Na anderhalve maand zonder internet thuis zijn we (Koen) er eindelijk in geslaagd om ons very own wireless network te installeren op kot. Virgin media voorziet ons naast een XL Broadband (Unlimited download, 20MB) ook van Medium TV (35 nutteloze kanalen) en een normale vaste telefoonlijn (we doen alvast niet de inspanning om er effectief en telefoon op aan te sluiten). De gevolgen van deze digitale revolutie zijn niet klein. Waar we vroeger gewoon thuiskwamen, aten en nog een filmpje -of laten we eerlijk zijn: Star Trekje – keken; komen we nu thuis, schakelen we de pc aan en weten we niet beter weten dan na 8 uur pcwerk opnieuw online te gaan om nog eens de mails te checken, facebook te bekijken en op XL niveau films, muziek en Ebooks te downloaden (legaal natuurlijk). Laat je vooral niet verrassen over die laatste categorie, het betreft hier natuurlijk Ebooks met betrekking tot SAS (de programmeertaal waarin we werken), VBA (programmeertaal die we willen bijleren) of allerhande andere nerd material. Andere boeken die je op onze flat terugvindt: ‘the Google story’ en ‘Beleggen met Paul Dhoore’. Beste lezers, dames en heren, u begint het misschien al wat te vermoeden maar: wij kunnen erg saaie mensen zijn.
Om alles wat in een perspectief te plaatsen, kan een kleine voorstelling van onze ‘flatlife’ geen kwaad. We zitten dus samen met drie Belgische kerels, drie analysten, drie heel verschillende mensen, die als gezamenlijke voorgeschiedenis hebben: samen een jaartje in dezelfde klas gezeten. Een jaar geleden had ik nooit durven of willen denken dat ik een jaar later met twee van die onbekenden zou samenwonen in het buitenland. Het feit dat we in het buitenland zitten, zorgt er ook voor dat we heel sterk op elkaar aangewezen zijn. Ons moeder is niet meer dichtbij om ieder weekend de was te doen en eten klaar te maken, de rust en routine van Anzegem is ver weg van Ealing city waar gewoon eens buiten op uw eigen terras zitten geen optie is. Zelfs het lief komt maar om de zoveel tijd terug opduiken. It’s just the three of us for the daily business.
Samen uit de veren, samen naar het werk, samen eten, samen feesten, samen sporten, op die manier leer je elkaar wel kennen natuurlijk. Het is wat aanpassen in het begin maar geleidelijk aan worden gewoontes gevormd. Om onze overleving te garanderen, zijn het vooral Koen en Thomas die koken en ben ik het one-man afwasteam, al zijn mijn aardappelen de beste. Thomas heeft ooit Accountancy gedaan dus is hij de boekhouder die zich bezighoudt met het uitpluizen van de gezamenlijke rekeningen. Daarnaast hij is min of meer ook hoofd aankoper. We gaan niet meer uitgebreid winkelen, alles wordt online gekocht en aan de deur afgeleverd. Een aankoper heeft macht natuurlijk. Als we zeggen van ‘kies zelf maar een groente om door de puree te mixen’ dan kiest Thomas bijvoorbeeld voor munt. MUNT! Je weet wel, dat kruid waar je thee van kan maken. Niet te doen. Ware het niet dat voor Koen als hoofdkok geen uitdaging te groot is en daarom effectief alle puree (had ik niet om een veiligheidsportie gevraagd?) met munt bewerkt. Gevolg: een puree die wel lijkt gemaakt van tandpasta. Vreselijk. Practice makes perfect natuurlijk en het zijn dergelijke ervaringen die ons toch op regelmatige basis van een lekker avondmaaltijd voorzien. Koen is verder ook hoofd IT binnen het kot en zonder twijfel de grootste SAS-zot. Onder het motto ‘alles kan beter’ komt Koen iedere twee weken met een stukje nieuwe code op de proppen, dat per definitie beter moet zijn dan de vorige methode. Ik houd het van op afstand in de gaten en probeer in te pikken als ik denk dat het effectief een verbetering kan zijn in de praktijk. Verder doe ik de grote maandelijkse betalingen nadat ik moeilijk genoeg gedaan heb om ze zo laag mogelijk te houden.
