOviCH, maar als t echt moet….
Toch niet….
Beste avond in Londen:
Alle eerste keren (roadhouse, sound, de blik van s***h in mn ogen …)
Ergste herinnering aan Londen:
Slechtste Spaghetti OOIT: rauw was ze beter
Wat moet een toerist in Londen zeker gezien hebben:
De Thames bij zonsopgang
Wat ga je het meest missen van afgelopen drie maanden:
Student zijn
Wat ga je absoluut niet missen:
Julie die altijd zo uitnodigend haar twee grootste lichaamsdelen half bedekt op de tafel kan leggen tijdens leuke onderonsjes.
Wat wil je nog meegeven aan de anderen:
Het gras is niet altijd groener aan de overkant
Wie wordt het meest succesvol in Londen (jezelf niet meegerekend):
Maarten bij Elisabetta, Koen bij Tesco en Maaike bij, uh,… de mannen
Zou je het opnieuw doen: tzal wel zijn
Goede raad voor de volgende generatie: Niet te ambitieus zijn.
Wat weet je dat anderen niet weten:
What happens on the island, stays on the island
Andere interessante statistieken / weetjes:
De Britse vrouwen hebben de grootste borsten ter wereld!
Meet the new SAS Deputy
Vandaag knalt het op de blog, maar liefst drie nieuwe gastbloggers laten van zich horen. Op de eerste plaats hebben we Koen M. Op de foto ziet u de man met de foute vest met daarnaast de enige echte British Guard.
Naam: Koen Michiels
Onderzoeksproject: Tesco CC Economics
Toekomstig beroep: Data Analyst within Tesco
Wat had je op voorhand verwacht van Londen:
Een bruisende metropool die zijn gelijke niet kent
Beste Club: Oceana Kingston
Favo maaltijd: Preistoemp met hamburgers
DH Favorietje:
Vicky (ziet er echt een schatje uit), Annie (ziet er lekker uit) en de nieuwe van op’t vierde
DH Frustrietje (mens die je liever niet tegenkomt):
Jullie Scott. if there is a god she will be gone when I come back
Beste avond in Londen: Party on the Thames.
Ergste herinnering aan Londen:
Américain Préparé kennen ze hier niet of wa??????
Wat moet een toerist in Londen zeker gezien hebben:
Trafalgar Square
Wat ga je het meest missen van afgelopen drie maanden:
Onze Pool met zijn Oostblok kuren…
Wat ga je absoluut niet missen:
Koteletten en Bitter
Wat wil je nog meegeven aan de anderen:
Geen zorgen, met een beetje inzet geraken jullie ook wel op ’t vierde.
Wie wordt het meest succesvol in Londen (jezelf niet meegerekend):
We’ll all do a great job
Zou je het opnieuw doen: Gegarandeerd
Goede raad voor de volgende generatie:
Studeer nooit aan Thames Valley University
Schoonste citaat:
Let there be uplift!
Do you life here?
There is data analysis and there is politics
Beste film gezien in Londen: Blood Diamond
woensdag 27 juni 2007
Phil komt uit de kast
Juicht ende jubelt! De gastbloggen lopen traag maar zeker binnen. Vandaag laten we our very own Philippe B aan het woord. We gingen met Phil rond de tafel zitten en stelden hem de volgende vragen...
Naam: Kheb hier geen tijd voor / dat weet je zelf wel
Onderzoeksproject: Express ranging
Assortiment van express stores bepalen en de purchase decision van de consument voorspellen
Toekomstig beroep:
Doctoraatsstudentje op korte termijn, rentenier op lange termijn
Beste Club: Oceana, Kingston
Favo maaltijd:
Macaroni met ketchup na zwaar avondje uit en rooftocht
DH Favorietje: Monica Protwhisky
DH Frustrietje (mens die je liever niet tegenkomt):
niet voor publicatie vatbaar
Beste avond in Londen: Oceana met Koen en Thomas
Ergste herinnering aan Londen:
Uitgaan op donderdag, in slaap vallen op de nachtbus naar huis en in Heathrow terecht komen, tegen 5u in bed geraken en ’s ochtends vroeg gewekt worden door het brandalarm.
- Tweede ergste: vastgeraken tussen de deuren van de metro.
Wat moet een toerist in Londen zeker gezien hebben:
Dansende vrouwen in de metro
Wat ga je absoluut niet missen:
Peumelstoten van Maarten, Maarten zijn gevijs
Wat wil je nog meegeven aan de anderen:
Hop doet leven
Wie wordt het meest succesvol in Londen (jezelf niet meegerekend):
An
Zou je het opnieuw doen: ja…
Goede raad voor de volgende generatie: nee…
Wat weet je dat anderen niet weten:
Ik weet niet wat de anderen niet weten
Beste film/serie gezien in Londen :
Prison Break, de aflevering waarin ze de hand van een gevangene afhakken
Welke vraag ontbreekt in deze lijst:
Wie heeft Maarten allemaal binnengedaan in Londen?
(één Schatzie)
Hoeveel heb jij er binnengedaan in Londen?: niet van toepassing (?)
Schoonste citaat: “Because of you.”
(De trouwe lezers herkennen dit citaat trouwens van de post waarin werd verteld dat Philippe een meisje had ‘gevijsd’, binnengedaan, in de Oceana. Het was nogal lawaaierig en hij verstond niet wat ze zei dus antwoordde hij zeer slim altijd met ‘Because of you’ tot de dame in kwestie het opgaf en boos vertrok)
Heb jij nog vragen voor Phil of gelijk wie van de olijke bende, post je reactie en er is een garantie op antwoord met een betrouwbaarheid van superveel! De persoon die de beste vraag stelt, wint een T-shirt met daarop 'I love London', gedragen door Maaike en Koen en gehandtekend door jullie enige eigen blogmaster. Jawadde dadde!
maandag 25 juni 2007
Alea jacta est
Na rijp beraad, een 'supergoede' eindpresentatie en uitgebreide gespreksronde met alle betrokken partijen is beslist dat ook de knapste en meest werkervaren telg van ons sextet het contractaanbod van Dunnhumby zal aannemen.
Concreet betekent dit dat we met vier blijven. Philippe en Karel gaan terug naar huis. Ooit zullen ze ongetwijfeld toch nog eens denken van ' was ik misschien toch niet beter nog een jaartje in Londen gaan werken? ', wanneer ze in Belgie geconfronteerd worden met de beperkingen van het werkleven.
De volgende stap wordt het in orde brengen van de fiscale en sociale adminstratie en het zoeken van een huisje in Ealing. De peda in Brentford was goed voor de drie maanden die we hier nu gehad hebben, maar nu wil ik wel een zetel in plaats van de eeuwige keukentafel en geen autostrade die voor mn venster passeert maar een gewone straat die me toelaat in minder dan een half uur op het werk te geraken. Samen op kot met de heren Koen en Thomas, ik zie het wel zitten!
Ik zie het ook wel zitten om dit blogje dan terug op te starten. We beginnen hier allemaal te werken op 3 september, schrijf het al maar in uw agenda.
For the rest of the week, I hope to find as much people as possible that would like to write down their impressions of our internships here in London. I have no doubt that my fellow students will create a beautiful piece. Of course all other inputs are also very welcome. (mmahumby@hotmail.com) Danke zeer.
Concreet betekent dit dat we met vier blijven. Philippe en Karel gaan terug naar huis. Ooit zullen ze ongetwijfeld toch nog eens denken van ' was ik misschien toch niet beter nog een jaartje in Londen gaan werken? ', wanneer ze in Belgie geconfronteerd worden met de beperkingen van het werkleven.
De volgende stap wordt het in orde brengen van de fiscale en sociale adminstratie en het zoeken van een huisje in Ealing. De peda in Brentford was goed voor de drie maanden die we hier nu gehad hebben, maar nu wil ik wel een zetel in plaats van de eeuwige keukentafel en geen autostrade die voor mn venster passeert maar een gewone straat die me toelaat in minder dan een half uur op het werk te geraken. Samen op kot met de heren Koen en Thomas, ik zie het wel zitten!
Ik zie het ook wel zitten om dit blogje dan terug op te starten. We beginnen hier allemaal te werken op 3 september, schrijf het al maar in uw agenda.
For the rest of the week, I hope to find as much people as possible that would like to write down their impressions of our internships here in London. I have no doubt that my fellow students will create a beautiful piece. Of course all other inputs are also very welcome. (mmahumby@hotmail.com) Danke zeer.
dinsdag 19 juni 2007
Because of you
De laatste rechte lijn is ingezet. Vrijdag eindpresentatie, daarna nog een weekje om het rapport te schrijven en het zit er op in Londen. De betere teams hebben vandaag hun analyses afgerond, de andere hebben het wat moeilijker om tot een besluit tot komen en nog andere hebben in principe het werk geklaard maar *************** CENSORED FOR CONFIDENTIAL REASONS**************************
De teerling van de toekomst is ook al voor de meesten geworpen. Koen, Maaike en Thomas kiezen voor het grote geld en blijven in Londen. Karel kiest voor het gezin in België en gaat voor een mooie toekomst bij Colruyt. Philippe kiest eieren voor zijn geld en zal zich de komende vier jaar focussen op het vijzen van Oostvlaamse assistentes in de vakgroep Marketing aan de Universiteit Gent. Een kunst die hij ook vorig weekend in club Oceana in Kingston wat bijscherpte.
Als een net gevijsde jongedame iets aan u vraagt en je begrijpt het niet, is het nooit een goed idee om te antwoorden: 'Because of you'. Zeker niet als die vraag keer op keer herhaald wordt en je de stijgende woede bij de chick in kwestie ziet opwellen. Een interessante les die het leven in Londen Philippe heeft bijgebracht. Het zal hem deugd doen in de toekomst.
Relaties zijn natuurlijk speciale dingen. Als mens heb je je persoonlijke levenssfeer en deze die je deelt met geliefden. Het is soms moeilijk om het een te moeten afwegen tegenover het andere. Teveel opofferen op het ene vlak is nooit goed, te weinig is al even bitter. Het is precisiewerk. Het kan nuttig zijn als je dan wel kan zeggen 'because of you'. Investeren in een ander is de grootste bron van toekomstig geluk. Investeren in jezelf, wat jezelf toelaat in de toekomst de ander nog meer gelukkig te maken, is een tweede optie. De tweede optie geeft je meer controle, de eerste geeft je meer krediet. Een vervelende keuze die je dan ook best niet in die termen overweegt. De beste oplossing is realistisch te zijn en de kansen te grijpen die de wereld je biedt. Als iedereen zichzelf altijd het goede voorhoudt en voluit gaat om er te geraken, dan komt het uiteindelijk allemaal in orde.
Julie from the CPG team got engaged last week. She looked very happy. Today, she brought a huge load of chocolate cake and biscuits for everyone to celebrate. This made me very happy. When I joked that she should get engaged more often, she smiled and answered very convinced: 'I will only get engaged once'.
I guess, in the long run, this means more chocolate for everyone.
De teerling van de toekomst is ook al voor de meesten geworpen. Koen, Maaike en Thomas kiezen voor het grote geld en blijven in Londen. Karel kiest voor het gezin in België en gaat voor een mooie toekomst bij Colruyt. Philippe kiest eieren voor zijn geld en zal zich de komende vier jaar focussen op het vijzen van Oostvlaamse assistentes in de vakgroep Marketing aan de Universiteit Gent. Een kunst die hij ook vorig weekend in club Oceana in Kingston wat bijscherpte.
Als een net gevijsde jongedame iets aan u vraagt en je begrijpt het niet, is het nooit een goed idee om te antwoorden: 'Because of you'. Zeker niet als die vraag keer op keer herhaald wordt en je de stijgende woede bij de chick in kwestie ziet opwellen. Een interessante les die het leven in Londen Philippe heeft bijgebracht. Het zal hem deugd doen in de toekomst.
Relaties zijn natuurlijk speciale dingen. Als mens heb je je persoonlijke levenssfeer en deze die je deelt met geliefden. Het is soms moeilijk om het een te moeten afwegen tegenover het andere. Teveel opofferen op het ene vlak is nooit goed, te weinig is al even bitter. Het is precisiewerk. Het kan nuttig zijn als je dan wel kan zeggen 'because of you'. Investeren in een ander is de grootste bron van toekomstig geluk. Investeren in jezelf, wat jezelf toelaat in de toekomst de ander nog meer gelukkig te maken, is een tweede optie. De tweede optie geeft je meer controle, de eerste geeft je meer krediet. Een vervelende keuze die je dan ook best niet in die termen overweegt. De beste oplossing is realistisch te zijn en de kansen te grijpen die de wereld je biedt. Als iedereen zichzelf altijd het goede voorhoudt en voluit gaat om er te geraken, dan komt het uiteindelijk allemaal in orde.
Julie from the CPG team got engaged last week. She looked very happy. Today, she brought a huge load of chocolate cake and biscuits for everyone to celebrate. This made me very happy. When I joked that she should get engaged more often, she smiled and answered very convinced: 'I will only get engaged once'.
I guess, in the long run, this means more chocolate for everyone.
The Belgian Connection
As the interest of the UK people in this blog is rising, I am glad to announce that from now on some of the posts will be in English. This will also allow our island-friends to post their comments if they want to add something to the experience.
Just send your inputs to mmahumby@hotmail.com
Guest-blogger of the day: Dave Hamilton (yes, the famous DH - moviestar!):
Hurdy gurdy hagan daaz. I didn’t understand a word of it.
Dave Hamilton
dunnhumby
Just send your inputs to mmahumby@hotmail.com
Guest-blogger of the day: Dave Hamilton (yes, the famous DH - moviestar!):
Hurdy gurdy hagan daaz. I didn’t understand a word of it.
Dave Hamilton
dunnhumby
zaterdag 16 juni 2007
Banana Poetry
Twee maanden geleden was het de grote dag
Jullie vertrokken naar Londen met een brede lach
Ik bleef als enige achter op een project in Gent
En dacht ‘Ik heb wel betere tijden gekend’…
De eerste weken waren echter absoluut niet slecht
Corona was leuk en ik kwam op mijn pootjes terecht
De zomer begon vroegtijdig in Gent
En ik dacht: ‘Wat ben ik hier eigenlijk toch ontzettend content’
De weekendjes in Londen waren natuurlijk wel fijn
Het was een verademing om weer bij jullie te zijn
Maar jammer genoeg is zo een weekend snel voorbij
En wachtte Corona nog steeds op mij
Nu is jullie internship bijna gedaan
En komt er een moeilijk beslissingsweekend aan
Dus denk goed na, weeg alles af en wees zeker van je stuk
Maar vergeet niet: in België vindt je ook wel het geluk!
Het wordt duidelijk tijd om hier eens te stoppen
En nog wat finale Corona-uurtjes te kloppen
Ten slotte, en wat je allemaal waarschijnlijk al wel wist
Ik heb jullie echt ontzettend hard gemist!
Een prachtig stukje poëzie van ons aller Anneken , waarvoor dank!