Om alles wat in een perspectief te plaatsen, kan een kleine voorstelling van onze ‘flatlife’ geen kwaad. We zitten dus samen met drie Belgische kerels, drie analysten, drie heel verschillende mensen, die als gezamenlijke voorgeschiedenis hebben: samen een jaartje in dezelfde klas gezeten. Een jaar geleden had ik nooit durven of willen denken dat ik een jaar later met twee van die onbekenden zou samenwonen in het buitenland. Het feit dat we in het buitenland zitten, zorgt er ook voor dat we heel sterk op elkaar aangewezen zijn. Ons moeder is niet meer dichtbij om ieder weekend de was te doen en eten klaar te maken, de rust en routine van Anzegem is ver weg van Ealing city waar gewoon eens buiten op uw eigen terras zitten geen optie is. Zelfs het lief komt maar om de zoveel tijd terug opduiken. It’s just the three of us for the daily business.
Samen uit de veren, samen naar het werk, samen eten, samen feesten, samen sporten, op die manier leer je elkaar wel kennen natuurlijk. Het is wat aanpassen in het begin maar geleidelijk aan worden gewoontes gevormd. Om onze overleving te garanderen, zijn het vooral Koen en Thomas die koken en ben ik het one-man afwasteam, al zijn mijn aardappelen de beste. Thomas heeft ooit Accountancy gedaan dus is hij de boekhouder die zich bezighoudt met het uitpluizen van de gezamenlijke rekeningen. Daarnaast hij is min of meer ook hoofd aankoper. We gaan niet meer uitgebreid winkelen, alles wordt online gekocht en aan de deur afgeleverd. Een aankoper heeft macht natuurlijk. Als we zeggen van ‘kies zelf maar een groente om door de puree te mixen’ dan kiest Thomas bijvoorbeeld voor munt. MUNT! Je weet wel, dat kruid waar je thee van kan maken. Niet te doen. Ware het niet dat voor Koen als hoofdkok geen uitdaging te groot is en daarom effectief alle puree (had ik niet om een veiligheidsportie gevraagd?) met munt bewerkt. Gevolg: een puree die wel lijkt gemaakt van tandpasta. Vreselijk. Practice makes perfect natuurlijk en het zijn dergelijke ervaringen die ons toch op regelmatige basis van een lekker avondmaaltijd voorzien. Koen is verder ook hoofd IT binnen het kot en zonder twijfel de grootste SAS-zot. Onder het motto ‘alles kan beter’ komt Koen iedere twee weken met een stukje nieuwe code op de proppen, dat per definitie beter moet zijn dan de vorige methode. Ik houd het van op afstand in de gaten en probeer in te pikken als ik denk dat het effectief een verbetering kan zijn in de praktijk. Verder doe ik de grote maandelijkse betalingen nadat ik moeilijk genoeg gedaan heb om ze zo laag mogelijk te houden.
Tot zover de taakverdeling. Voor de rest houden we ons bezig met uitgaan (als we terug genoeg geld samengespaard hebben) , waarbij we bijvoorbeeld naar de Oceana in Kingston gaan. Vorig weekend slaagde Koen er Philippe–gewijs (“because of you”) in om in deze keet een lieftallige dame te vijzen, net als onze buddy from Bristol, Sam. Proficiat Koen en Sam. Naast uitgaan wordt er ook gesport. Koen is de top-squasher, Thomas die gym-champion en vanaf vandaag ben ik voetbalster (vanavond ga ik shotten met mannen van op het werk, benieuwd naar het niveau). Op het werk staan we trouwens algemeen gekend als ‘The Belgian guys’. Onze namen zijn doorgaans te moeilijk voor de Engelsen (“Verschuere? Why do you need al these vowels?”) waardoor ze doorgaans naar ieder van ons refereren als ‘one of the Belgians’. De mensen die ons persoonlijk kennen, weten wel wie we zijn natuurlijk. Er zijn er echter veel die ons niet kennen maar wel al gehoord hebben van ‘The Belgians’. How to become a legend – step 1.