Jullie vertrokken naar Londen met een brede lach
Ik bleef als enige achter op een project in Gent
En dacht ‘Ik heb wel betere tijden gekend’…
De eerste weken waren echter absoluut niet slecht
Corona was leuk en ik kwam op mijn pootjes terecht
De zomer begon vroegtijdig in Gent
En ik dacht: ‘Wat ben ik hier eigenlijk toch ontzettend content’
De weekendjes in Londen waren natuurlijk wel fijn
Het was een verademing om weer bij jullie te zijn
Maar jammer genoeg is zo een weekend snel voorbij
En wachtte Corona nog steeds op mij
Nu is jullie internship bijna gedaan
En komt er een moeilijk beslissingsweekend aan
Dus denk goed na, weeg alles af en wees zeker van je stuk
Maar vergeet niet: in België vindt je ook wel het geluk!
Het wordt duidelijk tijd om hier eens te stoppen
En nog wat finale Corona-uurtjes te kloppen
Ten slotte, en wat je allemaal waarschijnlijk al wel wist
Ik heb jullie echt ontzettend hard gemist!
Een prachtig stukje poëzie van ons aller Anneken , waarvoor dank!
donderdag 14 juni 2007
Wetten
Als je zo drie maanden continue met dezelfde groep mensen samenleeft in een omgeving waar eigenlijk niet zoveel te doen is, krijg je regelmatig van die situaties waarop er wel eens iets eigenaardigs uit een bot geslagen wordt.
Het gevolg hiervan is het Grote Citatenblad. Aangezien we hier nog enkele weken zitten is dit overzicht van markante uitspraken nog lang niet ten einde maar bij deze alvast een bloemlezing van de dingen die ik persoonlijk wel mooi gezegd vond.
'Soms moet een mens een stap achteruit zetten, om er twee vooruit te zetten.'
Een cliché als een koe natuurlijk maar gigantisch van toepassing op onze situatie. Als we hier zouden blijven dan zou dat een sociale stap achteruit zijn. Het is echter zo dat onze carrière hierdoor in de toekomst ongetwijfeld een zodanige reëele boost krijgt dat het niet anders kan dat rijkdom en geluk ons ten beurt zullen vallen. De stap achteruit is de lastige stap, die twee vooruit zullen al te bevredigender zijn. Voor realistische mensen die concrete gevolgen bekijken op korte termijn, kan dit echter wel wat moeilijk vallen.
'Hetgeen wat je zoekt, is altijd het laatste wat je vindt.'
Bij het ter wereld brengen van dit citaat was de bedoeling eerder gericht op 'het moet weer eens lukken dat we alle kastjes opendoen en dat ons doel net in het laatste kastje zit'. Als je echter doordenkt op deze uitspraak, zit er een zeer filosofisch diepe waarheid in. Als je iets aan het zoeken bent, en je hebt het gevonden, zal je normaalgezien stoppen met zoeken. Dus is deze stelling echt ontegensprekelijk altijd juist. Het zijn zo van die dingen waar normale mensen niet altijd bij stilstaan. Maar niets beter dan ontegensprekelijke zekerheden. Op zekerheden kan je bouwen.
'Wat is't jong?'
Of hoe reageren mensen als je hen doet nadenken over handelingen die ze niet meteen kunnen plaatsen. Door bijvoorbeeld gewoon in de handen te klappen en te wachten op een reactie, zie je de twijfel in de normale rationele mens sluipen. Na enkele seconden stilte kan het niet anders dan dat de stilte verbroken wordt en de twijfel naar boven komt.
De aandachtige lezer merkt ongetwijfelt de beperkte spanning in de blog van deze dag. Reden is vooral dat er heden ten dage niet veel nieuwe spannende dingen gebeuren. Het project is bijna af, we werken goed door en we maken het niet te bont meer. Om de sleur in dit medium toch
te vermijden, is de doelstelling gezet om vanaf nu zoveel mogelijk gastbloggers aan het woord te laten. Dat zullen op de eerste plaats de andere Londense MMA'ers zijn, maar mogen evengoed van een trouwe lezer, een eerste lezer of een buitenlandse correspondent komen. Heb jij een mooi verhaal of reflectie dat in deze context past, stuur dan je tekst naar mmahumby@hotmail.com. Een ongeëditeerde publicatie verzekerd!
Cheers.
Het gevolg hiervan is het Grote Citatenblad. Aangezien we hier nog enkele weken zitten is dit overzicht van markante uitspraken nog lang niet ten einde maar bij deze alvast een bloemlezing van de dingen die ik persoonlijk wel mooi gezegd vond.
'Soms moet een mens een stap achteruit zetten, om er twee vooruit te zetten.'
Een cliché als een koe natuurlijk maar gigantisch van toepassing op onze situatie. Als we hier zouden blijven dan zou dat een sociale stap achteruit zijn. Het is echter zo dat onze carrière hierdoor in de toekomst ongetwijfeld een zodanige reëele boost krijgt dat het niet anders kan dat rijkdom en geluk ons ten beurt zullen vallen. De stap achteruit is de lastige stap, die twee vooruit zullen al te bevredigender zijn. Voor realistische mensen die concrete gevolgen bekijken op korte termijn, kan dit echter wel wat moeilijk vallen.
'Hetgeen wat je zoekt, is altijd het laatste wat je vindt.'
Bij het ter wereld brengen van dit citaat was de bedoeling eerder gericht op 'het moet weer eens lukken dat we alle kastjes opendoen en dat ons doel net in het laatste kastje zit'. Als je echter doordenkt op deze uitspraak, zit er een zeer filosofisch diepe waarheid in. Als je iets aan het zoeken bent, en je hebt het gevonden, zal je normaalgezien stoppen met zoeken. Dus is deze stelling echt ontegensprekelijk altijd juist. Het zijn zo van die dingen waar normale mensen niet altijd bij stilstaan. Maar niets beter dan ontegensprekelijke zekerheden. Op zekerheden kan je bouwen.
'Wat is't jong?'
Of hoe reageren mensen als je hen doet nadenken over handelingen die ze niet meteen kunnen plaatsen. Door bijvoorbeeld gewoon in de handen te klappen en te wachten op een reactie, zie je de twijfel in de normale rationele mens sluipen. Na enkele seconden stilte kan het niet anders dan dat de stilte verbroken wordt en de twijfel naar boven komt.
De aandachtige lezer merkt ongetwijfelt de beperkte spanning in de blog van deze dag. Reden is vooral dat er heden ten dage niet veel nieuwe spannende dingen gebeuren. Het project is bijna af, we werken goed door en we maken het niet te bont meer. Om de sleur in dit medium toch
te vermijden, is de doelstelling gezet om vanaf nu zoveel mogelijk gastbloggers aan het woord te laten. Dat zullen op de eerste plaats de andere Londense MMA'ers zijn, maar mogen evengoed van een trouwe lezer, een eerste lezer of een buitenlandse correspondent komen. Heb jij een mooi verhaal of reflectie dat in deze context past, stuur dan je tekst naar mmahumby@hotmail.com. Een ongeëditeerde publicatie verzekerd!
Cheers.
woensdag 13 juni 2007
Vrijerlijke dichtheid
OK hier zijn we dan terug!
Het heeft even geduurd sinds mijn vorige post, maar dat was dan ook omdat ik die veruit de belangrijkste vond van alles wat hier al verschenen is. Het doet mij dan ook plezier dat ik niet enige was die met deze gedachten rondliep. De politieke verschuiving van links naar rechts, van socialistisch naar liberaal, is gemaakt. De wereld ziet er weer een stukje mooier en veelbelovender uit. Als we nu nog allemaal realistisch zijn in onze verwachtingen en alle mensen de kansen geven om hun idealen na te streven, komt het nog allemaal goed. Feest!
Plichtsbewust dit weekend de Belgische bodem betreden om respectievelijk te merken dat de snelste weg naar Gent vanuit Brussel-Zuid een stoptrein naar Kortrijk was, aangevuld met een wakkergebelde moeder om diens auto in beslag te nemen en zelf naar Gent te rijden, vriendin op te pikken en terug naar Zuidwest-Vlaanderen te toeren. Toeren dus. Maar niets leuker dan een weekendje thuis bij lief en moeders keuken. Tot rust komen in de rust van het platteland is een ongekende luxe na enkele maanden Londense ruis. Zondag dan de Big day gevuld met twee gekleurde bolletjes en evenveel gekruiste vingers op een goede afloop. I love it when a plan comes together...
Het volgende plan was dan een blik op de toekomst werpen. Een doctoraat in Gent is optie 1 (maar uiterst onzeker), in Londen blijven is optie 2 (concreet) of optie 3: nog iets anders. In mijn verlengd weekend van de gelegendheid gebruik gemaakt om nog wat te solliciteren, meteen 2 gesprekken met bijkomende nadruk op een spoedige afronding. Interessante zaken allemaal maar wat is nu de beste keuze... de toekomst zal het uitwijzen. Binnenkort.
Vandaag terug op het werk om een Big Presentation te geven. Bij deze de ingrediënten voor een goede presentatie: hou het simpel, gebruik mooie grafiekjes, gebruik humor, weet wat je publiek verwacht, wees enthousiast over wat je zelf vertelt en hou het kort. Lachen met andere mensen pays off. De foto van een dronken Koen op de vloer van een boot wist het Professionele publiek meteen in de juiste stemming te brengen. Een klein succesje met bijhorende goede commentaren. Altijd leuk. Volgende week geven we onze Final presentation. Dit betekent dezelfde presentatie als vandaag maar met nog meer voorbeeldjes en nog betere grappen. Ik kijk er al naar uit.
Nog een dikke twee weken en het zit er hier voor ons op. De hele ervaring is supersnel aan het voorbijflitsen, later zullen we ongetwijfeld ons realiseren hoe goed we het hier wel gehad hebben. 't is hier saai 's avonds, niet te doen duur, het eten suckt, constant geruis op de achtergrond, warm, pijnlijke rug, altijd dezelfde mensen, twijfels, ... Jaja, het is een mooie tijd geweest.
Het heeft even geduurd sinds mijn vorige post, maar dat was dan ook omdat ik die veruit de belangrijkste vond van alles wat hier al verschenen is. Het doet mij dan ook plezier dat ik niet enige was die met deze gedachten rondliep. De politieke verschuiving van links naar rechts, van socialistisch naar liberaal, is gemaakt. De wereld ziet er weer een stukje mooier en veelbelovender uit. Als we nu nog allemaal realistisch zijn in onze verwachtingen en alle mensen de kansen geven om hun idealen na te streven, komt het nog allemaal goed. Feest!
Plichtsbewust dit weekend de Belgische bodem betreden om respectievelijk te merken dat de snelste weg naar Gent vanuit Brussel-Zuid een stoptrein naar Kortrijk was, aangevuld met een wakkergebelde moeder om diens auto in beslag te nemen en zelf naar Gent te rijden, vriendin op te pikken en terug naar Zuidwest-Vlaanderen te toeren. Toeren dus. Maar niets leuker dan een weekendje thuis bij lief en moeders keuken. Tot rust komen in de rust van het platteland is een ongekende luxe na enkele maanden Londense ruis. Zondag dan de Big day gevuld met twee gekleurde bolletjes en evenveel gekruiste vingers op een goede afloop. I love it when a plan comes together...
Het volgende plan was dan een blik op de toekomst werpen. Een doctoraat in Gent is optie 1 (maar uiterst onzeker), in Londen blijven is optie 2 (concreet) of optie 3: nog iets anders. In mijn verlengd weekend van de gelegendheid gebruik gemaakt om nog wat te solliciteren, meteen 2 gesprekken met bijkomende nadruk op een spoedige afronding. Interessante zaken allemaal maar wat is nu de beste keuze... de toekomst zal het uitwijzen. Binnenkort.
Vandaag terug op het werk om een Big Presentation te geven. Bij deze de ingrediënten voor een goede presentatie: hou het simpel, gebruik mooie grafiekjes, gebruik humor, weet wat je publiek verwacht, wees enthousiast over wat je zelf vertelt en hou het kort. Lachen met andere mensen pays off. De foto van een dronken Koen op de vloer van een boot wist het Professionele publiek meteen in de juiste stemming te brengen. Een klein succesje met bijhorende goede commentaren. Altijd leuk. Volgende week geven we onze Final presentation. Dit betekent dezelfde presentatie als vandaag maar met nog meer voorbeeldjes en nog betere grappen. Ik kijk er al naar uit.
Nog een dikke twee weken en het zit er hier voor ons op. De hele ervaring is supersnel aan het voorbijflitsen, later zullen we ongetwijfeld ons realiseren hoe goed we het hier wel gehad hebben. 't is hier saai 's avonds, niet te doen duur, het eten suckt, constant geruis op de achtergrond, warm, pijnlijke rug, altijd dezelfde mensen, twijfels, ... Jaja, het is een mooie tijd geweest.
dinsdag 5 juni 2007
Can I make a difference?
Nog vijf dagen en we mogen terug het zondagskostuum aantrekken om ons land (België nog steeds) de federale bestuurders aan te wijzen die het verdient. Niet altijd even gemakkelijk, die verkiezingen. Het kan dan ook geen kwaad om eens echt goed na te denken over die ene stem die we zondag mogen uitbrengen.
Laten we de opties eens bekijken.
Strekking 1: de schaduwpartijen. (PvdA, Spirit, NVA,Vivant)
Dit zijn de partijen die ergens op je stemblad voorkomen maar waar van je op voorhand weet dat je stem eigenlijk nooit zijn doel bereikt.
PvdA is een communistische partij, heeft geen bekendheid noch ervaring en zal nooit boven de kiesdrempel raken. Een stem voor deze partij is een stem voor de grote regerinsgpartijen, waarschijnlijk niet altijd de bedoeling van de mensen die hiervoor stemmen.
Vivant, Spirit en NVA zijn bekende namen maar zijn geen partijen. Het zijn appendices van respectievelijk Open VLD, SPA en CD&V. Als hun grote broer zou beslissen dat deze partijen ophouden met bestaan, dan is het ook zo. Deze pseudo partijen willen ook niet onafhankelijk bestaan, logisch natuurlijk. Als ze zich gewoon parasiteren op grote blokken zijn ze zeker van hun postjes en hoeven ze zelf niet veel te doen. Zielig.
Strekking 2: de linkse partijen (Groen!, SPA)
Groen! is grappig. Ze vertrekken van een idealistisch standpunt, het milieu is belangrijk, maar het verleden heeft aangetoond dat ze in de praktijk niet meer doen dan de ene belasting na de andere te heffen, of die nu iets met de opwarming van de Aarde te maken heeft of niet. Een mooie filosofie maar een wat beperkte visie op beleid. Bijgevolg is dit een uitstekende oppositiepartij. Per definitie moet een oppositiepartij niet verkozen worden, enkel overleven. Dat lukt hen wel.
SPA is een eeuwige frustratie van iedere niet linkse Belg die het goed voorheeft met dit land. Schandaal na schandaal, de ene incompetente beslissing na de andere maar steeds geraken ze ermee weg. Ze slagen er altijd in om zich te verschuilen achter die andere partij die ze als voornaamste regeringspartij vermelden. Altijd een grote mond opzetten maar de handjes terugtrekken als te heet wordt onder hun voeten. Ze hebben goede principes wat betreft gezondheidszorg en sociale zekerheid. Dat ze het dan ook daarbij houden. Wanneer ze beginnen met departementen als Begroting of Jusititie, gaat het echt wel helemaal fout. Als linkse kiezer heb je niet veel keuze natuurlijk. Alhoewel, gezien het feit dat SPA duidelijk in het centrum wil staan, nu ze onder andere openlijk hun verbond met de PS ontkennen (beliegen), dan zijn er mss wel andere degelijke centrumpartijen die uw sociaalgezinde stem verdienen.
Strekking 3: de rechtse partijen (Open VLD, CD&V, Lijst Dedecker, Vlaams Belang)
Laten we maar beginnen Open VLD, de meest linkse van alle partijen in dit lijstje. Na twee regeringsperioden gedeeld te hebben met de SPA, is deze partij duidelijk de eigen filosofie vergeten. VLD was vroeger Vlaams Liberaal en Democratisch. Ze stonden gerant voor het liberaal gedachtegoed in een land waar er vrijheid was om te leven en werken zoals je dat zelf verkiest. Vandaag zijn ze niet Liberaal maar Progressief. Progressief en machtsgeil. Na zoveel jaar aan het beleid, geef je niet graag uw postjes af, dat is normaal. Het is ook normaal dat je daarom jezelf verloochend en plots het belangrijker vindt dat migranten kunnen stemmen en dat de Vlamingen maar progressief moeten zijn en verandering toejuichen. Ik kies toch liever zelf of ik wil veranderen, misschien was ik wel gelukkig met hoe het vroeger was. VLD is niet meer. Mijn stem zijn ze alvast kwijt.
CD&V klom uit een diep dal, maar zijn nu helemaal terug. Wat nieuwe gezichten, voorzichtige beloftes en natuurlijk profiterend van het gepruts van Paars, zijn de tjeven klaar om terug het roer in handen te nemen. Ze profileren zich uitdrukkelijk als centrum-rechts. De gulden middenweg als het ware. Maar dat is dan ook alles. Het is moeilijk om tegen het 'respect' te zijn waar CD&V mee heult. Aan de andere kant zijn ze zo gematigd in al hun standpunten dat iemand die een duidelijk idee heeft over deze samenleving, zijn gading niet zal vinden bij deze partij. Als CD&V aan de macht komt, zal er niet heel veel veranderen, vooral niet als ze opnieuw de socialisten als bedelende partij erbij nemen en de flaters van de roden moeten compenseren.
Vlaams Belang heeft een duidelijke visie: Vlaanderen voor alles. Jammergenoeg dreigt er achter die slogan niet veel inhoud te zitten. Los van het feit dat ze op het randje af racistisch zijn, is het duidelijk dat diep vanbinnen deze partij graag alles aan banden zou leggen. Onder het mom van Vlaamsgezind zullen deze politici met plezier grote beslissingen in uw plaats nemen, of je nu akkoord gaat of niet. Spooky. Uiteraard is een stem voor het Vlaams Belang even waardevol als één voor de PvdA. Deze partij zal nooit in de regering geraken, dus is een stem hiernaartoe, eigenlijk een stem voor de partijen die de meerderheid hebben in de regering, SPA bijvoorbeeld.
Lijst Dedecker is de jongste partij in het Vlaamse gedeelte van het land. Wat onconventioneel en vrij onaantrekkelijk door zijn boerse oprichter en naamdrager, maar wel verdomd duidelijk in waar ze voor staat: rechts Liberalisme. De vrijheid om als burger te leven, je geld te spenderen zoals je dat zelf verkiest, een ondernemingsgezind klimaat en een realistisch migrantenbeleid. Best interessant allemaal. Maar waarom moet uitgerekend Dedecker degene zijn die daar mee komt opzetten? Het is een gedreven man, maar helaas niet de meest flexibel communiceerder. Deze partij kan in België het liberalisme terug op de kaart zetten en een inhoudelijk volwaardig rechts alternatief bieden. Hun enige opdracht is de kiesdrempel overleven. Zo kunnen ze constructief oppositie voeren en als rookdetector de flaters van de regering tijdig alarmeren.
De absolute perfectie vind je natuurlijk nooit binnen één partij. De volledige waarheid komt altijd uit meerdere boeken. Laten we maar hopen dat er na 10 juni een regering komt die ons alle kansen geeft om comfortabel te leven in ons Belgen-feestland.
You can make a difference.
Laten we de opties eens bekijken.
Strekking 1: de schaduwpartijen. (PvdA, Spirit, NVA,Vivant)
Dit zijn de partijen die ergens op je stemblad voorkomen maar waar van je op voorhand weet dat je stem eigenlijk nooit zijn doel bereikt.
PvdA is een communistische partij, heeft geen bekendheid noch ervaring en zal nooit boven de kiesdrempel raken. Een stem voor deze partij is een stem voor de grote regerinsgpartijen, waarschijnlijk niet altijd de bedoeling van de mensen die hiervoor stemmen.
Vivant, Spirit en NVA zijn bekende namen maar zijn geen partijen. Het zijn appendices van respectievelijk Open VLD, SPA en CD&V. Als hun grote broer zou beslissen dat deze partijen ophouden met bestaan, dan is het ook zo. Deze pseudo partijen willen ook niet onafhankelijk bestaan, logisch natuurlijk. Als ze zich gewoon parasiteren op grote blokken zijn ze zeker van hun postjes en hoeven ze zelf niet veel te doen. Zielig.
Strekking 2: de linkse partijen (Groen!, SPA)
Groen! is grappig. Ze vertrekken van een idealistisch standpunt, het milieu is belangrijk, maar het verleden heeft aangetoond dat ze in de praktijk niet meer doen dan de ene belasting na de andere te heffen, of die nu iets met de opwarming van de Aarde te maken heeft of niet. Een mooie filosofie maar een wat beperkte visie op beleid. Bijgevolg is dit een uitstekende oppositiepartij. Per definitie moet een oppositiepartij niet verkozen worden, enkel overleven. Dat lukt hen wel.
SPA is een eeuwige frustratie van iedere niet linkse Belg die het goed voorheeft met dit land. Schandaal na schandaal, de ene incompetente beslissing na de andere maar steeds geraken ze ermee weg. Ze slagen er altijd in om zich te verschuilen achter die andere partij die ze als voornaamste regeringspartij vermelden. Altijd een grote mond opzetten maar de handjes terugtrekken als te heet wordt onder hun voeten. Ze hebben goede principes wat betreft gezondheidszorg en sociale zekerheid. Dat ze het dan ook daarbij houden. Wanneer ze beginnen met departementen als Begroting of Jusititie, gaat het echt wel helemaal fout. Als linkse kiezer heb je niet veel keuze natuurlijk. Alhoewel, gezien het feit dat SPA duidelijk in het centrum wil staan, nu ze onder andere openlijk hun verbond met de PS ontkennen (beliegen), dan zijn er mss wel andere degelijke centrumpartijen die uw sociaalgezinde stem verdienen.
Strekking 3: de rechtse partijen (Open VLD, CD&V, Lijst Dedecker, Vlaams Belang)
Laten we maar beginnen Open VLD, de meest linkse van alle partijen in dit lijstje. Na twee regeringsperioden gedeeld te hebben met de SPA, is deze partij duidelijk de eigen filosofie vergeten. VLD was vroeger Vlaams Liberaal en Democratisch. Ze stonden gerant voor het liberaal gedachtegoed in een land waar er vrijheid was om te leven en werken zoals je dat zelf verkiest. Vandaag zijn ze niet Liberaal maar Progressief. Progressief en machtsgeil. Na zoveel jaar aan het beleid, geef je niet graag uw postjes af, dat is normaal. Het is ook normaal dat je daarom jezelf verloochend en plots het belangrijker vindt dat migranten kunnen stemmen en dat de Vlamingen maar progressief moeten zijn en verandering toejuichen. Ik kies toch liever zelf of ik wil veranderen, misschien was ik wel gelukkig met hoe het vroeger was. VLD is niet meer. Mijn stem zijn ze alvast kwijt.
CD&V klom uit een diep dal, maar zijn nu helemaal terug. Wat nieuwe gezichten, voorzichtige beloftes en natuurlijk profiterend van het gepruts van Paars, zijn de tjeven klaar om terug het roer in handen te nemen. Ze profileren zich uitdrukkelijk als centrum-rechts. De gulden middenweg als het ware. Maar dat is dan ook alles. Het is moeilijk om tegen het 'respect' te zijn waar CD&V mee heult. Aan de andere kant zijn ze zo gematigd in al hun standpunten dat iemand die een duidelijk idee heeft over deze samenleving, zijn gading niet zal vinden bij deze partij. Als CD&V aan de macht komt, zal er niet heel veel veranderen, vooral niet als ze opnieuw de socialisten als bedelende partij erbij nemen en de flaters van de roden moeten compenseren.
Vlaams Belang heeft een duidelijke visie: Vlaanderen voor alles. Jammergenoeg dreigt er achter die slogan niet veel inhoud te zitten. Los van het feit dat ze op het randje af racistisch zijn, is het duidelijk dat diep vanbinnen deze partij graag alles aan banden zou leggen. Onder het mom van Vlaamsgezind zullen deze politici met plezier grote beslissingen in uw plaats nemen, of je nu akkoord gaat of niet. Spooky. Uiteraard is een stem voor het Vlaams Belang even waardevol als één voor de PvdA. Deze partij zal nooit in de regering geraken, dus is een stem hiernaartoe, eigenlijk een stem voor de partijen die de meerderheid hebben in de regering, SPA bijvoorbeeld.
Lijst Dedecker is de jongste partij in het Vlaamse gedeelte van het land. Wat onconventioneel en vrij onaantrekkelijk door zijn boerse oprichter en naamdrager, maar wel verdomd duidelijk in waar ze voor staat: rechts Liberalisme. De vrijheid om als burger te leven, je geld te spenderen zoals je dat zelf verkiest, een ondernemingsgezind klimaat en een realistisch migrantenbeleid. Best interessant allemaal. Maar waarom moet uitgerekend Dedecker degene zijn die daar mee komt opzetten? Het is een gedreven man, maar helaas niet de meest flexibel communiceerder. Deze partij kan in België het liberalisme terug op de kaart zetten en een inhoudelijk volwaardig rechts alternatief bieden. Hun enige opdracht is de kiesdrempel overleven. Zo kunnen ze constructief oppositie voeren en als rookdetector de flaters van de regering tijdig alarmeren.
De absolute perfectie vind je natuurlijk nooit binnen één partij. De volledige waarheid komt altijd uit meerdere boeken. Laten we maar hopen dat er na 10 juni een regering komt die ons alle kansen geeft om comfortabel te leven in ons Belgen-feestland.
You can make a difference.
maandag 4 juni 2007
People
zondag 3 juni 2007
Homo homini lupus est
Friday 1th June
Deze dag zal voor eeuwig in ons geheugen gegrift staan als: de eerste dag van de nieuwe maand. Maar ook wel als: de dag na de Dunnhumby boatparty.
Zoals de foto van Karol al laat doorschijnen: de bootfeeste was nog tof. Na het werk gingen we traditioneel nog even poolen waarop we zwanger van zin onze voorraad avondmaal-Carlsberg insloegen en de tube namen naar Temple. Only guys tonight. Onze eigen allerliefste Maaike was naar huis en ook het leeuwinnendeel van de Dunnhumby dames liet het feestje aan zich passeren, bang voor stormweer op de Thames. Uiteindelijk kwamen er van de 160 ingeschrevenen zowat 100 opdagen. Er was een beperkte hoeveelheid gratis drank voorzien die dus in ons voordeel door minder mensen moest gedeeld worden.
In het eerste deel van de avond lag de nadruk op toeristen. Vanop de boot hadden we een prachtig zicht op de Houses of Parliament, the Big Ben, London Eye, Tower Bridge, Canary Warf, ... Absoluut de moeite waard! Omdat we ons zeer bewust waren van het beperkte aanbod gratis drank, legden we al snel een voorraadje Stella's aan, tot enige misprijzende 'wat een marginalen' -blik van wat tuttebelletjes op de boot, maar tot onze grote vreugde en voldoening. Tegen het moment dat onze voorraad op was, brak het tweede deel van de avond aan: The Party.
Naar middeleeuwse gewoonte werd het feest ingezet met het nuttigen van wat geestrijke dranken. Concreet werd er een Beer-race georganiseerd tussen de verschillende departementen. Een bier-estaffete dus, zoals we die al honderd keren gedaan hadden in Leuvens tijden. Ik sloot me aan bij het CPG team, Koen verdedigde de eer van Tesco. Na het inruilen van mijn pint Bitter (vuil bruin bier) voor een gewone Lager besefte ik dat deze estafette toch een nieuwe ervaring zou worden aangezien er hier natuurlijk niet met 25cl wordt gesalamanderd, maar wel met grote pints (iets van 44-50cl). En daar kwam het startschot. Mr Happy was onze eerste man, daarna kwam Steve en dan was het aan mij, als derde pion van de vijf CPGers. Het ging quite smooth. Gewoon binnenkappen dat bier, niet inzitten met een druppeltje op het hemd en op het einde de cup op het hoofd waarna de volgende kon beginnen. Het ging very smooth. We wonnen die race als verdiende kampioenen. CPG ruled the waves of beer. De commotie was dan ook groot toen even later het Global team als winnaars werden uitgeroepen. Verkocht spel. Het was duidelijk dat de hele beerrace in een netwerk van Chinese gokmaffia was terechtgekomen. Nuja, wij wisten dat we gewonnen hadden en de toeschouwers ook, en dat is nog altijd het belangrijkste. Het feest nadien was er niet minder op. Het gratis bier bleef maar rijkelijk stromen en banden werden gesmeed. 5 pond voor een superfeestje in Londen, dank u wel meneer.
Maargoed, we hadden het dus over vrijdag. Met een lichte (maar zeker niet overdreven) kater naar het werk. Een lege fles gepikt van een verlaten bureau, gevuld met water en beginnen drinken. Tegen de middag waren we terug op volle snelheid. En dat was ook nodig want vandaag gingen we op gesprek bij Mr Andy Smith en de HR manager van Dunnhumby om de contractdetails te bespreken, aangezien Dunnhumby ons allemaal wil aannemen. Het basisaanbod dat zij deden was behoorlijk, en er zou nog iets bijkomen omdat we al behoorlijke analysten waren. Mooi! Maar toch is de keuze niet zo vanzelfsprekend. In de overweging om in Londen te komen werken en leven telt zowel de job (super) als het sociale (los van de boatparty, eigenlijk niet zo super omdat er een schoon lief in Belgie zit). Om het mezelf nog wat moeilijker te maken begon ik behoorlijk vervelend te doen bij de bespreking en vroeg ik nog een significante verhoging van het bedrag. Ze keken even verschrikt op, maar zouden het toch in overweging nemen. Superwerk dat super betaald, dat zou al eens seruieus kunnen doorwegen op een Weegschaal. De andere (Belgische) opties zijn werken aan de Universiteit in Gent of Consultancy in Brussel. Die eerste optie is de idale maar nog lang niet concreet, de tweede is wel concreet maar draagt toch enkele nadelen met zich mee. Bovendien zijn er voor de eerste optie nog (evenwaardige) kandidaten die het hele proces enkel nog kunnen vertragen. Binnen twee weken moeten we beslissen bij Dunnhumby. Ik ben benieuwd wat het zal worden.
Saturday 2nd June
Talking about a slow day, dit was er ene. Lang geslapen en daarna als ontbijt/middagmaal en avondmaal een maaltijd macaroni met kaas en hesp gegeten. Lekker! Het objectief van de dag was: feesten in Angel. Even later kwam daarbij: met andere Gentse studenten van Finance die hier ook in Londen zitten. De andere kerels waren nog maar pas aangekomen in Londen en dat was wel duidelijk. Het duurt even tegen je gewend wordt aan de prijzen en de openingsuren van de cafés en clubs hier. Tegen 22u aperitieven en tegen 24u gaan feesten is leuk, maar geen goed idee in Londen. Zeker al niet als je met 7 jongens bent, zonder vrouwen mee. Na de uitgebreide aperitief in het luxueuse appartement dat ze van hun stagebedrijf ter beschikking kregen (met fitness,zwembad en jacuzzi - banken hebben geld), namen we de tube naar Angel. Tijdens de rit was er wat gratis animatie van enkele schaars geklede maar zwaar geverfde dames (of hoe noem je dat?) die de verjaardag vierden van één van hen door in minirok rond de palen in de trein te draaien als volwaardige stripsters. De een leek al wat meer ervaren, de andere heel wat minder. Vooral de 'sorry for my ass' na haar performance was zeer terecht. Nuja, iedereen wil zo zijn moment van aandacht in het leven. Ondanks de spijtige graad van aantrekkelijkheid beweerde Koen toch dat hij die blonde wel te doen vond. De barmhartige samaritaan.
In Angel werd al snel duidelijk dat we de jarige dames beter hadden opgescharreld. Met zeven man geraak je niet binnen in een club in Londen. Het was bijna 1u. De laatste optie was naar Coven garden gaan en daar, voor 12 pond, de altijd leuke Roadhouse aan te doen. De laatste tube was al vertrokken dus namen we voor de verandering een Cab. Niet persoonlijk mijn favoriete transportmiddel, maar het was eens een ervaring. Toen we 30 seconden aan rode lichten stonden te wachten en ik de teller met 2O cent zag stijgen leken het wel de meest kostbare seconden ooit ervaren. 4 pond armer kwamen we aan de Roadhouse, waar een ellenlange rij ons stond op te wachten. 12 pond inkom, voor nog 2 uurtjes feesten als we spoedig zouden binnengeraken. Even slikken. Uiteindelijk besloot ik niet meer binnen te gaan. Door de willekeur van het lot kwam ik samen met Philippe even later wel voor 8 pond in de Walkabout terecht. Een iets minder fancy club met echter wel goeie muziek, goedkoper bier (3 pond voor een pint) en voetbal op schermen boven de dansvloer! Nog eens de moeite waard. Beneden was de house-kelder, boven de rockvloer. Na vooral boven een dansje geplaceerd te hebben, gingen we beneden afsluiten met nog andere Belgen die in Londen verblijven. It's a small world after all.
Deze wijsheid nog meer in de verf gezet toen we op een, met mensen overspoelde, Piccadily Circus pardoes op onze Roadhouse-belgen stootten en zo toch nog samen de bus naar huis konden nemen. 't is te zeggen, dat was toch de bedoeling. Koen was al eerder op de avond in de Roadhouse plots verdwenen , de finance boys hadden geen rechtstreeks bus dus zouden nog even zoet zijn en toen Thomas, Philippe en ikzelf ons in de massa begaven die ook de N9 richting Brentford wilden nemen, sloot de deur voor Thomas en mocht hij alleen wachten op de volgende bus. Blij dat wij (Philippe en Maarten) er wel opzaten, probeerden we wakker te blijven om deze keer onze halte niet te missen. De duivel had er ongetwijfeld iets mee te zien toen we ons afvroegen waar Koen zou beland zijn, waarop we hem doodleuk langs de weg zagen wandelen waarlangs wij passeerden. Een halte later stapten we af en wachtten we tot we de verloren zoon terug in de kudde hadden opgenomen. Blijkbaar was Koen iets vroeger in de Roadhouse vertrokken, de nachtbus genomen en in slaap gevallen, wakkergeworden met het idee dat hij veel te ver zat, uitgestapt en gemerkt dat hij veel te vroeg was afgestapt, beginnen wandelen naar Brentford, dan toch terug een N9 bus genomen (waar Philippe ik toevallig opzaten), terug een halte te vroeg uitgestapt (het moment waarop wij hem gezien hadden) om uiteindelijk toch terug bij ons te belanden. Dat gebeurt natuurlijk. Het was intussen klaarlicht dag geworden (rond 4u30) en na een heel laat avondmaal dat bestond uit macaroni met ketchup, gingen we allemaal vredig slapen.
Deze dag zal voor eeuwig in ons geheugen gegrift staan als: de eerste dag van de nieuwe maand. Maar ook wel als: de dag na de Dunnhumby boatparty.
Zoals de foto van Karol al laat doorschijnen: de bootfeeste was nog tof. Na het werk gingen we traditioneel nog even poolen waarop we zwanger van zin onze voorraad avondmaal-Carlsberg insloegen en de tube namen naar Temple. Only guys tonight. Onze eigen allerliefste Maaike was naar huis en ook het leeuwinnendeel van de Dunnhumby dames liet het feestje aan zich passeren, bang voor stormweer op de Thames. Uiteindelijk kwamen er van de 160 ingeschrevenen zowat 100 opdagen. Er was een beperkte hoeveelheid gratis drank voorzien die dus in ons voordeel door minder mensen moest gedeeld worden.
In het eerste deel van de avond lag de nadruk op toeristen. Vanop de boot hadden we een prachtig zicht op de Houses of Parliament, the Big Ben, London Eye, Tower Bridge, Canary Warf, ... Absoluut de moeite waard! Omdat we ons zeer bewust waren van het beperkte aanbod gratis drank, legden we al snel een voorraadje Stella's aan, tot enige misprijzende 'wat een marginalen' -blik van wat tuttebelletjes op de boot, maar tot onze grote vreugde en voldoening. Tegen het moment dat onze voorraad op was, brak het tweede deel van de avond aan: The Party.
Naar middeleeuwse gewoonte werd het feest ingezet met het nuttigen van wat geestrijke dranken. Concreet werd er een Beer-race georganiseerd tussen de verschillende departementen. Een bier-estaffete dus, zoals we die al honderd keren gedaan hadden in Leuvens tijden. Ik sloot me aan bij het CPG team, Koen verdedigde de eer van Tesco. Na het inruilen van mijn pint Bitter (vuil bruin bier) voor een gewone Lager besefte ik dat deze estafette toch een nieuwe ervaring zou worden aangezien er hier natuurlijk niet met 25cl wordt gesalamanderd, maar wel met grote pints (iets van 44-50cl). En daar kwam het startschot. Mr Happy was onze eerste man, daarna kwam Steve en dan was het aan mij, als derde pion van de vijf CPGers. Het ging quite smooth. Gewoon binnenkappen dat bier, niet inzitten met een druppeltje op het hemd en op het einde de cup op het hoofd waarna de volgende kon beginnen. Het ging very smooth. We wonnen die race als verdiende kampioenen. CPG ruled the waves of beer. De commotie was dan ook groot toen even later het Global team als winnaars werden uitgeroepen. Verkocht spel. Het was duidelijk dat de hele beerrace in een netwerk van Chinese gokmaffia was terechtgekomen. Nuja, wij wisten dat we gewonnen hadden en de toeschouwers ook, en dat is nog altijd het belangrijkste. Het feest nadien was er niet minder op. Het gratis bier bleef maar rijkelijk stromen en banden werden gesmeed. 5 pond voor een superfeestje in Londen, dank u wel meneer.
Maargoed, we hadden het dus over vrijdag. Met een lichte (maar zeker niet overdreven) kater naar het werk. Een lege fles gepikt van een verlaten bureau, gevuld met water en beginnen drinken. Tegen de middag waren we terug op volle snelheid. En dat was ook nodig want vandaag gingen we op gesprek bij Mr Andy Smith en de HR manager van Dunnhumby om de contractdetails te bespreken, aangezien Dunnhumby ons allemaal wil aannemen. Het basisaanbod dat zij deden was behoorlijk, en er zou nog iets bijkomen omdat we al behoorlijke analysten waren. Mooi! Maar toch is de keuze niet zo vanzelfsprekend. In de overweging om in Londen te komen werken en leven telt zowel de job (super) als het sociale (los van de boatparty, eigenlijk niet zo super omdat er een schoon lief in Belgie zit). Om het mezelf nog wat moeilijker te maken begon ik behoorlijk vervelend te doen bij de bespreking en vroeg ik nog een significante verhoging van het bedrag. Ze keken even verschrikt op, maar zouden het toch in overweging nemen. Superwerk dat super betaald, dat zou al eens seruieus kunnen doorwegen op een Weegschaal. De andere (Belgische) opties zijn werken aan de Universiteit in Gent of Consultancy in Brussel. Die eerste optie is de idale maar nog lang niet concreet, de tweede is wel concreet maar draagt toch enkele nadelen met zich mee. Bovendien zijn er voor de eerste optie nog (evenwaardige) kandidaten die het hele proces enkel nog kunnen vertragen. Binnen twee weken moeten we beslissen bij Dunnhumby. Ik ben benieuwd wat het zal worden.
Saturday 2nd June
Talking about a slow day, dit was er ene. Lang geslapen en daarna als ontbijt/middagmaal en avondmaal een maaltijd macaroni met kaas en hesp gegeten. Lekker! Het objectief van de dag was: feesten in Angel. Even later kwam daarbij: met andere Gentse studenten van Finance die hier ook in Londen zitten. De andere kerels waren nog maar pas aangekomen in Londen en dat was wel duidelijk. Het duurt even tegen je gewend wordt aan de prijzen en de openingsuren van de cafés en clubs hier. Tegen 22u aperitieven en tegen 24u gaan feesten is leuk, maar geen goed idee in Londen. Zeker al niet als je met 7 jongens bent, zonder vrouwen mee. Na de uitgebreide aperitief in het luxueuse appartement dat ze van hun stagebedrijf ter beschikking kregen (met fitness,zwembad en jacuzzi - banken hebben geld), namen we de tube naar Angel. Tijdens de rit was er wat gratis animatie van enkele schaars geklede maar zwaar geverfde dames (of hoe noem je dat?) die de verjaardag vierden van één van hen door in minirok rond de palen in de trein te draaien als volwaardige stripsters. De een leek al wat meer ervaren, de andere heel wat minder. Vooral de 'sorry for my ass' na haar performance was zeer terecht. Nuja, iedereen wil zo zijn moment van aandacht in het leven. Ondanks de spijtige graad van aantrekkelijkheid beweerde Koen toch dat hij die blonde wel te doen vond. De barmhartige samaritaan.
In Angel werd al snel duidelijk dat we de jarige dames beter hadden opgescharreld. Met zeven man geraak je niet binnen in een club in Londen. Het was bijna 1u. De laatste optie was naar Coven garden gaan en daar, voor 12 pond, de altijd leuke Roadhouse aan te doen. De laatste tube was al vertrokken dus namen we voor de verandering een Cab. Niet persoonlijk mijn favoriete transportmiddel, maar het was eens een ervaring. Toen we 30 seconden aan rode lichten stonden te wachten en ik de teller met 2O cent zag stijgen leken het wel de meest kostbare seconden ooit ervaren. 4 pond armer kwamen we aan de Roadhouse, waar een ellenlange rij ons stond op te wachten. 12 pond inkom, voor nog 2 uurtjes feesten als we spoedig zouden binnengeraken. Even slikken. Uiteindelijk besloot ik niet meer binnen te gaan. Door de willekeur van het lot kwam ik samen met Philippe even later wel voor 8 pond in de Walkabout terecht. Een iets minder fancy club met echter wel goeie muziek, goedkoper bier (3 pond voor een pint) en voetbal op schermen boven de dansvloer! Nog eens de moeite waard. Beneden was de house-kelder, boven de rockvloer. Na vooral boven een dansje geplaceerd te hebben, gingen we beneden afsluiten met nog andere Belgen die in Londen verblijven. It's a small world after all.
Deze wijsheid nog meer in de verf gezet toen we op een, met mensen overspoelde, Piccadily Circus pardoes op onze Roadhouse-belgen stootten en zo toch nog samen de bus naar huis konden nemen. 't is te zeggen, dat was toch de bedoeling. Koen was al eerder op de avond in de Roadhouse plots verdwenen , de finance boys hadden geen rechtstreeks bus dus zouden nog even zoet zijn en toen Thomas, Philippe en ikzelf ons in de massa begaven die ook de N9 richting Brentford wilden nemen, sloot de deur voor Thomas en mocht hij alleen wachten op de volgende bus. Blij dat wij (Philippe en Maarten) er wel opzaten, probeerden we wakker te blijven om deze keer onze halte niet te missen. De duivel had er ongetwijfeld iets mee te zien toen we ons afvroegen waar Koen zou beland zijn, waarop we hem doodleuk langs de weg zagen wandelen waarlangs wij passeerden. Een halte later stapten we af en wachtten we tot we de verloren zoon terug in de kudde hadden opgenomen. Blijkbaar was Koen iets vroeger in de Roadhouse vertrokken, de nachtbus genomen en in slaap gevallen, wakkergeworden met het idee dat hij veel te ver zat, uitgestapt en gemerkt dat hij veel te vroeg was afgestapt, beginnen wandelen naar Brentford, dan toch terug een N9 bus genomen (waar Philippe ik toevallig opzaten), terug een halte te vroeg uitgestapt (het moment waarop wij hem gezien hadden) om uiteindelijk toch terug bij ons te belanden. Dat gebeurt natuurlijk. Het was intussen klaarlicht dag geworden (rond 4u30) en na een heel laat avondmaal dat bestond uit macaroni met ketchup, gingen we allemaal vredig slapen.
vrijdag 1 juni 2007
Boat trip
Vandaag hebben we een gastblogger: onze Poolse vriend/mentor Karol!
From: Karol Kuhl
Sent: 01 June 2007 11:50
To: Karel De Wilde; Maaike Van den Branden; Philipe Baecke; Maarten
Verschuere; Thomas Meersseman
Cc: Koen Michiels
Subject: Emailing: IMG_0710.jpg
It looks like Koen has fully integrated into dunnhumby.
(U herkent Koen als de jongeman rechts vooraan met het blauwe, met bier doorweekte, hemd)
Abonneren op:
Posts (Atom)